Categorie archief: Bezoek.

Tien chihuahua’s…


Tien chihuahua’s en een trommel en een fluit
en Michelle die is jarig dus de vlaggen hangen uit!

Er waren geen vlaggen, maar wél tien chihuahua’s.
Nou ja, elf eigenlijk. Want hij was er natuurlijk ook.
Én de tien chihuahua’s die ik geknutseld had van marsepein.

Mijn Jarige Jet heeft al haar zuurverdiende spaarcentjes uitgegeven aan een hondje. En ik weet dat ze erg zenuwachtig wordt van een lege spaarrekening. Dus leek het me een goed plan om met een goedgevulde envelop naar haar feestje te gaan.

Om niet helemaal met lege handen te komen, besloot ik cupcakes te maken. Met chihuahua’s van marsepein erop. Ik googlede en informeerde hier en daar en ging aan de slag. Woensdagavond zette ik vier mini-hondjes in elkaar.

Donderdagavond kwamen Michelle en Tijl film kijken, dus vielen mijn knutselplannen in het water. Erg genoeg kon ik mijn grote mond niet houden en liet ik de vier eerste exemplaren al aan Michelle zien. Gelukkig vond ze ze leuk!

Vrijdagavond maakte ik de overige zes hondjes. Toen was mijn knutselinspiratie op. En bakinspiratie had ik ook al niet. Wel haast.

Dus zaterdagmorgen plakte ik mijn chihuahua’s op kant-en-klare cakejes van AH. