Categorie archief: Toby.

Sentimentele bui…

Photobucket

Na onze verhuizing naar Amsterdam en onze terugkeer naar Breda is alles weer bijna zoals het was.

We missen Amsterdam, maar we redden ons hier wel.

We knappen ons krotje op en maken er het beste van.

Ik begin te wennen aan mijn nieuwe baan, hoewel mijn hartje nog steeds bij de vrachtwagens ligt.

Michelle gaat weer naar haar oude schooltje en is met prachtige cijfers over gegaan naar 5VWO. Ze turnt inmiddels weer met veel plezier (en een gammele knie) bij haar oude turncluppie.

En ik rijd als vanouds weer heen en weer tussen Breda en Amsterdam en geniet van mijn twee werelden.

Zelfs Frank lijkt het na het weekend wel lekker te vinden om zijn privacy weer terug te hebben.

Niets te klagen.
Iedereen happy.
Alles gaat goed.

Langzaam aan wordt het wat rustiger en krijg ik tijd om bij te komen en na te denken.

Toch gek,

dat ik ineens zijn trippel-trappel-voetjes op ons nieuwe laminaat zo mis…

Ach, Toby-Boby…
We zijn anderhalf jaar verder

Wat zou je het lekker gevonden hebben om hier op het balkon te staan met je snuitje in de wind.

We missen je…

Nicky proudly presents…

Het huis is leeg en schoon. Al onze spullen ingepakt. Morgen is ’t zo ver. We vertrekken naar Amsterdam, al blijft Michelle doordeweeks nog bij Anne in Breda om het schooljaar af te maken. Maar ik ga morgen officieel verhuizen!

Het laatste logje vanuit het Brabantse Land dus! En ik vond dat dat best iets speciaals mocht zijn! Dus nog één keer, als afsluiting, een Toby-logje!

Tenslotte maakte hij elf jaar lang deel uit van ons ‘mini-gezinnetje’. Elf jaar lang deelde hij lief en leed met ons. Altijd blij als we thuiskwamen, altijd vlak bij ons. Opgroeiend met mijn kleine kleuter tot een onvoorstelbaar hecht stel.

Met angst en beven keek ik, met betrekking tot Toby, uit naar onze verhuizing naar Amsterdam. Kun je het maken om een oud hondje, met een hartafwijking, mee te nemen naar Amsterdam? Naar een appartement, zonder tuin. Een compleet nieuwe omgeving voor een zenuwachtig, oud hondje. Zou hij het redden daar? In gedachten zag ik hem al, helemaal van slag, zijn poot op tillen tegen Frank’s dressoir! In gedachten zag ik hem al uit pure stress het loodje leggen in Amsterdam.

Toby zelf maakte aan al mijn twijfels een eind door op de eerste lentedag van 2007 toch nog onverwachts te overlijden. En misschien is ’t beter zo. Deze vreemde, drukke dagen voor de verhuizing, in een kaal huis zonder meubels, hadden Toby waarschijnlijk bloednerveus gemaakt. Hij zou er vast niet vrolijk van geworden zijn. En Amsterdam… Ach, ik denk dat het niets voor onze Toby was. Maar toch…
Toby-boby; ik mis je!

Wij gaan weg, wij maken een nieuwe start. Maar toch gaat Toby een beetje mee. In onze hartjes, als mooie herinnering. En als een moviemaker-projectje zoals ik ooit maakte voor Lobbes van Emile & Hillies, maar nu voor onze eigen Toby.

Dus…. Voor alle die-hards die mijn filmpjes leuk vinden en voor alle Toby-fans…

Nicky proudly presents: onze Toby; nog één keer in de spotlights!

Zet je volume op ‘’max” en kijk nog één keertje naar onze Leeuwenkoning, de meest geknuffelde, meest geliefde en meest gefotografeerde hond ter wereld!

Tot binnenkort, ik houd jullie op de hoogte van ons leventje in the ‘Big City’!

Liefs,
Nicky

http://vid5.photobucket.com/player.swf?file=http://vid5.photobucket.com/albums/y162/nicky0607/Tobykleinbestand.flv

Hondjes in de hemel.

