Categoriearchief: Voor Oma

2021 – Een jaar in beeld

2021 was het tweede coronajaar. En ook het jaar dat mijn oude moedertje moest verhuizen naar een zorgcentrum. Waar ze eerst in quarantaine moest en ik haar volledig ingepakt bezocht. 2021 was ook het jaar van sneeuw. Heel veel sneeuw. Gelukkig was 2021 ook het jaar van thuiswerken. Lekker bij de verwarming met Spike altijd bij me in de buurt, tot hij in juni overleed. Wat wordt-ie gemist. 💔

2021 was het jaar van veel wandelingen. Vooral op het strand. Soms alleen en soms met vrienden. Het was het jaar van weinig bezoek en weinig uitjes. Behalve dan die avond dat Michelle en ik naar de musical Aladdin gingen. En we gingen alwéér niet naar Dublin dit jaar maar naar Breda, waar we samen een drankje deden in wat ooit mijn stamkroeg was. ❤️

2021 was het jaar dat mijn moeder ziek werd en bijna dood ging. Tot ze besloot dat toch maar niet te doen en wonderbaarlijk weer genas. Ze verloor drie kilo lichaamsgewicht maar ze behield haar gevoel voor humor. 2021 was het jaar dat ze Moederdag bij ons vierde en wij Kerst bij haar. 2021 was het jaar dat ik haar voor het eerst in anderhalf tijd eindelijk weer een knuffel kon geven. En mijn dochter dat vastlegde op video. ❤️

2021 was ook het jaar waarin Michelle veel turnde. En mij de filmpjes stuurde van haar capriolen. Gelukkig maar! Ze vrolijken mijn filmpjes behoorlijk op. Thank, mop! 😘

Maar 2021 was vooral het jaar van grote beslissingen, van twijfel, van stress. Maar ook van weten dat het goed is zo. En dat het beter wordt. In 2022. Ik heb er zin in! 🎉

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een gelukkig en gezond 2022.
Maak er iets moois van! 😘

 

29!

De term ‘Loedermoeder’ bestond nog niet toen ik moeder werd in 1992. Maar ik wás er wel een. Michelle’s eerste bewuste herinnering is ronduit traumatisch. Nadat ze, drie jaar oud, twintig minuten de tijd had gekregen om haar eten op te eten, schoof ik haar sperziebonen resoluut de prullenbak in, terwijl zij aan mijn been hing, hartverscheurend huilend dat ze wilde eten. Ik dreigde veelvuldig om haar speelgoed in de kliko te gooien als ze niet opruimde. Ze krijste de hele straat bij elkaar omdat ze niet bij mij in bed mocht slapen. En ik deinsde er niet voor terug om alle klokken in huis een uur vooruit te zetten als ik moe was. ‘Oh? Kijk nou! Het is al bedtijd!’ Om vervolgens schaamteloos met een bak koffie op de bank te genieten van een extra uurtje rust terwijl zij een uur te vroeg op bed lag.

Daar stond tegenover dat ik zoveel spelletjes met haar speelde, dat ik een levenslange aversie tegen spelletjes op heb gelopen. We knutselden ons een slag in de rondte en Michelle ging nooit slapen zonder dat ik een verhaaltje voorlas. Of twee. Ik bouwde minstens 8743 tentjes in huis en soms sliep ze een nachtje in zo’n tentje onder de eettafel. Gewoon omdat dat leuk was. Ze rolschaatste door ons huis. Ze at frietjes in bad terwijl ze tv keek. En natuurlijk mochten er vier vriendinnetjes blijven slapen. Of vijf. Altijd. Op matrassen in de woonkamer.

En zo rolden we samen haar puberteit in. Ik hield mijn hart vast. Zo’n lief kind. Zo’n vrolijk meisje. Zo’n goede leerling. Dat kón niet. Ooit moest ze toch vreselijk ontsporen. Maar er gebeurde niets. Michelle bleef vrolijk en lief. Als mijn collega’s steen en been klaagden over rokende, drinkende pubers die te laat thuis kwamen, spijbelden en grote monden hadden, stond ik er stilletjes bij. Ik humde een beetje maar ik zei niets. Ze zouden me niet geloven als ik vertelde dat mijn dochter haar huiswerk uit zichzelf altijd af had. Dat ze altijd liet weten waar ze was en met wie. Dat ze haar kamer opruimde en dat wij, in plaats van ruzie, meestal de slappe lach hadden samen.

