Categorie archief: Moviemaker Maniac

Barcelona 2015.

Sinds Michelle’s 21ste verjaardag maakten we er een familietraditie van; elk jaar een stedentrip. Hoewel ik tijdens de reisjes met Michelle vergezeld word door het allerliefste wat ik heb, word ik toch altijd geplaagd door heimwee. Ik ben dol op vreemde steden bekijken maar aan het eind van de dag wil ik het liefst onder mijn eigen douche staan en in mijn eigen bed slapen. Met Frank en Spike in de buurt.

Toch doe ik het. Elk jaar weer een stedentrip. Met Michelle. Ik bekijk vreemde steden, slaap in vreemde bedden en sta onder vreemde douches. In 2013 waren we in Londen, in 2014 in Rome en in 2015 stond Barcelona op het programma. Met gemengde gevoelens keek ik er naar uit. Weg van huis gaan is zo moeilijk voor me. Maar aan de andere kant leek ‘even weg’ ook wel fijn. Even er tussen uit, na maanden van krankzinnige drukte op mijn werk en na het overlijden van tante Rietje.

Ik gaf me eraan over. In de wetenschap dat ik in goede handen ben bij mijn inmiddels volwassen dochter, die zoveel meer globetrotter is dan ik. Op mysterieuze wijze weet ze op elke luchthaven en in elke wereldstad haar weg te vinden. Ze regelde ook deze keer de goedkoopste vliegtickets en een AirBenB dat, ik had niet anders verwacht, zich pal om de hoek van de meeste bezienswaardigheden van Barcelona bevond. En natuurlijk had ze ook precies uitgevogeld hoe we, heel simpel, met de bus van het vliegveld naar ons BenB konden reizen. Kat in het bakkie. Het enige wat ik nog hoefde te doen, was mijn koffer pakken en blindelings mijn kind volgen.

En dat deed ik. Ik stapte in Barcelona uit het vliegtuig en volgde Michelle naar de bus die ons naar Playa de Catalunya bracht, waar de eigenares van onze BenB, Mina, ons opwachtte, samen met haar hond Lola. Ik keek toe hoe mijn ‘kleine kleuter van vroeger’ in vloeiend Engels de sleutels van ons tijdelijk onderkomen in ontvangst nam. Bovendien toverde ze een pakje stroopwafels uit haar koffer dat ze, als aardigheidje, heel lief aan Mina overhandigde. Wat een attent kind heb ik toch! Maar waarom had ík daar nou niet aan gedacht?

We struinden samen vier dagen door Barcelona. Ons elke dag verbazend over het heerlijke weer. Was het de eerste dag nog bewolkt (maar wel lekker warm), de overige dagen was het stralend weer. Met 27 graden Celsius pakten wij toch mooi een extra stukje zomer mee.

We beklommen de kathedraal, bekeken de Gaudí-huizen en brachten een bezoekje aan de Sagrada Familia, die we overigens zwaar overschat vonden. Eigenlijk vonden we het maar een lelijk gebouw. De lichtval binnen is mooi, maar door alle zuilen en puntige uitstekels vonden we het een sinistere kerk. Een tikkie angstaanjagend zelfs. Ook over La Rambla, waar iedereen het altijd over heeft, waren we niet dolenthousiast. Gewoon een middenberm van een drukke weg met kraampjes met souvenirs.

Maar we brachten een heerlijke middag door op het strand van Barceloneta, we genoten van de indrukwekkende Romeinse opgravingen, de prachtige kerken en de mooie pleinen. We brachten een bezoekje aan de oude synagoge en zagen zo ongeveer 150 kledingzaken van binnen. We wandelden uren door de smalle straatjes in de oude stad. Dwalend van pleintje naar pleintje. En we genoten van de sfeer. Want Barcelona heeft wel iets. Iets relaxed, iets ongedwongens.

We aten en dronken wanneer we daar zin in hadden, in kleine restaurantjes en eettentjes. ‘s Avonds deden we een drankje in leuke barretjes en wandelden dan op ons gemak door een zwoele stad terug naar ons tijdelijke verblijf om de hoek bij La Rambla.

Maar na vier dagen waren we wel klaar met Barcelona. De laatste dag hebben we ons zelfs een tikkie verveeld. De tijd overbruggend tot ons vliegtuig vertrok, liepen we nog maar een keer over La Ramblas, terwijl het steeds bewolkter werd. Toen we uiteindelijk de bus naar het vliegveld namen begon het te regenen. En eenmaal daar aangekomen kwam de regen met bakken uit de hemel. Tijd om te gaan.

