Categoriearchief: Klussen met kijkers.

Pimp je slaapkamer – deel 1

Toen ik mijn verkering nog niet zo lang kende, ging  hij verhuizen en was hij druk bezig met het inrichten van een nieuw huis. Over elk nieuw item dat hij wilde kopen, vroeg hij mijn mening. Van alles wat hij op het oog had, ontving ik per mail een print-screen met de vraag “Wat zou jij doen?”, “Wit of zwart?” of “Denk jij dat dit leuk staat?”. En ik, dol op inrichten en decoreren, gaf enthousiast mijn mening. Nee, geen witte bank. En ja, die kast is mooi. Die tafel geweldig! En natuurlijk kan een rood bed best.

Zelf had ik niets roods in mijn interieur. Nog geen vaasje. Maar hij hield van rood. En mijn adviezen golden voor zíjn huis. Het waren geen dingen die ik voor mijn eigen huis zou kiezen maar als brave amateur interior designer hield ik rekening met zijn smaak. Wist ik veel dat we jaren later zouden gaan samenwonen. In zijn huis. Als ik dat toen had geweten, had ik waarschijnlijk iets andere interieuradviezen gegeven.

Maar jaren later trok ik dus bij hem in en deed ik al mijn spullen weg. Om de simpele reden dat mijn huis van boven tot onder Ikea schreeuwde. Bij meneer daarentegen was het Rolf Benz, Pastoe, Montel en Auping. Kwaliteit, mensen! Spullen die een leven lang mee gaan! Dus mijn Ikea-meuk ging de deur uit en ik trok bij hem in. In zijn design woning, waar ik in den beginne nog niet eens koffie kon zetten met zijn fancy espressomachine.

Ik moet zeggen dat dat voor mij even wennen was. Ik lag in mijn eigen huis rustig op de bank met mijn schoenen nog aan, terwijl er naast me een beker koffie op de leuning balanceerde. Toen ik bij Frank introk duurde het weken voordat ik überhaupt de armleuningen van de bank durfde te verstellen om te gaan liggen. Ik was altijd bang hem stuk te maken. En oeh! Als ik de witte deurtjes van het Pastoe-dressoir zag, was ik dolblij dat mijn peuter met vieze chocoladevingertjes inmiddels groot was. En mijn voeten op de glazen salontafel leggen, heb ik nooit gedurfd.

Inmiddels zijn we heel wat jaren verder. Zijn spullen zijn niet nieuw meer dus ik durf me nu gewoon te bewegen in huis. Maar zo langzamerhand begin ik de boel wel beu te worden. Vooral dat rood. Maar wat ik al zei; design, he? Kwaliteit, onverwoestbaar en het gaat een leven lang mee. Slijten doet het niet, dus kijk je jaren tegen hetzelfde aan.  En omdat ik niet meer rook kan ik niet eens per ongeluk ergens een gat in branden. Heel subtiel probeer ik nu toch hier en daar wat dingetjes te veranderen. Ik besloot met de slaapkamer te beginnen.

Zo opperde ik om een nieuw hoofdboard voor ons bed te kopen. Ik ben wel uitgekeken op het rode dat we nu hebben. Helaas was mijn lieve schat er nog niet aan toe om afscheid te nemen van het hoofdboard. Maar met een ander kleurtje kon hij wel leven. Dus spraken we af dat ik het bed zou schilderen. En daar hikte ik dus enorm tegenaan. Want ik heb geen idee hoe je zoiets aanpakt. Want wat voor spul is dat hoofdboard eigenlijk? Moet je dat schuren? Wat voor verf gebruik je dan? Het moet wel dekken op dat vuurrood. De moed zonk me in de schoenen, vooral omdat ik eigenlijk niet eens zo goed kan schilderen.

En toen ineens – poef – was-ie daar! De briljante ingeving! Plakplastic! Het was even prutsen. En ik heb best wel een beetje gevloekt (vooral toen ik de boel verkeerd gemeten bleek te hebben) maar na twee avonden knutselen was het klaar. Tadaaaa! We hebben een zwart bed, jongens! Het begin is gemaakt!

