Categorie archief: Baksels

Kerststress 2013.

De week voor Kerst haakte ik tegen de klippen van de hel omhoog om mijn überschattige rendier op tijd af te krijgen. En tussendoor prutste ik ook nog een mini-draakje voor mijn achterneefje in elkaar.

Ik zette onze mini-kerstboom die dit jaar wat extra zorg nodig had. Hij kwam enigszins verkreukeld uit zijn plastic tas. Even schudden was dit keer niet genoeg om hem weer in model te krijgen dus haalde ik alle mini-balletjes, -lichtjes en -slingertjes er uit en tuigde ons boompje opnieuw op.

Ik schreef Kerstkaarten en Frank en ik hebben besloten geen nieuwe vrienden meer te maken. Onze familie- en vriendenkring is precies toereikend voor de velletjes Kerstzegels. Zolang er niemand gaat scheiden of op zichzelf gaat wonen, houden we geen halve velletjes Kerstzegels over. Efficiënt, zeg!

Ik ging met dochterlief shoppen voor een nieuwe Kerst-outfit en vond een broek en een trui die voelen alsof je een pyjama draagt. Het wordt een comfortabele Kerst! Ik scoorde nog wat cadeautjes voor het thuisfront waarvan de computerkabel voor Frank toch wel het meest romantische cadeau ever was. Met pijn in mijn pinpas gingen we weer naar huis.

We worstelden ons door de Kerstdrukte in de supermarkt en konden zowaar alles vinden wat we nodig hebben. Zo bijzonder is dat niet omdat we lekker ouderwets gaan gourmetten. Lekker simpel, geen gedoe. Maar aangezien dat echt jaren geleden is, moest ik toch even diep nadenken over mijn boodschappenlijst.

Daarna begon ik nog snel een konijntje-op-bestelling te haken en maakte ik Kerstcupcakes om mee te nemen naar mijn moeder.

Inmiddels is het Kerstavond. De Kerstboom staat en mijn rendier zit gezellig op de kast. Het bestelde konijntje is bijna klaar. Het draakje voor mijn achterneefje ligt klaar om mee te nemen naar mijn familie in Breda. Evenals mijn Kerst-cupcakes. Mijn Kerst-outfit hangt gewassen en gestreken in de kast (dank je wel, Frank! I love you!), mijn pumps staan glimmend klaar en de koelkast staat vol met lekkere happen.

Ik ben er klaar voor!
Er staat nog één ding op mijn to do-list voor Kerst:
Mijn weblog-vriendjes fijne Kerstdagen wensen.

Dus bij deze:
Allemaal hele fijne Kerstdagen toegewenst!
Geniet ervan!

Een konijn, varkentjes en een krans.

Onlangs was mijn schoonzusje Netty jarig. Ze nodigde me uit om dat te vieren samen met haar en haar beste vriendinnen. Vorig jaar vierde ze haar verjaardagsfeest met een heuse knutselworkshop bij een mevrouw op zolder ergens in dorp in Noord-Holland. Inclusief high tea! Het was ontzettend leuk en we hebben vreselijk veel lol gehad. En oh ja, we maakten ook allemaal een prachtig kerststuk.

Dit jaar kon Netty de bewuste dame met knutselzolder nergens meer vinden. Schijnbaar is ze gestopt met haar workshops. Heel vreemd. We hebben ons toch keurig gedragen! Geen materialen gejat, niet met eten gegooid en braaf geknutseld. Oké, achter haar rug om plozen we de her en der uitgestalde knutselwerkjes uit om ze later zelf na te kunnen maken maar verder waren we echt heel lief. Maar goed, dit jaar dus geen workshop op zolder.

Netty zat er niet mee en besloot, heel stoer, haar eigen workshop te geven. Inclusief lunch, hapjes en drankjes. Als knutselproject zouden we een kerstkrans maken van boterhamzakjes met lichtjes erin. We hadden tenslotte tijdens de workshop van vorig jaar al gekeken hoe zo’n ding nou precies in elkaar zat.

Noemde Frank het verjaardagsfeest van zijn zus van vorig nog ‘De Opvliegerparty’, dit jaar kreeg het feest de charmante naam ‘De Tena Lady-party’. Dat mocht de pret niet drukken, ik stortte me vol overgave op de voorbereidingen. En met het debacle van de Barbie-taarten nog in mijn achterhoofd, had ik dit keer een strakke planning.

Ruim een week voor de grote dag regelden we een mooi cadeautje. En aangezien Netty mijn haakwerkjes zo leuk vindt, haalde ik in het weekend voor het feest mijn katoen te voorschijn en haakte ik een allerliefst konijntje. Op maandag was het konijntje klaar en op dinsdag haakte ik nog een vrolijke roos voor op haar koppie.

