Categoriearchief: Bezoek.

Pasen 2013 – Over dingen die anders liepen.

Dochterlief, die kwam logeren (hoewel ze om de hoek woont)
arriveerde zo vroeg dat ik nog geen eitjes verstopt had.

Frank en Tijl besloten een dimmer te monteren, terwijl ik cupcakes maakte.
Stroom aan, stroom uit, stroom aan, stroom uit.
Dat mixt niet handig en de oven koelde ook steeds af.

Spike kon niet op het logeerbed slapen
want daar sliepen Michelle en Boef.
Hij zat verbijsterd voor de deur.
‘Wat doen jullie in mijn kamer?’

Eerste Paasdag gingen we op de koffie bij mijn moeder.
Met twaalf cupcakes, waarvan zes versierd.
Verder waren we niet gekomen.

Michelle’s vrienden in Breda maakten onverwacht allerlei gezellige plannen.
Aangezien Mich haar pyjama, tandenborstel en hond nog bij zich had,
bleef ze achter in Breda. En moest ik zelf terug rijden naar Amsterdam.

De Fyra, waarmee mijn zus de volgende dag naar Amsterdam zou komen,
reed niet. Ze kwam een trein later en was pas om half twaalf hier.
Toen stond ik al een half uur te vernikkelen op station Lelylaan.
En bij Amsterdamse Poort, waar we wilden gaan winkelen,
bleken alle winkels vanwege 2e Paasdag gesloten te zijn.
Hoezo, Big City?

Maar ach…
We aten lekker tapas met Michelle en Tijl.
Frank, Mich en Tijl speelden gezellig ‘Buzz’.
De logeerpartij van Michelle was super-gezellig.
Wat ontzettend leuk om Mich en Boef een nachtje hier te hebben!

We kletsten heerlijk bij met mijn moeder, mijn zussen, een van mijn broers,
mijn neefje, mijn nichtje en hun aanhang.
Ik boekte de logeerkamer bij mijn broer voor 17 mei aanstaande.
En de cupcakes gingen schoon op.

Michelle ging onverwachts gourmetten bij de ouders van Daan
en hield de volgende dag spelletjesmiddag met haar Bredase vrienden.

Ik doorkruiste heel Amsterdam in de metro met mijn zus
en we aten cheesecake bij Starbucks.
Ik nam haar mee naar het Paleis op de Dam.
Zo vlak voor de troonswisseling moest ze dat maar eens van binnen zien.
Stiekem controleerden we of het uitbundige interieur wel goed gestoft werd.
En verrek! Zelfs op de plintjes lag geen stof!

Conclusie: het was leuk!

Twee minpuntjes:
Jammer dat het kwik nog steeds niet boven de vijf graden uit kwam.
En jammer dat Bea niet thuis was.
We hadden wel een kopje thee gewild.

Voor grote foto’s: zie het foto-album rechts.

Tien chihuahua’s…


Tien chihuahua’s en een trommel en een fluit
en Michelle die is jarig dus de vlaggen hangen uit!

Er waren geen vlaggen, maar wél tien chihuahua’s.
Nou ja, elf eigenlijk. Want hij was er natuurlijk ook.
Én de tien chihuahua’s die ik geknutseld had van marsepein.

Mijn Jarige Jet heeft al haar zuurverdiende spaarcentjes uitgegeven aan een hondje. En ik weet dat ze erg zenuwachtig wordt van een lege spaarrekening. Dus leek het me een goed plan om met een goedgevulde envelop naar haar feestje te gaan.

Om niet helemaal met lege handen te komen, besloot ik cupcakes te maken. Met chihuahua’s van marsepein erop. Ik googlede en informeerde hier en daar en ging aan de slag. Woensdagavond zette ik vier mini-hondjes in elkaar.

Donderdagavond kwamen Michelle en Tijl film kijken, dus vielen mijn knutselplannen in het water. Erg genoeg kon ik mijn grote mond niet houden en liet ik de vier eerste exemplaren al aan Michelle zien. Gelukkig vond ze ze leuk!

