Categorie archief: Turnen

2017 – Een jaar in beeld.

Als er iets is, wat ik over 2017 kan zeggen, dan is het wel dat ik me niet verveeld heb. Met Frank 7 weken op de IC van het VU en 7 weken in een revalidatiecentrum kreeg ik daar geen kans voor. Want tussendoor was er ook zoiets als werk en thuis wachtte onze rode-je-weet-kater die ook wel wat extra aandacht kon gebruiken.

Toen Frank dan ook, na een tweede operatie en een paar keer ‘proefverlof’, definitief thuis kwam, keek ik reikhalzend uit naar mijn zomervakantie eind juli. Eindelijk rust, een beetje bijkomen. Ik was er aan toe. Maar toen vond ik toevallig een leuk appartement in een leuk dorpje. En mijn zomervakantie werd een verhuisvakantie.

Dus écht rustig was 2017 niet. Maar toch waren er ook genoeg fijne, lieve en leuke momenten. Spike die op de pyjama van Frank ging slapen toen Frank nog in het ziekenhuis lag. De enorme berg kaartjes, whatsappjes en bezoekjes die we kregen tijdens de eerste moeilijke weken van 2017. De enorme lol die we, ondanks alle ellende, hadden in het revalidatiecentrum met Frank’s medepatiënte S. en haar man W. Inmiddels behoren zij tot onze vriendenkring en spreken we regelmatig wat af.

De dag dat Frank écht naar huis mocht. De bezoekjes aan mijn moeder. Een turnwedstrijd van dochterlief. De uitjes met Mich en Robby. Hun hulp tijdens onze verhuizing. Michelle’s geweldige cadeau voor mijn verjaardag. De laatste mooie, rode zonsondergang vanuit ons flatje in Amsterdam. De verhuizing naar Heemskerk. Ons huisje dat steeds mooier werd. Het verkennen van onze nieuwe woonplaats. Een visje halen op de markt voor de deur.

Gek genoeg gingen we, terwijl we nét in Heemskerk woonden, een paar keer juist terug naar Amsterdam. De toerist uithangen. We gingen mee met een fietstaxi-rit met mijn moeder, die Michelle voor haar regelde. We maakten een boottocht op de Amsterdamse grachten met Frank’s beste vriend. En we vonden het hartstikke leuk maar we waren ook steeds weer blij als we die mooie, blauwe windmolen van Heemskerk weer zagen.

Michelle en Robby gingen op vakantie naar Bali dit jaar. Het voelde een beetje gek dat mijn kind zo lang in de lucht zat. En we vonden het allemaal een beetje spannend omdat Nanuk bij Robby’s oma ging logeren, net als Boef vorig jaar. Maar alles ging goed. Mich en Robby hadden een geweldige vakantie en ook Nanuk had het prima naar haar zin op haar logeeradres, waardoor ze Robby’s oma van een heus trauma bevrijdde.

Dus er was, naast de ellende, ook een hoop moois. En als je me vorig jaar had verteld dat ik Oud en Nieuw 2017, samen met Frank en Spike, door zou brengen in een leuk woninkje in Heemskerk dan had ik je niet geloofd. A: omdat het toen nog maar afwachten was in hoeverre Frank op zou knappen. En B: omdat ik nog nooit van Heemskerk gehoord had. Sterker nog; ik wist niet eens waar Heemskerk lag.

Maar hier zitten we dan. Met olieballen en champagne. In Heemskerk. En als het straks 12 uur is, proosten we. Op ons. Op Mich en Robby. Op alle lieve mensen om ons heen. En we denken aan hen die het minder getroffen hebben dan wij.

2017 was best heftig. Ik kan niet beloven dat ik geen traantje wegpink straks. Maar proosten doe ik zeker. Op een nieuw jaar. Op nieuwe kansen. En als het een beetje mee zit; een beetje rust in de tent. We tellen onze zegeningen en we gaan ervoor!

Wij wensen jullie een hele fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2018!

Liefs,
Nicky, Frank en Spike
Michelle, Robby en Nanuk

OBTK2016 en ESC2016

Dat wedstrijdturnen een stuk simpeler is als je nog op school zit en thuis woont, bleek de afgelopen jaren. Sinds Michelle op zichzelf woont, studeerde, een baan, een vriend én een hondje heeft, schoot serieus trainen er bij in. Meedoen aan wedstrijden zat er niet meer in. De laatste wedstrijd was in 2010. Michelle turnt nog wel maar alleen als het uit komt. Net niet genoeg om op niveau te blijven en zeker niet genoeg om beter te worden. Tot haar grote frustratie overigens.

