Categorie archief: Moviemaker Maniac

2017 – Een jaar in beeld.

Als er iets is, wat ik over 2017 kan zeggen, dan is het wel dat ik me niet verveeld heb. Met Frank 7 weken op de IC van het VU en 7 weken in een revalidatiecentrum kreeg ik daar geen kans voor. Want tussendoor was er ook zoiets als werk en thuis wachtte onze rode-je-weet-kater die ook wel wat extra aandacht kon gebruiken.

Toen Frank dan ook, na een tweede operatie en een paar keer ‘proefverlof’, definitief thuis kwam, keek ik reikhalzend uit naar mijn zomervakantie eind juli. Eindelijk rust, een beetje bijkomen. Ik was er aan toe. Maar toen vond ik toevallig een leuk appartement in een leuk dorpje. En mijn zomervakantie werd een verhuisvakantie.

Dus écht rustig was 2017 niet. Maar toch waren er ook genoeg fijne, lieve en leuke momenten. Spike die op de pyjama van Frank ging slapen toen Frank nog in het ziekenhuis lag. De enorme berg kaartjes, whatsappjes en bezoekjes die we kregen tijdens de eerste moeilijke weken van 2017. De enorme lol die we, ondanks alle ellende, hadden in het revalidatiecentrum met Frank’s medepatiënte S. en haar man W. Inmiddels behoren zij tot onze vriendenkring en spreken we regelmatig wat af.

De dag dat Frank écht naar huis mocht. De bezoekjes aan mijn moeder. Een turnwedstrijd van dochterlief. De uitjes met Mich en Robby. Hun hulp tijdens onze verhuizing. Michelle’s geweldige cadeau voor mijn verjaardag. De laatste mooie, rode zonsondergang vanuit ons flatje in Amsterdam. De verhuizing naar Heemskerk. Ons huisje dat steeds mooier werd. Het verkennen van onze nieuwe woonplaats. Een visje halen op de markt voor de deur.

Gek genoeg gingen we, terwijl we nét in Heemskerk woonden, een paar keer juist terug naar Amsterdam. De toerist uithangen. We gingen mee met een fietstaxi-rit met mijn moeder, die Michelle voor haar regelde. We maakten een boottocht op de Amsterdamse grachten met Frank’s beste vriend. En we vonden het hartstikke leuk maar we waren ook steeds weer blij als we die mooie, blauwe windmolen van Heemskerk weer zagen.

Michelle en Robby gingen op vakantie naar Bali dit jaar. Het voelde een beetje gek dat mijn kind zo lang in de lucht zat. En we vonden het allemaal een beetje spannend omdat Nanuk bij Robby’s oma ging logeren, net als Boef vorig jaar. Maar alles ging goed. Mich en Robby hadden een geweldige vakantie en ook Nanuk had het prima naar haar zin op haar logeeradres, waardoor ze Robby’s oma van een heus trauma bevrijdde.

Dus er was, naast de ellende, ook een hoop moois. En als je me vorig jaar had verteld dat ik Oud en Nieuw 2017, samen met Frank en Spike, door zou brengen in een leuk woninkje in Heemskerk dan had ik je niet geloofd. A: omdat het toen nog maar afwachten was in hoeverre Frank op zou knappen. En B: omdat ik nog nooit van Heemskerk gehoord had. Sterker nog; ik wist niet eens waar Heemskerk lag.

Maar hier zitten we dan. Met olieballen en champagne. In Heemskerk. En als het straks 12 uur is, proosten we. Op ons. Op Mich en Robby. Op alle lieve mensen om ons heen. En we denken aan hen die het minder getroffen hebben dan wij.

2017 was best heftig. Ik kan niet beloven dat ik geen traantje wegpink straks. Maar proosten doe ik zeker. Op een nieuw jaar. Op nieuwe kansen. En als het een beetje mee zit; een beetje rust in de tent. We tellen onze zegeningen en we gaan ervoor!

