Categorie archief: Turnen

Plaatsingswedstrijd 2010.

Na het akkefietje met De Knie tijdens de vorige wedstrijd, was het opnieuw kwakkelen geblazen. Naar de fysiotherapeut, oefeningen doen, koelen en halve trainingen draaien. Van overstappen op het (relatief veilige) dammen of schaken wil dochter-lief nog steeds niets weten, dus trainde ze dapper door.

Gisteren stond de plaatsingswedstrijd voor de regiofinale op het programma. Een belangrijke wedstrijd; als je geen finaleplaatsje haalt, heb je eigenlijk al geen wedstrijden meer dit seizoen.

Een week voor de wedstrijd sloeg de twijfel toe. Michelle dacht dat ze (door haar halve trainingen) nooit goed genoeg zou kunnen turnen om een finaleplaatsje te halen.

Misschien was het wel verstandig om maar twee onderdelen te doen? Alleen brug en balk, die minder belastend zijn voor haar knie. Ze zou kunnen fluiten naar de regionale finale, maar misschien wel een toestelfinale brug of balk kunnen halen. Aan vloer en sprong zou ze dan niet meedoen.

Met de beelden van haar ‘knie-uit-de-kom’ na vijf jaar nog steeds helder op mijn netvlies vond ik dat een erg verstandige beslissing. Als ze dan toch niet op dammen wil, dan maar halve turnwedstrijden, nietwaar?

Maar drie dagen voor de wedstrijd sloeg wederom de twijfel toe. Misschien zou ze het toch wel kunnen?

Trainster Chantal twijfelde er niet aan, dus met de morele steun van Chantal en (ook niet geheel onbelangrijk) diens ijzeren knie-spalk turnde Michelle vandaag alle onderdelen.

Brug, balk, vloer én sprong.
Omdat Chantal er vertrouwen in had dat ze wél goed genoeg zou zijn.

En omdat mama de nieuwe vloeroefening nog nooit
‘in het echt’ gezien had!*

Het resultaat:

Door naar de regiofinale.
Door naar de toestelfinale balk.
Door naar de toestelfinale vloer. (huh?)

En een knieschijf die nog zit, waar hij hoort te zitten!

* en mama vónd ‘m mooi!

300 kilometer voor één sprong…

Photobucket

En toen reed ik dus 150 kilometer van Amsterdam naar Hellendoorn omdat Michelle een turnwedstrijd had.

En toen begon ze op sprong en schoot haar knie uit de kom en besloot ze (heel verstandig!) te stoppen met de wedstrijd.

En toen reed ik dus 150 kilometer terug naar Amsterdam.

En ja, we hebben een filmpje.
En nee, die staat hier niet.

Mama heeft nog geen toestemming gevraagd aan ons lijdend voorwerp om ’t filmpje te plaatsen.

En bovendien krijgt mama een beetje buikpijn van dat filmpje…
Had ik al verteld dat turnen een rot-sport is?

Update: de schade schijnt mee te vallen. Geen last, alleen met het strekken van haar knie. Voor de zekerheid maken we nog een afspraak bij de fysiotherapeut.

Cliffhanger.

Al bijna een maand niet gelogd!

Nee, we zijn niet geveld door de Mexicaanse griep, we zijn niet afgesloten van internet en het is ook niet zo dat we geen zin meer hebben om te loggen.

Het is meer een kwestie van geen tijd om te loggen en een gigantisch gebrek aan logmateriaal. Dat het meest schokkende evenement afgelopen maand de overgang van zomer- naar wintertijd was, zegt genoeg.

Een filmpje dan maar,
opgeduikeld uit ons oude-filmpjes-archief.

Als cliffhanger, tot we weer tijd én inspiratie hebben.

Globetrotter – deel 3

Terwijl ik mezelf de laatste weken voor mijn vakantie doorworstelde, vierde Michelle vakantie in Italië. Daarna draaiden we de rollen om.

Ik vertrok voor een super-de-luxe all-inclusive vakantie naar Frank in Amsterdam en Michelle ging aan het werk op het vakantiepark in Italië.

Wij bezochten het Verzetsmuseum, namen ’s middags alvast een kijkje bij de locatie van het Prinsengrachtconcert (om 13.00 uur al helemaal vol met bootjes!) en bezochten de Uitmarkt.

We kookten samen, rommelden gezellig in huis en ik dobberde urenlang in bad met een boek. We bezochten kroegjes, keken massa’s films en maakten strooptochten langs kookwinkeltjes op zoek naar de perfecte coupes om desserts in te serveren.

En we maakten veel lange wandelingen door Amsterdam.
Niet geheel overbodig, want het feit dat we de perfecte ijs-coupes nog niet gevonden hebben, weerhoudt mijn chef-de-cuisine er niet van de heerlijkste toetjes op tafel te toveren. Ingrediënten: meestal veel room en suiker!

Ondertussen ontving Michelle de gasten op het vakantiepark achter de receptie en hield ze de kinderen bezig met disco’s, zwembadspelletjes en smink-sessies. Het viel niet altijd mee, het was een beetje eng om zoveel buitenlandse talen te moeten praten, maar ze sloeg zich er dapper doorheen.

In haar vrije tijd werd zij een tint bruiner en haar haren een tint lichter. En afgelopen vrijdag landde ze weer veilig op Eindhoven Airport!

Met veel foto’s, duizend verhalen, een koffer vol vuile was en veel wilde plannen.

Ze had maar een paar dagen tijd om de gemiste tijd met vrienden in te halen, want zondagavond stond Reis 3 van deze vakantie op het schema.

Een week met haar klasgenootjes naar Tjechië om te klimmen, te abseilen, te wandelen en te mountainbiken.

Dus werd het vrijdagavond stappen, zaterdagavond een huis vol pubers en nóg een avondje stappen. En zondagmiddag was de eerste turntraining, die als feestelijke opening van het seizoen in het plaatstelijke zwembad gehouden werd.

En Michelle zou Michelle niet zijn, als het niet weer eens vreselijk mis ging.

Vier uur voor vertrek presteerde ze het om te vallen op de waterglijbaan.

Een bezoekje aan de eerste hulp op het zwembad wees uit dat er niets gebroken of uit de kom was, maar dat de spier in haar schouder een behoorlijke optater heeft gehad.

Een slechtere timing is niet mogelijk;
ze kon haar eigen veters niet eens strikken!

’s Avond heb ik mijn Dappere Dodo toch maar uitgezwaaid.
In de hoop dat de pijn snel minder wordt en ze in de loop van de week toch nog wat de wilde activiteiten kan doen waar ze zo dol op is.