Vrijdagavond maakte ik de overige zes hondjes. Toen was mijn knutselinspiratie op. En bakinspiratie had ik ook al niet. Wel haast.

Dus zaterdagmorgen plakte ik mijn chihuahua’s op kant-en-klare cakejes van AH. Ook goed!

‘s Middag vierden we een bescheiden feestje. Tijl en Daan hingen slingers op. Michelle pakte cadeautjes uit en las kaarten. Wij dronken koffie, aten taart (én cupcakes!) en Oma en Tante Tina maakten kennis met Boefje. Die daarna, nog moe van zijn puppycursus die morgen, in zijn mandje kroop om een tukkie te doen.

Inmiddels hebben wij oudjes het veld geruimd en plaats gemaakt voor de jeugd die vanavond keihard feest aan het vieren is, ter ere van Michelle’s negentiende verjaardag.

Negen-tien! Ik moet er een beetje aan wennen…

Lieve Michelle,
Van harte gefeliciteerd met je 19e verjaardag!

Liefs,
Mama xxx


Yes, she can!

 

Photobucket

Al sinds wij ons eigen huisje in Amsterdam hebben, riep mijn moeder dat ze zo graag een keer wilde komen kijken. Bezorgd wezen we haar op de acht trappen die ze op zou moeten. Ze woont zelf al anderhalf jaar gelijkvloers en is het afgelopen jaar flink ziek geweest.

Maar eigenwijs als ze is, wilde ze persé zelf komen kijken. En als mijn moeder iets wil, gebeurt het ook!

Dus pakte ik de laatste verhuisdozen uit en regelden we een reisje naar Amsterdam voor de halve familie. ”Kom je met de Fyra, Mam?” vroeg ik nog.  “Nee,” antwoordde mijn moeder “We komen niet met z’n vieren. Zus, Esther en ik komen.” Op het laatste moment besloot ook mijn zus Han mee te gaan. Waren ze toch met z’n vieren! En ja, ze kwamen inderdaad met de snelle trein.

We haalden het hele gezelschap op op Schiphol en namen de trein naar Lelylaan. Tijl hielp (O)ma galant in en uit de trein en we wandelden naar ons nieuwe huisje. Daar begonnen we aan de grote klim. Vier verdiepingen, acht trappen, geen lift. Maar ze deed ‘t. Mijn oude moedertje klom zonder problemen en in een verbazingwekkend rap tempo naar de voordeur op de vierde verdieping.

Ons huisje werd door ‘t hele gezelschap unaniem ‘goedgekeurd’ en na koffie en taart konden we er weer tegen. We daalden de acht trappen weer af, maakten een wandeling naar de tramhalte (weer twee trappen op!) en namen de tram naar het centrum om een rondvaart te maken.

We plantten (O)ma in de tram op een stoeltje en deden zelf een waanzinnig soort stoelendans. Steeds als er een plaats dichter bij de uitgang vrij kwam, ging iemand van ons daar zitten om die plaats bezet te houden. En zodra de tram even stopte, zetten we (O)ma op het vrijgekomen plaatsje neer. Zo verplaatsten we (O)ma strategisch richting uitgang, zodat ze op plaats van bestemming vlot uit kon stappen.

En dankzij de onvolprezen hulp van Tijl, was ook de instap in de rondvaartboot geen probleem. Terwijl ze Amsterdam vanaf het water bekeek, rustte (O)ma lekker uit. Na afloop aten we een broodje in de stad en voerden dezelfde stoelendans op in de tram richting Frank’s huis om daar nog een bak koffie te drinken. Ook op vier hoog, maar hier gelukkig met lift!

De reis naar huis was, dankzij de snelle Fyra, een fluitje van een cent. Even was ik nog bezorgd om mijn moeder. Ik had verwacht dat ze de volgende dag wel last zou hebben van haar spieren na zoveel inspanning.