Ooit stuurde Netty me een recept van een ‘Varkentjes-in-de-modder-taart’. Die wilde ik maken voor haar! Op woensdag zocht ik receptjes bij elkaar, maakte ik zorgvuldig een boodschappenlijstje en kocht ik alles wat ik nodig had. Donderdag bakte ik heel rustig een heuse sachertorte en boetseerde ik wat varkentjes. Alles onder controle! Vrijdag vulde ik de taart met monchou-bavarois en abrikozenjam, versierde de taart en zette de varkentjes in hun modderbad. Heel relaxed, geen centje pijn.

Zaterdag vertrok in met mijn cadeautje, konijntje en varkentjes naar Netty’s feestje. Mijn cadeautjes waren een groot succes. De verjaardagslunch die Netty gaf ook. Heerlijke wraps met kip, ham en zalm die Netty samen met Ingrid had gemaakt. Tijdens de knutselworkshop daarna hebben we zo gelachen dat het bijna alsnog een echte Tena Lady-party werd.

Ondertussen fröbelde iedereen een prachtige kerstkrans met lichtjes in elkaar. En we borrelden nog even gezellig na met wederom heerlijke hapjes. Wat een geslaagde middag!

En zie je wel? Ik kan het best! Met een beetje kundig timemanagement komt het allemaal prima voor elkaar. Mocht ik ooit werkeloos worden dan kan ik altijd nog die webshop beginnen. Met taarten en gehaakte knuffeltjes.

Ook Netty kan moeiteloos een carrièreswitch maken. Ze kan namelijk heel goed knutselworkshops geven. Deze was alvast een groot succes!
Dank je wel, Netty!
Mag ik volgend jaar weer op je feestje komen?

Drama Queens.

Ergens halverwege de warme zomer zag ik een plaatje van een Barbie-taart. Wat leek het me leuk om die een keer te maken! Jammer genoeg heb ik geen kleine meisjes in mijn omgeving. Maar geen nood; Michelle werkt al jaren bij een jong gezin als hulp-in-de-huishouding. En laten die nou wél kleine meisjes hebben. Twéé stuks zelfs! Een tweeling die in november vijf wordt. Uitermate geschikt als proefkonijn!

Ongeduldig wachtte ik tot het november werd. In oktober haalde ik al twee Barbies in huis. Want, tja een tweeling… Het moesten twéé Barbie-taarten worden. Ik had me natuurlijk al die maanden goed voor kunnen bereiden. En kunnen zorgen dat ik alles in huis had. Maar natuurlijk vergiste ik me in de datum en kwam ik er op zondagmiddag achter dat Michelle de dag daarna moest werken en de taarten bij de dames af zou leveren.

Geen paniek! Tijd om zelf vulling te maken had ik niet maar met Mona-toetjes kom je een heel eind. Zelf bakken doe ik sowieso niet dus met kant-en-klare taartbodems zou het best goed komen. Ware het niet dat die zondagmiddag alle taartbodems bij de Albert Heijn-filialen in de buurt wederom op waren.

Dus bakte ik aan het eind van die middag drie taartbodems. Dat bleek bij lange na niet genoeg te zijn. Die dag kwam van Barbie-taarten maken niks terecht. De taartbodems smaakten prima, dat dan weer wel. Ik doneerde ze aan Mich en schakelde over op Plan B: maandagavond taarten maken, dinsdagavond afleveren.

Maandag na mijn werk begon ik aan Plan B. Ik fietste naar de Albert Heijn XL vijf kilometer verderop en kocht hun hele voorraad taartbodems op. En nog wat roze rolfondant, chocolademousse en botercreme. Eenmaal thuis ging ik vol goede moed aan de slag.

Dat de hele voorraad taartbodems van de Albert Heijn XL bestond uit 3×3 stuks bleek een probleem te zijn. Ik was vergeten dat Barbies zulke lange benen hebben. Met geen mogelijkheid kreeg ik het voor elkaar om van negen taartbodems twee taarten te bouwen waar de Barbies tot hun middel in konden. Verder dan halverwege hun bovenbenen kwamen de taarten niet. Het moest maar.

Mijn voorraad roze rolfondant bleek ook bij lange na niet op orde te zijn. Met de twee pakjes die ik gekocht had, kon ik net één Barbie aankleden. Meer had ik niet. De tweede Barbie kreeg noodgedwongen een blauwe jurk. Om half twaalf ‘s avonds prutste ik nog wat bloemetjes in elkaar, strooide er wat glitters over heen en was er toen helemaal klaar mee.

