Categoriearchief: Turnen

300 kilometer voor één sprong…

Photobucket

En toen reed ik dus 150 kilometer van Amsterdam naar Hellendoorn omdat Michelle een turnwedstrijd had.

En toen begon ze op sprong en schoot haar knie uit de kom en besloot ze (heel verstandig!) te stoppen met de wedstrijd.

En toen reed ik dus 150 kilometer terug naar Amsterdam.

En ja, we hebben een filmpje.
En nee, die staat hier niet.

Mama heeft nog geen toestemming gevraagd aan ons lijdend voorwerp om ’t filmpje te plaatsen.

En bovendien krijgt mama een beetje buikpijn van dat filmpje…
Had ik al verteld dat turnen een rot-sport is?

Update: de schade schijnt mee te vallen. Geen last, alleen met het strekken van haar knie. Voor de zekerheid maken we nog een afspraak bij de fysiotherapeut.

Cliffhanger.

Al bijna een maand niet gelogd!

Nee, we zijn niet geveld door de Mexicaanse griep, we zijn niet afgesloten van internet en het is ook niet zo dat we geen zin meer hebben om te loggen.

Het is meer een kwestie van geen tijd om te loggen en een gigantisch gebrek aan logmateriaal. Dat het meest schokkende evenement afgelopen maand de overgang van zomer- naar wintertijd was, zegt genoeg.

Een filmpje dan maar,
opgeduikeld uit ons oude-filmpjes-archief.

Als cliffhanger, tot we weer tijd én inspiratie hebben.

Globetrotter – deel 3

Terwijl ik mezelf de laatste weken voor mijn vakantie doorworstelde, vierde Michelle vakantie in Italië. Daarna draaiden we de rollen om.

Ik vertrok voor een super-de-luxe all-inclusive vakantie naar Frank in Amsterdam en Michelle ging aan het werk op het vakantiepark in Italië.

Wij bezochten het Verzetsmuseum, namen ’s middags alvast een kijkje bij de locatie van het Prinsengrachtconcert (om 13.00 uur al helemaal vol met bootjes!) en bezochten de Uitmarkt.

We kookten samen, rommelden gezellig in huis en ik dobberde urenlang in bad met een boek. We bezochten kroegjes, keken massa’s films en maakten strooptochten langs kookwinkeltjes op zoek naar de perfecte coupes om desserts in te serveren.

En we maakten veel lange wandelingen door Amsterdam.
Niet geheel overbodig, want het feit dat we de perfecte ijs-coupes nog niet gevonden hebben, weerhoudt mijn chef-de-cuisine er niet van de heerlijkste toetjes op tafel te toveren. Ingrediënten: meestal veel room en suiker!

Ondertussen ontving Michelle de gasten op het vakantiepark achter de receptie en hield ze de kinderen bezig met disco’s, zwembadspelletjes en smink-sessies. Het viel niet altijd mee, het was een beetje eng om zoveel buitenlandse talen te moeten praten, maar ze sloeg zich er dapper doorheen.

In haar vrije tijd werd zij een tint bruiner en haar haren een tint lichter. En afgelopen vrijdag landde ze weer veilig op Eindhoven Airport!

Met veel foto’s, duizend verhalen, een koffer vol vuile was en veel wilde plannen.

Ze had maar een paar dagen tijd om de gemiste tijd met vrienden in te halen, want zondagavond stond Reis 3 van deze vakantie op het schema.

Een week met haar klasgenootjes naar Tjechië om te klimmen, te abseilen, te wandelen en te mountainbiken.

Dus werd het vrijdagavond stappen, zaterdagavond een huis vol pubers en nóg een avondje stappen. En zondagmiddag was de eerste turntraining, die als feestelijke opening van het seizoen in het plaatstelijke zwembad gehouden werd.

En Michelle zou Michelle niet zijn, als het niet weer eens vreselijk mis ging.

Vier uur voor vertrek presteerde ze het om te vallen op de waterglijbaan.

Een bezoekje aan de eerste hulp op het zwembad wees uit dat er niets gebroken of uit de kom was, maar dat de spier in haar schouder een behoorlijke optater heeft gehad.

Een slechtere timing is niet mogelijk;
ze kon haar eigen veters niet eens strikken!

’s Avond heb ik mijn Dappere Dodo toch maar uitgezwaaid.
In de hoop dat de pijn snel minder wordt en ze in de loop van de week toch nog wat de wilde activiteiten kan doen waar ze zo dol op is.

Globetrotter – deel 2

Photobucket

Na vier dagen kuchen op de bank, zakte de koorts.
Mooi op tijd, want mijn Globetrottertje had haar volgende ticket al klaar liggen.

Vandaag werd ze op een vakantiepark in Italië verwacht om een beetje lol te maken met Chantal, maar ook om alvast ingewerkt te worden. Want vanaf 23 augustus gaat ze aan het werk daar!

Leuk, leerzaam en spannend!
In haar eentje met het vliegtuig naar Italië!

Madam had er niet zoveel moeite mee, die stort zich zonder blikken of blozen gewoon in het volgende avontuur.

Mama moest even slikken…
Met het vliegtuig? Drie-en-een-halve-week weg?
Man, man, dat groot worden gaat nu ineens wel heel erg snel!

En zo stonden we vandaag op Eindhoven Airport.
Met een te zware koffer.

Mich dumpte een rok, een broek en een handdoek, stopte wat spullen uit haar koffer bij haar handbagage en klaar was ze. Ik zwaaide haar uit toen ze door de gate ging.

Daarna nam ik strategisch plaats op het panoramadek om te kijken hoe haar vliegtuig vertrok. Vergezeld door wat andere kijkers zag ik haar vliegtuig arriveren. De koffers werden gelost, de passagiers stapten uit. En de lucht betrok.

Terwijl de nieuwe koffers ingeladen werden, begon het te regenen. De meeste toeschouwers hielden het snel voor gezien. Maar ik bleef staan, veegde de regeldruppels van mijn gezicht en maakte foto’s terwijl Michelle aan boord ging. Vrij zinloos, bleek later! Het goot inmiddels; er viel weinig meer te zien.

Naast me stond nog één andere moeder, hardnekkig de regen te trotseren. “Het is de eerste keer dat ze vliegt”, zei ze zenuwachtig tegen me, “ik blijf hier staan!”.

Beneden ons namen nog wat late passagiers alle tijd om aan boord van het toestel te gaan. Ik regende natter en natter, maar hield dapper stand. Op eenzame hoogte, samen met die andere dwaze moeder.

Het was al te laat om naar binnen te gaan; natter dan dit konden we toch niet worden. Dus stonden we daar, met z’n tweetjes op het verlaten panoramadek.

Toen eindelijk de laatste passagier in het vliegtuig verdween, vroeg ze me aarzelend “Waar gaat deze vlucht eigenlijk naar toe?” “Milaan.”, antwoordde ik. En met een verschrikte blik en hartgrondig vloekend rende ze weg.

Ik zal nooit weten wat er mis is gegaan.
Zwaaide zij naar de verkeerde vlucht?
Of zat haar kind in het verkeerde vliegtuig?

Uiteindelijk vertrok het vliegtuig.
Daar ging Mich!

In de stromende regen, met slecht zicht reed ik van Eindhoven naar Breda, me onderweg afdrogend met de handdoek die Michelle achtergelaten had.

We arriveerden gelijktijdig op onze plaats van bestemming. Terwijl ik thuis de sleutel in het slot stak,
kreeg ik een sms-je.

“Hoi mam. Ben er! Wacht nu op tas. Spreek je snel xx”

Pffff!
So far, so good!
Nog maar 24 nachtjes…