Maar de volgende dag sprong ze vlot uit bed, klaar voor een nieuwe drukke dag. Want de vloer van de keuken moet natuurlijk gedweild worden, de wc moet schoongemaakt worden en haar bed moet verschoond worden. En ze moet ook de uitnodigingen nog versturen voor haar verjaardag over twee maanden.
Haar tachtigste, wel te verstaan!

CSI Amsterdam!

(klik op de plaatjes voor originele foto’s)

Donderdag zorgde Michelle’s Amsterdamse vriend Tijl voor een Spectaculair Einde van ons bezoekje aan Amsterdam. Tijl zou om twaalf uur naar Michelle komen. Om even voor twaalf hoorde Frank een klap, keek uit het raam en zei: “Oh oh! Ze hebben weer een fietser aangereden.” Om daarna ineens uit te roepen: “Shit! Het is Tijl!”

Terwijl Frank de politie belde, zijn Michelle en ik naar beneden gerend. Daar zat Tijl een beetje suf op de stoeprand. Zo op het eerste gezicht leek hij nog heel, wat van de auto die hem geraakt had, niet gezegd kon worden!

Binnen een mum van tijd wemelde het van de politie en werd de straat afgezet. De lift nemen duurde mij te lang dus ik rende terug naar boven (acht trappen! Hijg!) om een nat washandje te halen voor de patiënt, terwijl Michelle bij hem bleef.

Toen ik terug beneden kwam, arriveerde de ziekenwagen. De ambulancebroeders waren heel duidelijk; om zo’n schade aan een auto te veroorzaken, moet je een enorme smakker maken. Tijl moest mee, of hij nou wilde of niet. Hij mocht niet eens lopend de ziekenauto in. Op een brancard werd hij afgevoerd. Michelle mocht mee om hem gezelschap te houden en kreeg een plaatsje voorin de ziekenwagen.

Dat wij ook erg geschrokken waren, bleek wel uit het feit dat we er niet aan gedacht hebben om foto’s te maken toen ‘het slachtoffer’ nog aanwezig was. Op de eerst foto zie je nog nét de ambulance wegrijden. Daarna hebben we, terwijl we wachtten op een telefoontje van Michelle, de politieactiviteiten gevolgd en vastgelegd. We hadden namelijk sterk de indruk dat Tijl dit toch ook wel wilde zien. Wat een heisa!

Tijl heeft in zijn uppie voor een uitruk gezorgd van:

  • 1 ambulance;
  • 2 ambulancebroeders;
  • 2 politiewagens;
  • 4 agenten, die het verkeer regelden;
  • 1 sleepwagen van de politie (vertrok al snel weer);
  • 1 auto van Forensisch Technische Verkeers Onderzoeken;
  • 2 agenten die metingen verrichten;
  • 1 particuliere sleepwagen, die uiteindelijk de auto wegsleepte.

De schade:

  • 1 kromme fiets van Tijl;
  • 1 Fiatje (total loss);
  • Lugubere krijtstrepen op het wegdek dat er nu uitziet of er iemand doodgereden is:
  • en Tijl zelf in de lappenmand…

Gelukkig kwam ‘s middags het telefoontje van Michelle. Er waren röntgenfoto’s gemaakt en de schade viel mee. Tijl heeft twee gekneusde benen, een flinke schaafwond aan zijn onderbeen, een enorme bult op z’n bovenbeen, schaafwonden op zijn rug en een hersenschudding. Hij mocht gelukkig wel naar huis, mét een wekadvies. Hij moest die nacht iedere twee uur wakker gemaakt worden!

Inmiddels zijn we een dag verder. Ik heb van Michelle gehoord dat het met Tijl wel gaat. Hij heeft nog veel pijn. Maar aangezien hij zowat ‘high’ is van de zware pijnstillers die hij voorgeschreven heeft gekregen, heeft hij ook een hoop lol!

Bij deze een berichtje voor Tijl:
We zijn blij dat je er zo goed van afgekomen bent!
Als je die auto bekijkt… het had veel erger af kunnen lopen!

Heel veel beterschap toegewenst enne…
…als je volgende keer langskomt, bel je dan gewoon aan?

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket