Categorie archief: Baksels

Decadent Kerstdiner 2014.

Ik ben geen liefhebster van rood vlees. Misschien komt dat door een bijna traumatische ervaring als kind, toen ik met mijn grote zus, die slager is, ergens ging eten. “Neem maar biefstuk” zei ze “dat is lekker!”. Ik zal nooit mijn schrik vergeten toen ik een stukje van het vlees sneed en er bloed uit zag lopen. Vijfendertig jaar later eet ik nog steeds niet graag biefstuk.

Een week of wat geleden zagen we een kookprogramma voorbij komen waarin Beef Wellington gemaakt werd. “Dat is zo lekker!” zuchtte Frank “Misschien moeten we dat met Kerst eten.” Toen hij de volgende ochtend bekende dat hij die nacht over Beef Wellington gedroomd had, besloten we met Kerst inderdaad Beef Wellington te eten, ondanks mijn afkeer van rood vlees. Michelle, die wel van rood vlees houdt, waarschuwde Frank “Niet te ver doorbakken voor mama, hoor.” Om daarna geruststellend tegen mij te zeggen “We geven jou het kontje wel”.

Nou leek het me nogal een uitdaging om hier in Slotervaart een kilo ossenhaas aan één stuk op de kop te tikken. Maar aangezien ik sinds kort in Hilversum werk, besloot ik daar een slagerij binnen te lopen. Grote kans dat ze in het Gooi stukken ossenhaas van een kilo in overvloed hadden. “Ja, hoor” zei de slager “dat hebben we. Wel prijzig, mevrouw. € 5,60 per ons”. Ik slikte eens en besloot mijn chefkok thuis toch maar even te bellen om te overleggen. Want dit werd wel een erg duur hoofdgerechtje.

Frank zuchtte eens toen hij de prijs hoorde. “Dat dacht ik wel”. Maar we wisten argumenten genoeg te verzinnen om elkaar ervan te overtuigen dat het toch Beef Wellington moest worden. “Ach, het is Kerst”, “Ach, voor één keertje” en “Ach, met zijn vieren uit eten gaan is duurder”. En zo rekende ik blozend € 56 euro af voor een stuk vlees, me pijnlijk bewust van het feit dat de halve wereldbevolking omkomt van honger en dorst.

Tweede Kerstdag doken Frank en ik de keuken in, vastberaden om ons dure vlees niet te verpesten. Maar het recept was best simpel, al was het een rotklus om een kilo champignons schoon te maken. Gelukkig nam Frank die taak op zich terwijl ik gezellig kliederde met boter, bloem en ijswater om het deeg te maken. Al met al waren we wel even bezig en hielden we onze adem in toen we, onder toeziend oog van Michelle en Robby, de Beef Wellington uiteindelijk aansneden.

Hij zag er perfect uit. Mooi rood van binnen, precies zoals het hoort. En hij smaakte ook perfect. Dat kon zelfs ik proeven. Maar een echte liefhebster ben ik nog steeds niet. Ik kreeg het kontje en terwijl Frank, Michelle en Robby nog een portie opschepten, schoof ik mijn half opgegeten portie op Frank’s bord. Maar de Beef Wellington ging op. Helemaal. Een hele kilo ossenhaas. Op.

Lege borden op tafel, tevreden gezichten om me heen. Iedereen had heerlijk gegeten. Ons Kerstdiner was geslaagd! En als iedereen lekker heeft gegeten, ben ik ook tevreden. Maar volgend jaar? Volgend jaar mag ik kiezen wat we eten!
Ik verheug me er nu al op.
Lekker! Pasta!

Kerststress 2013.

De week voor Kerst haakte ik tegen de klippen van de hel omhoog om mijn überschattige rendier op tijd af te krijgen. En tussendoor prutste ik ook nog een mini-draakje voor mijn achterneefje in elkaar.

Ik zette onze mini-kerstboom die dit jaar wat extra zorg nodig had. Hij kwam enigszins verkreukeld uit zijn plastic tas. Even schudden was dit keer niet genoeg om hem weer in model te krijgen dus haalde ik alle mini-balletjes, -lichtjes en -slingertjes er uit en tuigde ons boompje opnieuw op.

Ik schreef Kerstkaarten en Frank en ik hebben besloten geen nieuwe vrienden meer te maken. Onze familie- en vriendenkring is precies toereikend voor de velletjes Kerstzegels. Zolang er niemand gaat scheiden of op zichzelf gaat wonen, houden we geen halve velletjes Kerstzegels over. Efficiënt, zeg!

Ik ging met dochterlief shoppen voor een nieuwe Kerst-outfit en vond een broek en een trui die voelen alsof je een pyjama draagt. Het wordt een comfortabele Kerst! Ik scoorde nog wat cadeautjes voor het thuisfront waarvan de computerkabel voor Frank toch wel het meest romantische cadeau ever was. Met pijn in mijn pinpas gingen we weer naar huis.