Genetisch bepaald.

Zaterdagavond, 12 uur. Ik zat rechtop in bed. De tijd dat ik rond dit tijdstip in een of andere foute kroeg rond hing, ligt ver achter me. Ik ben tenslotte geen twintig meer. Maar slapen wilde ook nog niet lukken. Mijn verkering was al in dromenland. En zelfs onze kat, een nachtdier notabene, lag luidruchtig te snurken. Met de kussens in mijn rug keek ik eens om me heen.

We wonen hier inmiddels drie jaar. Destijds hebben we het oude behang van de muren gehaald, opnieuw behangen en alles gewit. Daarna hebben we de meubels die we hadden binnen gezet en dat was het wel. Niets voor mij eigenlijk. Ik ben dingen snel beu. Ik heb snel genoeg van de kleur van de muren, van de meubels, van de indeling van het huis. Vandaar dat ik zo dol op verhuizen ben!

Nou is verhuizen nog niet echt nodig. Maar de boel een beetje pimpen kan natuurlijk altijd! En hoe doe je dat? Gewoon beginnen met één kamer! Ik zat rechtop in bed, keek om me heen in de slaapkamer en in mijn hoofd begonnen allerlei plannen te borrelen.

Ik keek naar de opberg box die voor het raam staat. Ja, zo’n plastic geval voor tuinkussens. Die staat bij de meeste mensen in de schuur. Bij ons staat-ie in de slaapkamer. Omdat onze Spike er altijd op ligt. Door dat ding kan ik de ladekast naast ons bed bijna niet open maken. En dat idiote raam in de deur van de slaapkamer naar de woonkamer irriteert me mateloos. Al vanaf het begin. Trouwens… de opbergmanden op onze boekenkast zijn ook niet naar mijn zin.

Een half uur later had ik voor alles een oplossing bedacht. De ladekast kan ik verplaatsen naar de studeerkamer. De opbergmanden uit de studeerkamer kan ik omwisselen met die uit de slaapkamer. En de plastic opbergbox moet weg. In plaats daarvan kan ik de dekenkist uit mijn ouderlijk huis opknappen. Die staat nu weg te rotten in de schuur bij mijn moeder en dat vind ik zonde. Bovendien had ik – briljant al zeg ik het zelf – uitgevogeld welke raamloze deur uit ons huis ik om kon wisselen met de deur mét raam in de slaapkamer.

Inmiddels was half een ‘s nachts en ik moest en zou mijn geweldige plannen delen met iemand. Maar mijn mannen waren diep in slaap. Mijn 89-jarige moeder wakker bellen was ook geen optie. Dus zat er maar één ding op: mijn dochter appen!

Ze zou vast al slapen. Maar ik weet dat ze haar telefoon dan op stil zet, dus ik kon haar gerust een appje sturen. Dus om half één ‘s nachts stelde ik een hysterisch appje op waarin ik een opsomming maakte van al mijn wilde plannen en drukte op verzenden. Tot mijn grote verbazing kreeg ik meteen antwoord. Dochterlief stuurde een foto van een soort werktekening. Zij en haar verkering willen op zolder inbouwkasten maken. En mijn kind was doodleuk haar zolder aan het opmeten. Om half één ‘s nachts.

Ik vrees dat ik iets meer aan haar heb doorgegeven dan alleen het gen voor donkere ogen.

Bal(kon)jurk.

Eind vorig jaar kreeg ik van mijn moeder haar oude naaimachine cadeau. Ik maakte er zo moeiteloos kussenslopen en pyjamabroeken mee dat ik me toen al voornam om het jaar daarop een zomerjurkje te maken. Maar het was november, de zomer was nog ver weg en de naaimachine verhuisde naar de berging. En uit mijn systeem. Tot het augustus werd en we een gigantische hittegolf kregen.