Wij wensen jullie een hele fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2018!

Liefs,
Nicky, Frank en Spike
Michelle, Robby en Nanuk

OBTK2016 en ESC2016

Dat wedstrijdturnen een stuk simpeler is als je nog op school zit en thuis woont, bleek de afgelopen jaren. Sinds Michelle op zichzelf woont, studeerde, een baan, een vriend én een hondje heeft, schoot serieus trainen er bij in. Meedoen aan wedstrijden zat er niet meer in. De laatste wedstrijd was in 2010. Michelle turnt nog wel maar alleen als het uit komt. Net niet genoeg om op niveau te blijven en zeker niet genoeg om beter te worden. Tot haar grote frustratie overigens.

Maar het bloed kruipt waar het gaan kan en toen Michelle’s voormalig trainster vroeg of Michelle mee wilde doen aan de Open Bredase Turnkampioenschappen ging ze overstag. Ze zou mee doen, gewoon voor de lol. En Michelle zou Michelle niet zijn als ze niet alles op alles zette om goed voor de dag te komen. Een maand of drie trainde ze een of twee keer per week wat gezien werk, studie, huis, vriendje en hondje niet altijd mee viel. Maar binnen no time zat ze weer op haar oude niveau en leerde ze zelfs weer een paar elementen bij.

Terwijl Douwe Bob zich in Stockholm klaar maakte om het Eurovisie Songfestival 2016 te winnen, namen Robby, Robby’s moeder en ik plaats op de tribune van de sporthal in Breda om te kijken hoe Michelle het er vanaf bracht. Gezien het aantal deelnemers in Michelle’s categorie wisten we eigenlijk al zeker dat ze met edelmetaal huiswaarts zou gaan. De vraag was alleen of het goud of zilver zou zijn.

Tot we haar directe concurrente in het oog kregen. Want haar tegenstandster, een vrolijke meid met een lange blonde paardenstaart, had de bouw van een Oekraïens turntalent. Zo eentje die al vanaf haar derde jaar gedrild wordt om te presteren. Eén bonk spieren. Eén en al kracht. Wij haalden onze schouders op. Zilver dan. Ook goed.

Michelle deed het hartstikke goed. Ze werd inderdaad tweede! En dat na een ‘sabbatical’ van zes jaar! Tevreden reden we om negen uur terug naar huis. Met een zilveren medaille. We waren net op tijd thuis om de puntentelling van het Eurovisie Songfestival te kijken. Oekraïne won. En Douwe werd elfde. Ha! Deed onze Mich het toch stukken beter!

Voor wie het leuk vindt; Michelle’s volledige vloeroefening met de originele muziek staat hier!

2015 – Een jaar in beeld.

Eigenlijk wilde ik schrijven dat 2015 niet echt mijn jaar was. Dat 2015 ‘raar’ was. Het begon allemaal rustig, met niks aan de hand. Maar net voor de zomer moest ik verplicht rust houden na een kleine operatie en daarna leek het of de hel los barstte.

Terwijl ik aan huis gekluisterd zat, kreeg mijn moeder een nieuwe knie. Ik wilde schrijven hoe bang wij met z’n allen waren dat ze niet meer wakker zou worden na de narcose. Maar mijn moeder wandelde na twee dagen het ziekenhuis uit en ook de revalidatie verliep voorspoedig. Binnen no-time fietste ze op de hometrainer.

In de zomer ging ik weer aan het werk. Ik wilde schrijven over de achterstand doordat ik ziek was geweest, de achterstand omdat andere collega’s ziek werden en de achterstand door collega’s die met vakantie gingen. Ik wilde schrijven over de vele files van en naar mijn werk in Hilversum waardoor veel meer dan ‘s avonds doodmoe op de bank hangen er niet in zat.

Ik wilde schrijven over het overlijden van mijn lieve tante Rietje dat najaar. De impact die dat had was groter dan ik verwacht had. Het raakte me veel meer dan ik verwacht had. Dat iemand oud is en een mooi leven heeft gehad, maakt het verdriet niet minder, zo leerde ik.