We worstelden ons door de Kerstdrukte in de supermarkt en konden zowaar alles vinden wat we nodig hebben. Zo bijzonder is dat niet omdat we lekker ouderwets gaan gourmetten. Lekker simpel, geen gedoe. Maar aangezien dat echt jaren geleden is, moest ik toch even diep nadenken over mijn boodschappenlijst.

Daarna begon ik nog snel een konijntje-op-bestelling te haken en maakte ik Kerstcupcakes om mee te nemen naar mijn moeder.

Inmiddels is het Kerstavond. De Kerstboom staat en mijn rendier zit gezellig op de kast. Het bestelde konijntje is bijna klaar. Het draakje voor mijn achterneefje ligt klaar om mee te nemen naar mijn familie in Breda. Evenals mijn Kerst-cupcakes. Mijn Kerst-outfit hangt gewassen en gestreken in de kast (dank je wel, Frank! I love you!), mijn pumps staan glimmend klaar en de koelkast staat vol met lekkere happen.

Ik ben er klaar voor!
Er staat nog één ding op mijn to do-list voor Kerst:
Mijn weblog-vriendjes fijne Kerstdagen wensen.

Dus bij deze:
Allemaal hele fijne Kerstdagen toegewenst!
Geniet ervan!

Een konijn, varkentjes en een krans.

Onlangs was mijn schoonzusje Netty jarig. Ze nodigde me uit om dat te vieren samen met haar en haar beste vriendinnen. Vorig jaar vierde ze haar verjaardagsfeest met een heuse knutselworkshop bij een mevrouw op zolder ergens in dorp in Noord-Holland. Inclusief high tea! Het was ontzettend leuk en we hebben vreselijk veel lol gehad. En oh ja, we maakten ook allemaal een prachtig kerststuk.

Dit jaar kon Netty de bewuste dame met knutselzolder nergens meer vinden. Schijnbaar is ze gestopt met haar workshops. Heel vreemd. We hebben ons toch keurig gedragen! Geen materialen gejat, niet met eten gegooid en braaf geknutseld. Oké, achter haar rug om plozen we de her en der uitgestalde knutselwerkjes uit om ze later zelf na te kunnen maken maar verder waren we echt heel lief. Maar goed, dit jaar dus geen workshop op zolder.

Netty zat er niet mee en besloot, heel stoer, haar eigen workshop te geven. Inclusief lunch, hapjes en drankjes. Als knutselproject zouden we een kerstkrans maken van boterhamzakjes met lichtjes erin. We hadden tenslotte tijdens de workshop van vorig jaar al gekeken hoe zo’n ding nou precies in elkaar zat.

Noemde Frank het verjaardagsfeest van zijn zus van vorig nog ‘De Opvliegerparty’, dit jaar kreeg het feest de charmante naam ‘De Tena Lady-party’. Dat mocht de pret niet drukken, ik stortte me vol overgave op de voorbereidingen. En met het debacle van de Barbie-taarten nog in mijn achterhoofd, had ik dit keer een strakke planning.

Ruim een week voor de grote dag regelden we een mooi cadeautje. En aangezien Netty mijn haakwerkjes zo leuk vindt, haalde ik in het weekend voor het feest mijn katoen te voorschijn en haakte ik een allerliefst konijntje. Op maandag was het konijntje klaar en op dinsdag haakte ik nog een vrolijke roos voor op haar koppie.

Ooit stuurde Netty me een recept van een ‘Varkentjes-in-de-modder-taart’. Die wilde ik maken voor haar! Op woensdag zocht ik receptjes bij elkaar, maakte ik zorgvuldig een boodschappenlijstje en kocht ik alles wat ik nodig had. Donderdag bakte ik heel rustig een heuse sachertorte en boetseerde ik wat varkentjes. Alles onder controle! Vrijdag vulde ik de taart met monchou-bavarois en abrikozenjam, versierde de taart en zette de varkentjes in hun modderbad. Heel relaxed, geen centje pijn.

Zaterdag vertrok in met mijn cadeautje, konijntje en varkentjes naar Netty’s feestje. Mijn cadeautjes waren een groot succes. De verjaardagslunch die Netty gaf ook. Heerlijke wraps met kip, ham en zalm die Netty samen met Ingrid had gemaakt. Tijdens de knutselworkshop daarna hebben we zo gelachen dat het bijna alsnog een echte Tena Lady-party werd.

Ondertussen fröbelde iedereen een prachtige kerstkrans met lichtjes in elkaar. En we borrelden nog even gezellig na met wederom heerlijke hapjes. Wat een geslaagde middag!

En zie je wel? Ik kan het best! Met een beetje kundig timemanagement komt het allemaal prima voor elkaar. Mocht ik ooit werkeloos worden dan kan ik altijd nog die webshop beginnen. Met taarten en gehaakte knuffeltjes.