En toen zat ik daar. Op het vliegveld van Barcelona. 1500 kilometer van huis. Doodmoe en met gigantische wallen onder mijn ogen van vier nachten wakker liggen in een vreemd bed, met zere voeten van kilometers slenteren door Barcelona. Klaar om naar huis te vertrekken. Naar Frank, naar Spike, naar mijn eigen douche en mijn eigen bed.

Ik keek hoe de regen tegen de ramen kletterde en ik dacht wat ik altijd denk als ik bijna thuis ben.’Ach, ik had best nog een dagje willen blijven’. Gewoon. Omdat het vier hele relaxte dagen waren. In goed gezelschap. Dank je wel, lieve Mich! Volgend jaar weer!

2014 – Een jaar in beeld.

Het is een beetje familietraditie geworden; aan het eind van het jaar plak ik de mooiste foto’s van het afgelopen jaar achter elkaar en zet er een muziekje onder. Zo ook dit jaar. Ik vroeg Michelle om haar leukste foto’s in te leveren, scharrelde mijn favoriete kiekjes bij elkaar en ging aan de slag.

Foto voor foto kwam 2014 voorbij. Bezoekjes aan mijn moeder. Michelle die lekker ging Carnavallen. Ons weekendje weg naar Valkenburg. De tissu-kunsten van Michelle. De ren voor Spike, die me een rib uit mijn lijf kostte maar elke cent waard was. De verjaardag van Frank die we vierden op de Amsterdamse grachten. Een warme zomer chillen op ons balkon. Onze onvergetelijke stedentrip toen Michelle me met veertig graden koorts vijf dagen lang door Rome sleurde. Foto’s van Michelle’s kano-tochtjes, feestjes met vrienden en gekke streken met Robby. En tussendoor veel Boef en Spike.

Ik dacht na over 2014. We keken op tv hoe ‘onze’ Wim Lex het deed op zijn eerste Koningsdag. En naar het Songfestival dat ‘we’ bijna wonnen. We zaten aan de buis gekluisterd tijdens het WK en waren best trots toen ‘we’ derde werden.

Maar ik pinkte menig traantje weg toen bleek dat Kris en Lisanne nooit meer thuis zouden komen. En ik was diep onder de indruk van de bloemenzee op Schiphol voor de slachtoffers van de ramp met de MH17. Vrolijk vertrokken ze op vakantie. Het meisje van Michelle’s turnvereniging en haar vader en moeder. Het buurmeisje van een collega met haar vriend. En al die anderen. Hele gezinnen die nooit meer terug kwamen. Steeds opnieuw krijg ik kippenvel als ik beelden zie van al die lijkwagens, in colonne onderweg van Eindhoven naar Hilversum. 2014 was een jaar dat we niet snel zullen vergeten.

Ik had geluk dit jaar. Alle ellende ging mijn deur voorbij. Voor mij was 2014 goed. Niet heel spectaculair maar gewoon goed. Leuk, gezellig en lekker rustig. Precies zoals ik het graag heb! Aan het eind van 2014 ben ik een tevreden mens. I count my blessings en hoop dat 2015 net zo mooi wordt!

Ik wens jullie allemaal een prachtig mooi 2015 met veel geluk, liefde en gezondheid!

100 Happy Days.


De 100 Happy Days Challenge! Dat leek me best leuk! Iedere dag een foto plaatsen van iets waar je happy van wordt. Eitje natuurlijk! Want er is zoveel waar ik blij van word. Ik stofte mijn Twitteraccountje af en ging aan de slag.

In het begin was het inderdaad nog grappig. Foto’s van Michelle, van Boef, van Spike. Niet van Frank want die hoeft niet zo nodig op internet. Foto’s van eten en mooie wolken. Maar al snel werd het vervelend. Weer die vraag “Wat doe jij nou?” als ik mijn avondeten op de foto zette.

Ergens tussen foto 60 en 70 begon ik me lichtelijk te schamen voor mijn Twitter-updates. Alsof het iemand ook maar iets interesseert dat ik koffie drink uit een ‘I love Mama’- mok. Of dat moment ‘s avonds laat, waarop ik me realiseerde dat ik mijn ‘happy moment’ nog moest Twitteren. En er dan achter kwam dat ik het grootste geluksmoment van die dag wéér niet vast gelegd had. Omdat ik doodleuk te druk bezig was met happy zijn.

Écht happy werd ik pas op dag 101. Toen ik ‘s morgens vroeg, tijdens mijn hardlooprondje, op een grasveld vol met dauw, een heleboel konijntjes zag huppelen. Mijn hart maakte een sprongetje. ‘Happy!’. In een reflex wilde ik mijn telefoon pakken om een foto te maken. Tot ik me realiseerde dat dat niet meer hoefde!