Dus ik wilde schrijven dat 2015 compleet waardeloos was.

En toen plakte ik wat foto’s en filmpjes uit 2015 aan elkaar. Omdat ik dat elk jaar doe. En toen zag ik hoe we genieten van elkaar. En van Boef en Spike. Hoe fijn het is dat mijn moeder 84 jaar met haar tweelingzusje samen kon zijn. Hoe Michelle genoten heeft van haar twee oma’s. En ik van mijn twee moeders.

Onze stedentrip naar Barcelona kwam voorbij, het uitje naar de Arena met mijn achterneefje. En ik zag opnieuw hoe mijn kind stralend door het leven gaat. Met haar vriend, lol-makend, genietend, in Stockholm of waar dan ook.

Ik zag weer hoe ze haar eerste auto kocht, hoe ze haar master-diploma in ontvangst nam met -wat een geluk! – haar Oma erbij. Onze gezellige Kerst kwam voorbij. Met koffie met kaas en worst bij mijn moeder. Met gekke foto’s maken bij het Kerstdorp. Met hoe lief ik mijn moeder vind, totaal per ongeluk vastgelegd op film.

Bij nader inzien was 2015 eigenlijk zo slecht nog niet.
Ik stond er alleen niet altijd bij stil.

Ik ben niet van de goede voornemens maar voor komend jaar heb ik er toch een:
genieten van het moment! Want het is best jammer om pas als je er op terug kijkt, te beseffen hoe goed iets was!

Allemaal een heel gelukkig en gezond 2016 toegewenst!
Count your blessings!

Kerst 2015 – Het einde van een traditie.

Wij zijn geen familie die echte Kerst-tradities heeft. Maar sommige dingen werden, enkel en alleen omdat het elk jaar vaste prik was, tóch traditie. Samen eten bijvoorbeeld, met als toetje de pudding-met-koekjes zoals mijn moeder die altijd maakte. Of het sjieke servies met de roze rozen dat alleen op tafel komt op zon- en feestdagen. En altijd al die koekjes en Kerstchocolade die op tafel staan. En mijn moeder die dan nóg twee pakken koekjes open trekt. En doodleuk stukjes kaas en worst bij de koffie serveert. Dat laatste gebeurt, voor zover ik weet, écht alleen bij mij thuis.

Maar de grootste traditie is het Kerststalletje dat, al zolang ik me kan herinneren, bij mijn moeder onder de Kerstboom staat. Het is niet zo zeer het stalletje dat een traditie is maar meer het kindje Jezus zelf. Want aangezien hij los in het kribbetje ligt, wordt hij steevast ieder jaar verstopt op de meest gekke plaatsen.

Terwijl wij met z’n allen rond de eettafel zitten, allemaal druk door elkaar heen praten, koffie drinken en chocolade met kaas eten, is er altijd wel iemand die stiekem zorgt dat kindje Jezus ook wat van de wereld ziet. Soms werd-ie later door mijn moeder teruggevonden in de Kerstboom. Op de lamp boven de eettafel. In de boekenkast of hoog in de bergen in het Kerstdorp. Ooit maakte hij zelfs een ritje in de Kersttrein. En zo maakten we toch onze eigen familietraditie.

Nu mijn moeder een dagje ouder wordt, verdwijnen de tradities. Een compleet Kerstdiner koken doet ze niet meer. Dus geen servies met roze rozen meer en geen pudding-met-koekjes. Jammer. Maar heel begrijpelijk. Gelukkig er is nog steeds koffie met kaas en worst. En het is nog steeds erg gezellig.

Toch ontdekte ik vandaag dat er nóg een traditie verdwenen is.
Vanaf nu zal Kerstmis nooit meer hetzelfde zijn.

Iemand heeft kindje Jezus vastgelijmd.

Gelukkig hebben we het filmpje nog…