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketRigo

Eerst was er Rigo, het hondje dat ik kreeg toen ik vijf was. Een voorbeeldig hondje in huis, een complete ramp als hij de vrijheid rook. Hij liep geregeld weg, naar zijn liefje aan de overkant van een drukke weg. Na een paar dagen zat hij dan ineens weer voor de deur. Stinkend naar poep, rotte vis of waar hij ook maar doorheen gerold had tijdens zijn grote avonturen. Hij was zeven toen hij, na een bezoekje aan zijn minnares, doodgereden werd. En ik… Ik was ontroostbaar.

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketBonnie

Toen kwam Bonnie. Ik was vijftien en na jaren zeuren, had ik mijn ouders zo ver dat ik weer een hondje mocht. Of liever gezegd; ze gaven toe toen mijn zussen voor mijn verjaardag een puppy kochten. Bonnie was een lieverd, in huis en ook buitenshuis. Ze was een echte kunstenmaker, die op commando allerlei truckjes deed en perfect luisterde. Toen ik zes jaar later op mezelf ging wonen, bleef Bonnie bij mijn ouders. Ze hield mijn moeder gezelschap toen mijn vader overleed en toen we Bonnie uiteindelijk in moesten laten slapen, hadden we allemaal verdriet ook al wisten we dat het voor Bonnie zelf beter was.

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketJimmy

En dan was er nog Jimmy, de prachtige collie van een vroeger vriendje. Door een heuse omgangsregeling met zijn ex-vriendin woonde Jimmy meestal bij ons. Urenlang hebben we samen gewandeld. Als vriendje nachtdienst had, hield Jimmy de wacht. Toen de liefde over was en vriendje vertrok, nam hij Jimmy mee. Ooit kwam ik zijn ex tegen op straat terwijl ze Jimmy uitliet. Jimmy sleurde haar haast over het trottoir in zijn poging om bij mij te komen. Jaren later belde ze me om te vertellen dat Jimmy overleden was. Hoewel Jimmy allang niet meer bij mij woonde, moest ik toch nog even slikken..

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketAstra

En Astra.. Ach, die lieve Astra. Lief en zo bang…  Ze kwam bij ons wonen toen Michelle nog een baby was. Maar aangezien Michelle volgens de huisarts astmatisch was, moest Astra weg. Ten onrechte, bleek later. Ik heb haar zo gemist, ze was zo’n schat van een beest en ik voelde me ineens zo alleen, zonder die grote, trouwe kanjer in huis. Astra ging bij mijn achternichtje wonen en ik was welkom om haar te bezoeken, maar ik heb ’t nooit gedurfd.

Photo Sharing and Video Hosting at PhotobucketToby

En toen kwam Toby, ons vriendje, ons makkertje, ons maatje. “Mag Toby bij ons blijven? Voor altijd?” vroeg Michelle toen ze drie was, "Ook als ik groot ben?". En dat mocht!

En Toby is gebleven, zijn hele, lange, luxe-leventje lang, ook toen Michelle allang groot was.

Afgelopen woensdag gebeurde waar we al een tijdje bang voor waren. Toen we thuis kwamen vonden we Toby doodziek in de slaapkamer. Hij leefde nog wel en keek nog even op, maar we hadden meteen door dat het deze keer wel heel ernstig was. We hebben hem nog vastgehouden en geknuffeld maar voor we in de auto zaten om naar de dierenarts te rijden, was Toby al overleden.

En wij waren ontroostbaar.

Het is wennen. Geen blij hondje meer dat je altijd enthousiast begroet. En als Michelle naar bed gaat, huppelt er geen hondje meer mee naar boven. Als ik iets knoei, moet ik het zelf opruimen. Normaal was Toby er als de kippen bij om stofzuiger te spelen! Geen knuffelig hondje meer bij ons op de bank, geen snurkende Toby in de mand.

Zoveel vaste gewoontes die erin geslopen zijn in de elf jaar dat Toby bij ons woonde. Geen stoeipartijtjes meer met zijn knuffelhondje. Geen geblaf meer als de post komt. Geen verstopte hondenbrokjes meer tussen de kussens van de bank. Geen gepiep meer van een hondje dat naar buiten wil.

We hebben tranen met tuiten gehuild de afgelopen week. Maar het gaat wel weer.
Toch jammer…
Al mijn hondjes wonen in de hemel nu.

En nee, ik wil echt geen hondje meer…

Allemaal heel erg bedankt voor alle lieve reacties!