Maar het bloed kruipt waar het gaan kan en toen Michelle’s voormalig trainster vroeg of Michelle mee wilde doen aan de Open Bredase Turnkampioenschappen ging ze overstag. Ze zou mee doen, gewoon voor de lol. En Michelle zou Michelle niet zijn als ze niet alles op alles zette om goed voor de dag te komen. Een maand of drie trainde ze een of twee keer per week wat gezien werk, studie, huis, vriendje en hondje niet altijd mee viel. Maar binnen no time zat ze weer op haar oude niveau en leerde ze zelfs weer een paar elementen bij.

Terwijl Douwe Bob zich in Stockholm klaar maakte om het Eurovisie Songfestival 2016 te winnen, namen Robby, Robby’s moeder en ik plaats op de tribune van de sporthal in Breda om te kijken hoe Michelle het er vanaf bracht. Gezien het aantal deelnemers in Michelle’s categorie wisten we eigenlijk al zeker dat ze met edelmetaal huiswaarts zou gaan. De vraag was alleen of het goud of zilver zou zijn.

Tot we haar directe concurrente in het oog kregen. Want haar tegenstandster, een vrolijke meid met een lange blonde paardenstaart, had de bouw van een Oekraïens turntalent. Zo eentje die al vanaf haar derde jaar gedrild wordt om te presteren. Eén bonk spieren. Eén en al kracht. Wij haalden onze schouders op. Zilver dan. Ook goed.

Michelle deed het hartstikke goed. Ze werd inderdaad tweede! En dat na een ‘sabbatical’ van zes jaar! Tevreden reden we om negen uur terug naar huis. Met een zilveren medaille. We waren net op tijd thuis om de puntentelling van het Eurovisie Songfestival te kijken. Oekraïne won. En Douwe werd elfde. Ha! Deed onze Mich het toch stukken beter!

Voor wie het leuk vindt; Michelle’s volledige vloeroefening met de originele muziek staat hier!

Gezichtsbedrog.

Voor ons Moviemakerprojectje van 2010 rommelde ik (met haar toestemming, overigens) door Michelle's foto's. Foto's van haar vakanties, zomaar tussendoor genomen kiekjes en noem maar op. Ik zocht de leukste foto's uit en stuitte ineens op een foto die ik nog nooit gezien had.

Na een turncarrière in Breda waar Mama met haar neus boven op zat (en niet alleen uit 'carpool-oogpunt', maar ook omdat Mama dat leuk vond!) stortte Mich zich, toen ze eenmaal op kamers zat in Amstelveen, in de wereld van Tissu.

Geheel op eigen houtje, besloot ze lessen te gaan volgen bij een adresje in de beruchte Bijlmer.
Oh, my God.

Nét op kamers, nog geen 18 en (dus) met een OV-kaart die nog niet werkte, ging madam (in het kader van 'ons bent zunig') met de fiets naar haar tissu-lessen.

Dus fietste Dochterlief iedere week van Amstelveen naar de Bijlmer, om rond een uur of tien 's avonds doodleuk weer terug te fietsen van de Bijlmer naar Amstelveen.
Oh, my God!

Afgezien van de slapeloze nachten die ik daarvan kreeg, zag ik bar weinig van het tissu-gebeuren. Na een tissu-les belde ik haar steevast. Ik was al blij als ze haar telefoon opnam en schijnbaar veilig thuis was.

En daarna vroeg ik hoe haar les gegaan was.
Ja, goed, maar het was het nét niet helemaal voor Michelle.

Vrienden gingen soms mee kijken naar een training en maakte daar foto's en filmpjes. Maar ook daar zag ik weinig van terug*.

Het hele tissu-gebeuren bleef één groot mysterie.

Ja, er was een voorstelling half december.
Maar terwijl ik de batterij van mijn camera al oplaadde, liet Michelle weten dat ze niet mee deed. Ze vond het niet leuk genoeg. Dus bleef Mama achter zonder foto's en zonder videomateriaal van dochterliefs' tissu-activiteiten.

En toen rommelde ik in haar foto's.
En vond dé foto.
Hij staat hierboven.
Een werkelijk gewéldige foto!

Ik staarde verbijsterd naar het scherm.
Mich tijdens tissue.
Een fantastisch plaatje!
Waarom had ze me die foto niet gemaild?

Michelle zat in Parijs en ik mailde haar, met de foto als bijlage.'Waarom heb je me deze foto nooit laten zien?'

Het antwoord was heel simpel.
Het is Michelle niet.