In een winkeltje in het dorp zag ik een zomerjurkje hangen. Zo’n heerlijk zonnejurkje van soepel vallende stof. Lekker luchtig. Precies wat je nodig hebt op hele warme dagen op je balkon. Een balkonjurk, zeg maar. Ineens herinnerde ik me mijn vage plan om een jurkje te maken. En ik kreeg een briljant idee! Als ik nou dat jurkje kocht en het na tekende op een lapje stof dan kon ik makkelijk zelf zo’n jurkje maken. En het originele jurkje zou ik weer terugbrengen naar de winkel. Dan was ik lekker een stuk goedkoper uit dan de € 20,- die ze durfden te vragen voor zo’n simpel jurkje.

Fluisterend bracht ik mijn verkering op de hoogte van mijn snode plannen voor we de winkel in stapten. ‘Ik ga dus niet passen, hè!’ siste ik hem toe. ‘Dat jurkje moet mee naar huis zodat ik ‘m na kan maken’. De verkoopster luisterde geduldig naar mijn gespeelde twijfels. ‘Hij is wel een beetje kort. En dat decolleté.. ik weet niet..’ mompelde ik. ‘Pas ‘m anders even’ opperde ze vriendelijk. Ik veegde theatraal over mijn voorhoofd en klaagde dat het veel te warm was om te passen. ‘We hebben hele ruime paskamers, hoor!’ meldde de verkoopster. Mijn verkering deed, met zijn slechte korte termijngeheugen, nog even een duit in het zakje. ‘Ja, joh! Pas ‘m nou even. Da’s toch zo gebeurd?’

Ik zette vervolgens een acteerprestatie neer waar menig Oscar-winnaar jaloers op zou zijn en wist beiden te overtuigen dat ik écht niet in staat was om het jurkje te passen. Zo warm! Poe! Zweet! Bah! Vijf minuten later stond ik buiten. Met jurkje. En de bon voor als ik wilde ruilen. En dat deed ik. Maar pas nadat ik het jurkje nagetekend had op een lapje stof van de markt.

Mijn naaimachine from hell werkte redelijk mee al moet ik het spoeltje nog steeds met de hand opwinden. Maar wie denkt dat dat veel tijd kostte, kan ik gerust stellen. Dat viel wel mee. De draad in de naald krijgen! Dat duurde pas lang! Maar ik prutste vastberaden door et voilá! Toen had ik een balkonjurk!

Ik was zo tevreden over het resultaat dat ik het aandurfde om in mijn balkonjurk boodschappen te gaan doen. Sterker nog; ik ging er zelfs mee naar een restaurant want met hoge hakken er onder leek het jurkje meer op een baljurk dan op een balkonjurk. Maar de échte goedkeuring moest nog komen. Die van mijn moeder. Want als er iemand is die verstand van heeft van kleding maken, is zij het.

Toen de hittegolf voorbij was, ging ik op bezoek bij mijn moeder. In mijn balkonjurk. Met een vestje er over. Mijn moeder voelde eens aan de stof, bekeek mijn broddelwerk uitvoerig van dichtbij en knikte toen goedkeurend. ‘Zo’n jurk had ik ook wel willen hebben toen het zo warm was’ zei ze.

Een groter compliment kun je niet krijgen! Dus kroop ik afgelopen week weer achter de naaimachine en stuurde een homemade balkonjurk naar haar op. Ik hoop dat ze ‘m op tijd ontvangt. Want dinsdag wordt het 32 graden in Brabant. Kan mijn moeder lekker in de tuin zitten. In haar balkonjurk.

Sam en ik en de Gamma-cadeaupas.

Zoals jullie weten, zijn Michelle en Robby onlangs verhuisd. Als housewarminggift besloten wij het gelukkige paar een Gamma-cadeaupas te geven. Want zij van Gamma zeggen ze het zelf: De GAMMA cadeaupas is het handigste cadeau van Nederland.

Maar dat viel tegen. Mich en Robby shopten met hun cadeaupas bij de Gamma in Almere. Maar bij het afrekenen, bleek de kaart niet te werken. Dus rekenden ze hun aankopen zelf af en probeerden ze een paar dagen later bij de Gamma in Amsterdam de pas in te wisselen. Ook dat lukte niet.

