Categoriearchief: Me, myself and I

De weblog-routine.

Kopfoto van ‘vroeger’

Mijn weblogje is niet zo heel erg populair. En daar ben ik eigenlijk wel blij om. Ik heb geen hordes lezers maar de lezers die ik heb, komen hier vaak al járen. Geen idee eigenlijk hoe dat zo gekomen is. Toen ik in 2005 begon te bloggen, vanuit mijn kast onder de trap, begon ik gewoon her en der te lezen en te reageren. En voor ik het wist, had ik een clubje trouwe weblogvriendjes en -vriendinnetjes met wie ik al mijn lief en leed kon delen (waarvoor dank 😘). En met wiens lief en leed ik even hard mee leef. Het webloggen werd een van mijn favoriete hobby’s.

Zat ik dus eerst onder de trap op mijn vaste computer, met de weblogjes die ik las opgeslagen onder mijn favorieten, later kwam de laptop en nog later de iPad en de Bloglovin-app waarop ik mijn weblogjes las. Dat ging jarenlang goed. Tot de app een tijdje terug raar begon te doen. ‘Even opnieuw installeren’ dacht ik. En ik gooide de Bloglovin-app van mijn iPad. Maar toen ik ‘m opnieuw wilde installeren bleek de app foetsie te zijn. Lichte paniek maakte zich van mijn meester. Hoe moest ik nu al mijn vriendjes en vriendinnetjes volgen? Maar ik kroop gewoon weer ouderwets achter mijn laptop waar ik nu mijn favoriete webloggers volg via de site van Bloglovin. Want dat werkte nog wel. En eigenlijk is het ook wel lekker om er echt even voor te gaan zitten om bij te lezen bij iedereen. En zo ontwikkelde ik mijn eigen weblog-routines.

Elke maandag publiceer ik een logje en reageer op jullie reacties. En verder volg ik al mijn favoriete weblogs enorm fanatiek. Soms loop ik door drukte hopeloos achter. Dan kan het zomaar zijn dat ik een stuk of veertig weblogjes moet lezen. Soms lees ik van één weblog alle logjes achter elkaar. Maar meestal begin ik gewoon bij het oudste logje en lees ze állemaal.

Natuurlijk kan ik met één druk op de knop alles op ‘gelezen’ zetten. Maar waar ik in het echte leven totaal geen last heb van ‘the fear of missing out’ heb ik dat in weblogland wel. Je zult maar net een enorme ontboezeming mislopen! Of een spectaculaire aankondiging. Ik moet er niet aan denken, zeg! Dus lees ik dapper door. En het kost me geen moeite, hoor. Ik vind het nog steeds hartstikke leuk. Maar het kost best veel tijd.

Dus heb ik zo mijn eigen methode ontwikkeld. Het ontspannen weblogjes lezen is een soort beloningssysteem geworden. Zo lees ik tussendoor, op mijn werk ook wel eens weblogjes. Als ik twee opdrachten afgerond heb, mag ik twee weblogjes lezen. En zo doe ik dat thuis ook. Als ik het huishouden doe, lees ik tussendoor weblogjes. Ik stofzuig de woonkamer en lees twee logjes. Dan stofzuig ik de slaapkamer en lees weer twee logjes. Ik verschoon mijn bed en lees weer wat logjes. En zo schiet het toch altijd aardig op. En als ik dan helemaal bij ben, lees ik ook nog even de antwoorden van degene die de gewoonte hebben om te reageren op mijn reacties. Ik moet er nog twaalf logjes lezen nu. Als jullie nou eens even rustig aan doen dan ben ik morgen weer helemaal bij.

Wat is jullie weblog-routine?

Keuzestress.

Na het schuiven met meubels in de slaapkamer was het tijd voor stap 2 in mijn snode plannen; het verven van de muur. Nou is een lockdown niet persé heel handig voor het uitkiezen van kleuren verf. Even rustig rondneuzen in een bouwmarkt was er niet bij. Maar niet getreurd! Er zijn overal reuzehandige verftesters te koop. Kleine minirollertjes met een klein beetje verf er in zodat je kunt kijken hoe de kleur er op jouw muur uit ziet.