Ik bekeek de foto nog eens goed.
Kijk dan! Die blonde pluk in haar haar!
Kijk dan! Die moedervlek op haar been!
Maar Mich garandeerde me dat ze het écht niet is.

Ik voelde me alsof ze weer vijf is, en ik er tijdens zwemles achter kom dat ik al een half uur het verkeerde kind in de gaten houd. Man, met nat haar leken ze allemaal op elkaar.

Nu blijkt dat kinderen ook allemaal op elkaar lijken als ze ondersteboven hangen.

Pas toen ik de laptop ondersteboven hield, zag ik dat het Michelle niet is.

En ik maar denken dat ik mijn kind goed ken.

* @Yvette: mail me dat tissu-filmpje nou eens!

En oh ja, klik op de foto voor een grotere versie.

Turbulent 2010.

2010 – Een jaar in beeld

 

2010 was het jaar waarin mijn oude moedertje ziek werd en eigenlijk de rest van het jaar bleef kwakkelen.

Het was het jaar waarin Frank's neefje een tijdje bij hem kwam wonen. Als ik er was, kletsten we 's morgensvroeg bij op zijn kamer, terwijl we ontelbare bakken koffie dronken. En soms, als Michelle er ook was, hadden we 's avonds een volle eettafel. We leken wel een familie uit een Blueband-reclame!

In 2010 ging ik bijna woningruilen. Op het aller-aller-laatste moment ging het niet door, terwijl ik mijn baan al had opgezegd. Het was het jaar waarin in besloot toch de gok te wagen en een andere baan te zoeken in Amsterdam, terwijl ik part-time bij Frank ging wonen. Het was het jaar waarin ik drie maanden bij een callcenter werkte en het verschrikkelijk vond.

In 2010 haalde Michelle haar VWO-diploma, schitterde ze op haar galafeest en nam ze, in het bijzijn van Oma, haar diploma in ontvangst. Ze blesseerde ook haar enkel, waardoor ze een paar maanden vroeger dan verwacht stopte met turnen.

Het was het jaar waarin Nederland bijna wereldkampioen voetbal werd, maar in de finale verloor van Spanje. Best bijzonder dat Michelle op dat moment op vakantie was in Spanje en daar het voetbalfeest meemaakte. Ze plakte er nog een reisje naar Slovenie achteraan, samen met Dylan.

2010 was het jaar waarin Spike, de rode kater, bij Frank kwam wonen en ik voor het eerst van mijn leven verliefd werd op een kat.

Het was het jaar dat Michelle op kamers ging en zou gaan studeren. Het jaar waarin ik me suf kluste op haar kamer, terwijl zij haar entreeweek op de UvA deed en ik, tussen de bedrijven door, solliciteerde op een andere, veel leukere baan.

Het was het jaar waarin Michelle's inschrijving bij de UvA niet in orde bleek en ik, vlak na mijn tweede sollicatiegesprek, buiten op straat wanhopig stond te bellen met de UvA om het een en ander recht te breien, wat een zinloze actie leek. Maar de volgende dag hoorden we dat Mich tóch kon gaan studeren én dat ik aangenomen was.

2010 was het jaar waarin Michelle een baantje vond als 'interieurverzorgster' en overhemden leerde strijken. Ze deed een tijdje aan 'tissu' en bleek daar, met haar turnverleden, goed in te zijn.

Toch was ze niet echt enthousiast en stopte ze ermee. Het was het jaar waarin ze een Facebook-account aanmaakte en daar meteen vaste verkering aan over hield. Het was het jaar waarin ze zich suf studeerde en steeds net of net niet haar tentamens haalde.

2010 was het jaar waarin mijn broer zijn huis verkocht en tot zijn nieuwe huis klaar is, in mijn flatje in Breda ging wonen. Het jaar waarin we tijdens mijn bezoekjes aan Breda, samen wijntjes dronken, elkaar een stuk beter leerden kennen en gezellig samen ontbeten, waarbij bleek dat we dezelfde badjas hebben.

En 2010 is het jaar waarin Michelle lekker Oud & Nieuw gaat vieren in Parijs, samen met Tijl. Frank en ik houden in Amsterdam onze rode kater gezelschap, die bang is van het vuurwerk.

En zo sluiten we 2010 rustig af.
Het was een turbulent jaar, met weinig logjes.
Er gebeurde genoeg, maar vaak ontbrak de tijd of de inspriratie om te loggen. Misschien een goed voornemen om mijn weblog nieuw leven in te blazen?

Wij wensen iedereen een geweldig Oud & Nieuw en veel geluk,
gezondheid en liefde in 2011.