Michelle gaf mij de pas terug en ik ging ermee naar de winkel waar ik hem gekocht had. Er stond gewoon saldo op. Misschien was er een storing bij Gamma geweest? Dat leek mij sterk, maar vooruit. Ik gaf Michelle de cadeaupas weer terug. Zij en Robby deden nog twee pogingen maar nee, hoor. Het ding werkte niet. Waarop ik wéér terug ging naar de winkel waar ze me doorverwezen naar de Gamma-klantenservice. Iets met een kastje en een muur.

De cadeaupas was allang geen handig cadeau meer. Dus mailde ik het hele verhaal aan de klantenservice van Gamma. Ik kreeg al snel antwoord van Sam van Gamma.

Op 14 jul. 2020 om 12:02 heeft GAMMA <webshop-klantenservice@gamma.nl>
het volgende geschreven:

Beste Nicky,
Bedankt voor je mail. Wat vervelend dat je de cadeaukaart niet hebt kunnen 
gebruiken. Helaas kunnen wij cadeaukaarten niet omruilen tegen geld. Je zult de 
cadeaukaart daarom helaas toch moeten besteden aan de Gamma. 
Mijn excuses voor het ongemak.

Mocht je hier een vraag over hebben, stel hem gerust. 

Met vriendelijke groet,
Sam

Klantenservice GAMMA.nl

Die Sam. Die dacht dat-ie van mij af was. Maar wij waren al zes keer voor niets op pad waren geweest met die stomme cadeaupas dus ik was een tikkie ongeduldig. Stampvoetend mailde ik Sam terug.

From: "Nicky" <nicky0607@live.nl>
to: "GAMMA" <webshop-klantenservice@gamma.nl>
sent: 14-7-2020 12:43:39
subject: Re: Reactie op je vraag [ticket:920887]

Beste Sam, 

De kaart DOET HET NIET.
Mijn dochter heeft al VIER keer geprobeerd de kaart in te wisselen. 

Met vriendelijke groet, Nicky

Maar Sam bleef rustig. En bood weer zijn excuses aan. Waarschijnlijk dacht Sam ‘Boeiuh! Het wordt vanzelf vijf uur’.

Op 14 jul. 2020 om 16:08 heeft GAMMA <webshop-klantenservice@gamma.nl> 
het volgende geschreven:

Beste Nicky,
Excuus ik had het verkeerd begrepen. Helaas moet ik je toch aanraden om met 
de cadeaukaart en de bon naar de Bruna te gaan waar je het hebt gekocht. 
Zij zouden je het geld terug moeten geven als het een foutieve kaart 
betreft.

Mocht je hier een vraag over hebben, stel hem gerust. 

Met vriendelijke groet,
Sam

Klantenservice GAMMA.nl

Sam had duidelijk niet onthouden wat ik ingevuld had op het contactformulier. Namelijk dat ik al twee keer terug geweest was naar de winkel. Ik bonkte met mijn hoofd op mijn bureau en stuurde weer een email. Die arme Sam moet inmiddels gedacht hebben dat-ie een stalker had.

From: "Nicky" <nicky0607@live.nl>
to: "GAMMA" <webshop-klantenservice@gamma.nl>
sent: 14-7-2020 17:08:53
subject: Re: Reactie op je vraag [ticket:920887]

Beste Sam,

Kastje-muur.
Ik ben al twee keer terug naar de Bruna winkel geweest. Zij kunnen/willen 
mij niet helpen.

Met vriendelijke groet, Nicky

Mijn Sam maakte overuren, zag ik. Want om 17.15 uur mailde hij nog terug met een briljant idee.

Op 14 jul. 2020 om 17:14 heeft GAMMA <webshop-klantenservice@gamma.nl> 
het volgende geschreven:

Beste Nicky,
Staat er toevallig een pincode op de achterkant van de kaart? 
Misschien is het een cadeaukaart die je alleen online kunt besteden.

Mocht je hier een vraag over hebben, stel hem gerust. 

Met vriendelijke groet,
Sam

Klantenservice GAMMA.nl

‘Gast!’ dacht ik ‘Jij werkt bij die toko! Moet ik jou nu gaan vertellen hoe een Gamma-cadeaupas er uit ziet?’ Ik rolde met mijn ogen en mailde Sam terug.