Mijn weblog stamt uit de tijd dat mijn dochter nog nachtjes telde tot haar verjaardag. Die we vierden met slingers en taart en cadeautjes. En natúúrlijk schreef mama dan een stukje op haar weblog. Het werd een beetje traditie. Afgelopen weekend was Michelle jarig. Ze is 29! En volgens de traditie moet ik dus een stukje over haar schrijven. Voor haar verjaardag. Dus schrijf ik maar weer hoe lief ze is. Hoeveel lol we altijd samen hebben. Dat ze nog steeds zo goed kan turnen. En dat ze me altijd aan het lachen maakt. En als jullie me niet geloven dan kijk je het filmpje* maar! 

Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Michelle!
Het is een feest jouw moeder te zijn! ❤️
Sorry van die boontjes…

*deel 1 staat hier

Op tournee.

Dat mijn moeder ‘beter’ is geworden, is eigenlijk een misvatting. ‘Niet ziek meer’ is een betere omschrijving want écht beter wordt ze niet meer. Ze is niet ziek maar wel heel oud. En die ouderdom kwam met gebreken. Hoewel mijn moeder nog nooit gerookt heeft, heeft ze een lichte vorm van COPD. Haar ene hartklep is versleten, net als haar knieën, haar heupen, haar schouders en haar handen. Een paar kleine TIA-tjes deelden nog wat plaagstootjes uit in haar brein en voilá! Daar zit ze dan, aan een rolstoel gekluisterd. Niks te doen. En in niks doen was mijn moeder altijd al slecht. Ze was áltijd bezig. Altijd aan het poetsen. Ze was getrouwd met haar stofdoek, zegt ze zelf. De enige hobby die ze had was breien. Talloze truien en vesten breide ze voor ons want dan was haar hobby tenminste nog functioneel. Toen breien niet meer lukte, heeft ze nog een tijdje kaarten gemaakt. Want ook daar hád je nog wat aan.

Stilzitten heeft ze nooit gekund. Als mijn broer ons allemaal uitnodigde om ergens een terrasje te pakken, ging ze mee. Met een strakke glimlach op haar gezicht gezicht geplakt zat ze dan op het terras, stijf rechtop in haar stoel, met haar handen verkrampt op de leuning te verkondigen hoe leuk ze het vond. Maar wij wisten allemaal dat ze met haar hoofd bij de strijk was. Of bij de deuren die ze nog moest zemen. Maar nu is ze veroordeeld tot niets doen. Lopen kan ze niet meer, dus poetsen al helemaal niet. Breien lukt allang niet meer. Kaarten maken ook niet. En nog steeds kan ze zich niet overgeven aan in haar ogen nutteloze zaken. In het tehuis waar ze woont, zijn volop activiteiten. Muziekmiddagen, knutselmiddagen. De oudjes doen spelletjes samen of kijken samen tv. Maar mijn moeder weigert mee te doen. ‘Ikke niet!’ zegt ze met een verbeten trek om haar mond als we haar vragen of ze meegedaan heeft.

Maar soms halen de zorgmedewerkers haar toch over. Waarschijnlijk durft ze niet altijd te weigeren. Dan rijden ze haar in haar rolstoel naar een activiteit en dan lees ik later in haar dossier: ‘Mevrouw was vanmiddag bij de bingo en had het erg naar haar zin’. Hahaha! Echt niet! Mijn moeder zet gewoon acteerprestaties neer waar menig Oscar-winnaar een puntje aan kan zuigen. En ondertussen piekerde ik me suf om dingen te bedenken die mijn moeder wél kan en wél leuk vindt nu ze weer ‘beter’ is. En ik heb het gevonden, jongens! Ik heb de rolstoeltaxi ontdekt! Met haar pasjes van Valys en de deeltaxi kunnen we redelijk betaalbaar uitstapjes maken. Als proefrit zijn we laatst naar Rozenburg gegaan. Naar de kinderen van haar tweelingzus, voor wie ze een soort tweede moedertje is. En het was een groot succes!

De reis verliep zonder problemen. Gewoon hop! Met rolstoel en al het busje in. En ik mocht gratis mee. Alsof ze de koningin zelf was, zat mijn moeder prinsheerlijk in haar rolstoel uit het raam te kijken. Aangekomen in Rozenburg reden we haar zo bij mijn nichtje naar binnen waar ook een ander nichtje en neefje langs kwamen. We kletsen gezellig bij en bleven lunchen. Ik was bang dat het te vermoeiend zou zijn maar mijn moeder leek er juist energie van te krijgen. Andere mensen om zich heen, even er uit. We hebben er allebei van genoten! Ook de terugreis verliep voorspoedig. Mijn moeder bleef gezellig wakker onderweg en zonder problemen werden we weer bij haar thuis afgeleverd.

Dus onze proefrit is geslaagd! Deze week gaan we op bezoek bij de buren uit haar oude straat. En daarna staat er nog veel meer uitstapjes op de planning. Voor alle meelezende familieleden: berg je maar. We komen er aan! Mijn moeder gaat op tournee!