Ook Netty kan moeiteloos een carrièreswitch maken. Ze kan namelijk heel goed knutselworkshops geven. Deze was alvast een groot succes!
Dank je wel, Netty!
Mag ik volgend jaar weer op je feestje komen?

Drama Queens.

Ergens halverwege de warme zomer zag ik een plaatje van een Barbie-taart. Wat leek het me leuk om die een keer te maken! Jammer genoeg heb ik geen kleine meisjes in mijn omgeving. Maar geen nood; Michelle werkt al jaren bij een jong gezin als hulp-in-de-huishouding. En laten die nou wél kleine meisjes hebben. Twéé stuks zelfs! Een tweeling die in november vijf wordt. Uitermate geschikt als proefkonijn!

Ongeduldig wachtte ik tot het november werd. In oktober haalde ik al twee Barbies in huis. Want, tja een tweeling… Het moesten twéé Barbie-taarten worden. Ik had me natuurlijk al die maanden goed voor kunnen bereiden. En kunnen zorgen dat ik alles in huis had. Maar natuurlijk vergiste ik me in de datum en kwam ik er op zondagmiddag achter dat Michelle de dag daarna moest werken en de taarten bij de dames af zou leveren.

Geen paniek! Tijd om zelf vulling te maken had ik niet maar met Mona-toetjes kom je een heel eind. Zelf bakken doe ik sowieso niet dus met kant-en-klare taartbodems zou het best goed komen. Ware het niet dat die zondagmiddag alle taartbodems bij de Albert Heijn-filialen in de buurt wederom op waren.

Dus bakte ik aan het eind van die middag drie taartbodems. Dat bleek bij lange na niet genoeg te zijn. Die dag kwam van Barbie-taarten maken niks terecht. De taartbodems smaakten prima, dat dan weer wel. Ik doneerde ze aan Mich en schakelde over op Plan B: maandagavond taarten maken, dinsdagavond afleveren.

Maandag na mijn werk begon ik aan Plan B. Ik fietste naar de Albert Heijn XL vijf kilometer verderop en kocht hun hele voorraad taartbodems op. En nog wat roze rolfondant, chocolademousse en botercreme. Eenmaal thuis ging ik vol goede moed aan de slag.

Dat de hele voorraad taartbodems van de Albert Heijn XL bestond uit 3×3 stuks bleek een probleem te zijn. Ik was vergeten dat Barbies zulke lange benen hebben. Met geen mogelijkheid kreeg ik het voor elkaar om van negen taartbodems twee taarten te bouwen waar de Barbies tot hun middel in konden. Verder dan halverwege hun bovenbenen kwamen de taarten niet. Het moest maar.

Mijn voorraad roze rolfondant bleek ook bij lange na niet op orde te zijn. Met de twee pakjes die ik gekocht had, kon ik net één Barbie aankleden. Meer had ik niet. De tweede Barbie kreeg noodgedwongen een blauwe jurk. Om half twaalf ‘s avonds prutste ik nog wat bloemetjes in elkaar, strooide er wat glitters over heen en was er toen helemaal klaar mee.

Met angst en beven zag ik dat de roze dame iets schuin was gaan hangen, terwijl ze wachtte tot haar blauwe zusje aangekleed was. Toen de beide dames hun feestjurk aan hadden, heb ik ze snel in een taartdoos gezet en ingepakt met huishoudfolie. Met plakband heb ik de dames hier en daar nog wat gestut. Na een heuse verbouwing van de koelkast paste het tweetal er nét in om een nachtje af te koelen.

Vanavond heb ik, samen met Michelle, de taarten naar de tweeling gebracht. Of nou ja, naar hun ouders want de tweeling zelf lag al in bed mooie dromen te dromen. Nog één nachtje slapen en dan zijn ze jarig! Ik durfde haast de auto niet uit met mijn gedrochten maar paps, mams én grote broer waren laaiend enthousiast over mijn creaties. Nu maar hopen dat de Jarige Jetjes ze ook leuk vinden!

Het was een leerzaam project. Daar gingen mijn dromen over een Barbie-taart in vol ornaat. Dankzij mijn proefkonijntjes heb ik weer een lesje geleerd: goede voorbereiding is het halve werk en haastige spoed is zelden goed. Voorlopig blijven mijn taartspullen in de kast. Ik kan even geen taart meer zien.

Ondertussen sus ik mezelf met de gedachte dat de tweeling pas vijf wordt. Vijf!
Als je vijf wordt, vind je dit toch leuk?

Bente & Julia
Gefeliciteerd met jullie verjaardag!

Update: berichtje van de moeder van de tweeling aan Mich:

“Zelfs onze gekochte Assepoester-taart was niet mooi genoeg. Alle 10 de meiden wilden een stukje van de échte prinsessentaart. Je kunt je moeder vertellen dat het een succes was!
Groetjes Karen”

Nu ben ik toch een tikkie trots!