Ik besteld drie kleurtesters. En toen begon het. Keuzestress. Eigenlijk vond ik de kleuren alle drie niet geschikt. Ik bestelde drie andere kleurtesters en smeerde ook die kleuren op de muur. Dat leverde alleen nog maar meer keuzestress op. Nu kon ik helemaal niet meer kiezen. Dat deed ik dus ook niet. Laf schoof ik mijn verfplannen op de lange baan. Ik zou het ooit nog wel eens zien.

En toen zat ik zomaar te scrollen op Twitter. En plaatste iemand daar een foto van haar pasgeboren dochtertje dat voor het eerst in haar eigen kamertje sliep. Talloze hartjes stroomden binnen onder de foto van het schattige kindje. Maar ik zag alleen de muur achter het ledikantje. Wat een prachtige kleur! Brutaal vroeg ik haar naar de verf die ze gebruikt had. En de trotse moeder was zo lief een foto te plaatsen van het blik verf dat ze nog had staan. Ik bestelde meteen de zelfde verf. 

En toen had ik weer keuzestress. Want was deze kleur ook niet heel leuk in de woonkamer in plaats van in de slaapkamer? Ik dacht nog een nachtje na en nam een besluit. Het werd de woonkamer! Ik haalde de klink van de onzinnige deur naar de slaapkamer, die ik toch nooit gebruik, en beplakte hem met een bijpassend behangetje. Et voilá! Welkom in mijn groene fase! 

Een draak verslaan.

Een draak verslaan.
Met de vriend
die me nooit zal verraden.
Op paarden gaan we.

Of zonder paarden, dat mag ook.
In dit land van vriendschap
hebben we geen paarden nodig.
Langs rivieren gaan we,

door een landschap
dat ons uitnodigt te wijzen:
kijk, daar liepen we net,
kijk, daar gaan we naar toe.

Door de stad desnoods.
In dit land is ieder landschap goed.
Een draak verslaan.
Alleen de poging al.

En wij houden van elkaar
zoveel, dat het niet erg is
als we niet winnen.

Gedicht van Tjitske Jansen.
Tekening van BenByrdArtwork, nagetekend door moi 😊

2021 – Een jaar in beeld

2021 was het tweede coronajaar. En ook het jaar dat mijn oude moedertje moest verhuizen naar een zorgcentrum. Waar ze eerst in quarantaine moest en ik haar volledig ingepakt bezocht. 2021 was ook het jaar van sneeuw. Heel veel sneeuw. Gelukkig was 2021 ook het jaar van thuiswerken. Lekker bij de verwarming met Spike altijd bij me in de buurt, tot hij in juni overleed. Wat wordt-ie gemist. 💔

2021 was het jaar van veel wandelingen. Vooral op het strand. Soms alleen en soms met vrienden. Het was het jaar van weinig bezoek en weinig uitjes. Behalve dan die avond dat Michelle en ik naar de musical Aladdin gingen. En we gingen alwéér niet naar Dublin dit jaar maar naar Breda, waar we samen een drankje deden in wat ooit mijn stamkroeg was. ❤️

2021 was het jaar dat mijn moeder ziek werd en bijna dood ging. Tot ze besloot dat toch maar niet te doen en wonderbaarlijk weer genas. Ze verloor drie kilo lichaamsgewicht maar ze behield haar gevoel voor humor. 2021 was het jaar dat ze Moederdag bij ons vierde en wij Kerst bij haar. 2021 was het jaar dat ik haar voor het eerst in anderhalf tijd eindelijk weer een knuffel kon geven. En mijn dochter dat vastlegde op video. ❤️

2021 was ook het jaar waarin Michelle veel turnde. En mij de filmpjes stuurde van haar capriolen. Gelukkig maar! Ze vrolijken mijn filmpjes behoorlijk op. Thank, mop! 😘

Maar 2021 was vooral het jaar van grote beslissingen, van twijfel, van stress. Maar ook van weten dat het goed is zo. En dat het beter wordt. In 2022. Ik heb er zin in! 🎉

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig en gezond 2022.
Maak er iets moois van! 😘