Met een zucht van verlichting liet ik mijn telefoon waar hij was. Ik keek naar de konijntjes die vrolijk achter elkaar aan huppelden. Ik genoot van de zon die net op was, van de stilte in de stad en van de frisse ochtendlucht. Ik maakte géén foto maar genoot gewoon van wat ik zag. En daar werd ik me toch een partij happy van!

2013 – Een jaar in beeld.

2013 zal me lang bij blijven. Er gebeurde nogal wat.

Vreselijke dingen. Zoals het overlijden van mijn zwager. Ja, hij was al een tijdje ziek. En ja, voor hem was het beter zoals men dan zegt. Maar je lieve zusje en nichtje zó verdrietig te zien, is niet niks. Door zijn ziekte was hij niet écht meer aanwezig. Toch is het vreemd dat hij er nu niet meer is. Mijn zwager die zo vaak kwam klussen toen ik er nog alleen voor stond. En al zijn oude gereedschap aan mijn door gaf, waardoor ik zo’n handige tante ben geworden.

In 2013 overleed ook mijn vroegere vriendinnetje Audrey. Zo jong nog en zo onverwachts. Ze liet haar man, haar dochtertje en eigenlijk iedereen die haar kende, in shock achter. We hadden niet veel contact meer al groeiden we samen op. We hadden allebei hetzelfde leven, een gezinnetje, een baan, druk, druk, druk. In mijn achterhoofd speelde altijd de gedachte “we moeten weer eens afspreken.” Nu kan dat niet meer. Nooit meer. Ik kan nog steeds niet bevatten dat ze er niet meer is. Ik mis haar, gek genoeg.

Gelukkig hadden we ook genoeg te vieren in 2013!

Zo haalde Michelle in 2013 haar rijbewijs! Vrijheid, blijheid! Ze leent regelmatig onze auto en gaat en staat waar ze wil. Bijkomend voordeel voor mij is dat we de ritjes naar Oma in Breda delen. Ik rijd heen, zij rijdt terug. Bovendien is ze nooit te beroerd om de Bob te zijn waardoor ik me na een feestje heerlijk riant thuis kan laten brengen.

2013 was ook het jaar waarin Michelle afstudeerde aan de UvA. Ze rondde haar studie psychobiologie af en mag zich nu Bachelor of Sience noemen. In september is ze begonnen met een premaster psychologie in Leiden zodat ze volgend jaar kan instromen in de master klinische neuropsychologie.

Er werd puur voor de lol nog een beetje geturnd (zelfs door mij!) en Michelle begon opnieuw met haar tissu-lessen. Nu zit ik niet stijf van de zenuwen meer op de tribune bij turnwedstrijden maar krijg ik foto’s onder ogen van mijn kind, dat twee meter boven de grond, ondersteboven aan een stukje stof bungelt.

En 2013 was het jaar waarin Michelle 21 werd. Eindelijk volwassen al was ze dat al lang. Ze vierde haar mijlpaal zonder feestje. Gewoon koffie en taart (gemaakt door mij natuurlijk). Ik heb nog nooit zo’n druk ‘geen-feestje’-feestje gezien. Haar hele huis zat vol visite. Fijn om te zien dat ze zoveel lieve vrienden heeft!

We vierden haar verjaardag met een onvergetelijk weekendje Londen inclusief een bezoekje aan de musical The Lion King. Hoewel ik Londen zelf niet bijzonder vond, was ons uitstapje dat wel. Wat heb ik ervan genoten om een weekend lang met haar door Londen te lopen.

Verder waren er in 2013 talloze doodgewone huis-tuin-en-keuken-geluksmomentjes. Bezoekjes aan mijn moeder, een lange warme zomer genieten op ons terras, uitstapjes naar andere steden, naar het strand en het bos. We genoten van de malle streken van Boef en Spike. Gingen uit eten, naar de film en naar tentoonstellingen.

2013 is bijna voorbij. I count my blessings en realiseer me maar weer eens hoeveel geluk ik heb. Met Michelle, met Frank, met mijn lieve moedertje, mijn broers en zussen en mijn schoonzus en zwager. Met een leuke baan, een lekker dak boven mijn hoofd, een auto voor de deur en een goede gezondheid. Dingen die zo vanzelfsprekend lijken maar heel bijzonder zijn.

Op naar 2014!
Ik wens iedereen een gezellig Oud en Nieuw en veel geluk, liefde en gezondheid in 2014. Count your blessings en geniet! Ook van de kleine dingen die zo vanzelfsprekend lijken.