Met angst en beven zag ik dat de roze dame iets schuin was gaan hangen, terwijl ze wachtte tot haar blauwe zusje aangekleed was. Toen de beide dames hun feestjurk aan hadden, heb ik ze snel in een taartdoos gezet en ingepakt met huishoudfolie. Met plakband heb ik de dames hier en daar nog wat gestut. Na een heuse verbouwing van de koelkast paste het tweetal er nét in om een nachtje af te koelen.

Vanavond heb ik, samen met Michelle, de taarten naar de tweeling gebracht. Of nou ja, naar hun ouders want de tweeling zelf lag al in bed mooie dromen te dromen. Nog één nachtje slapen en dan zijn ze jarig! Ik durfde haast de auto niet uit met mijn gedrochten maar paps, mams én grote broer waren laaiend enthousiast over mijn creaties. Nu maar hopen dat de Jarige Jetjes ze ook leuk vinden!

Het was een leerzaam project. Daar gingen mijn dromen over een Barbie-taart in vol ornaat. Dankzij mijn proefkonijntjes heb ik weer een lesje geleerd: goede voorbereiding is het halve werk en haastige spoed is zelden goed. Voorlopig blijven mijn taartspullen in de kast. Ik kan even geen taart meer zien.

Ondertussen sus ik mezelf met de gedachte dat de tweeling pas vijf wordt. Vijf!
Als je vijf wordt, vind je dit toch leuk?

Bente & Julia
Gefeliciteerd met jullie verjaardag!

Update: berichtje van de moeder van de tweeling aan Mich:

“Zelfs onze gekochte Assepoester-taart was niet mooi genoeg. Alle 10 de meiden wilden een stukje van de échte prinsessentaart. Je kunt je moeder vertellen dat het een succes was!
Groetjes Karen”

Nu ben ik toch een tikkie trots!

Miss Baksel.

Na het succes van de taart die ik maakte voor Moederdag was ik niet meer te stoppen. Cupcakes zijn helemaal uit, taarten zijn the bomb!
Dus besloot ik een taart te maken voor mijn eigen verjaardag.
Een puzzeltaart met een plaatje erop deze keer.
Even proberen of ik dat ook kon.

Het plaatje maken was een fluitje van een cent.
Ik begon ik er ruim op tijd aan, maar binnen een paar uur had ik een Garfield van rolfondant. Gelukkig blijft dat spul lang goed, dus pakte ik Garfield luchtdicht in en telde nachtjes tot mijn verjaardag.

Een paar dagen voor mijn verjaardag, ging ik naar de supermarkt om een kant-en-klare taartbodem te halen. Want dat gepruts met marsepein vind ik leuk, maar zelf taart bakken hoeft voor mij niet. En waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Helaas waren bij de Albert Heijn, waar ik altijd boodschappen doe, de taartbodems op. Geen paniek; bij mijn werk zit ook een Albert Heijn! Vreemd genoeg waren ook daar de taartbodems op. Lichtelijk ongerust fietste ik naar de grote XL-Albert Heijn op het Osdorpplein. Maar ook daar was het schap met taartbodems akelig leeg. Bij de Dirk hetzelfde verhaal.

De donderdag voor mijn verjaardag haalde ik taartjes bij de bakker voor mijn collega’s. Als laatste ultieme poging om op een makkelijke manier aan een taartbodem te komen, probeerde ik de bakker over te halen mij een taartbodem te verkopen. Helaas, hij trapte er niet in. Toen zat er maar één ding op: zelf bakken.

Wat taarten bakken betreft ben ik nooit verder gekomen dan cake-uit-een-pakje en appeltaart-uit-een-pakje. Ik werd een tikkie nerveus omdat er een perfecte Garfield lag te wachten op het moment dat hij op de feesttaart geplaatst zou worden.

De donderdagavond voor mijn verjaardag stond ik in de keuken met een recept voor een taartbodem. “Kan ik helpen?”, vroeg Frank. Maar ik dirigeerde hem linea recta de keuken uit. Geen pottenkijkers bij dit enorme experiment!

Ik klopte, mixte en spatelde. En bakte mijn eerste taartbodem. Die helaas niet echt wilde rijzen en dus meer op een dikke pannenkoek leek. Verwoed deed ik nog een poging.

Taartbodem 2.0 (met een ander recept) was iets hoger, maar nog niet om over naar huis te schrijven. Toch zat er niets anders op dan die maar te gebruiken voor mijn taart.

De tijd begon tenslotte te dringen, ik was bijna jarig en Garfield werd ongeduldig. Uiteindelijk viel het eindresultaat mee.
De visite vond de taart lekker en de kids namen de restjes mee naar huis.
Ik geloof dat hij wel smaakte.

Inmiddels zijn we een week verder.
En waar ik ook kom, in welke supermarkt ook, overal zie ik stápels taartbodems liggen. Te laat.

Hoewel..
Ik ga een voorraad aanleggen.
Mij foppen ze niet meer.