From: "Nicky" <nicky0607@live.nl>
to: "GAMMA" <webshop-klantenservice@gamma.nl>
sent: 14-7-2020 17:52:11
subject: Re: Reactie op je vraag [ticket:920887]

Beste Sam, 

Ja, er staat een pincode op, onder een kraslaag. Op de kaart staat ‘De 
cadeaupas is te gebruiken in alle GAMMA-bouwmarkten in Nederland en in 
de webshop op Gamma.nl

Met vriendelijke groet, Nicky

Ik kreeg geen antwoord meer. Sam was natuurlijk naar huis. Een nachtje slapen bleek te helpen. Want de volgende morgen bleek dat Sam een fantastisch idee had gekregen!

Op 15 jul. 2020 om 11:02 heeft GAMMA <webshop-klantenservice@gamma.nl> 
het volgende geschreven:

Beste Nicky,
Ik heb met een bouwmarkt gebeld en zij vertellen me dat de 
cadeaukaarten in de winkel zijn geblokkeerd i.v.m. corona. 
Je kunt hem dus op het internet wel gebruiken. 

Mocht je hier een vraag over hebben, stel hem gerust. 

Met vriendelijke groet,
Sam

Klantenservice GAMMA.nl

Daar had Sam me toch even helemaal tuk. Ik was er sprakeloos van.

Omdat Sam – van Gamma – schijnbaar naar een bouwmarkt – van Gamma – had gebeld. Zie je het voor je? “Hallo? Is dit de Gamma in Voorburg? Ja, hoi! Met Sam van de klantenservice! Mag ik jullie iets vragen?” Maar ik kon het wel wel waarderen dat Sam zo zijn best had gedaan en een oplossing gevonden had voor een probleem dat niet in zijn belscript stond. Kijk! Da’s mijn Sam! Die jongen komt er wel!

Ik vond het alleen wel heel vreemd dat het dus schijnbaar om een corona-maatregel bleek te gaan die nergens terug te vinden was. Niet op de Gamma-website, niet bij de Gamma-bouwmarkten (behalve dan die ene waar Sam heen gebeld heeft) en niet bij de verkooppunten van de Gamma-cadeaukaart.

Ik besloot er nog één email aan te wagen:

From: "Nicky" <nicky0607@live.nl>
to: "GAMMA" <webshop-klantenservice@gamma.nl>
sent: 15-7-2020 11:35:46
subject: Re: Reactie op je vraag [ticket:920887]

Tjonge, Sam! 
Wat vreemd dat jij - als medewerker van de klantenservice - daarvoor naar een 
bouwmarkt moet bellen. Dus jullie wisten dat zelf ook niet? Overigens was dat 
ook niet bekend bij de bouwmarkten waar wij met de kaart geweest zijn dus de 
communicatie binnen jullie bedrijf is wel heel beroerd.

Daarnaast is dat ook niet gecommuniceerd bij aanschaf van de kaart. 
Dan had ik de kaart namelijk niet gekocht. Online bestellen is  
niet zo handig als je aan het klussen bent en iets nodig hebt.

Gratis tip: het is toch wel belangrijk dat klanten dit weten. 
Zet het even op jullie website! Dan zet ik het ondertussen op de mijne.

Dank je wel voor de service, Sam. Jij hebt prima je best gedaan.

Met vriendelijke groet, Nicky

Daarna werd het stil. Mijn ticket is gesloten. Sam is waarschijnlijk met klotsende oksels mij aan het Googelen om uit te vogelen wat voor website ik heb.

Geen zorgen, lieve Sam. Geen zorgen.
Het is maar een heel onbenullig weblogje.

Maar voor die paar lezers die ik heb:
houd er rekening mee dat de Gamma-cadeaupas momenteel alleen online te besteden is!

Met vriendelijke groet,
Nicky,
namens de afdeling communicatie van Gamma

En van Sam, trouwens. Ook een vriendelijke groet van Sam.
En mocht je hier een vraag over hebben, stel hem gerust.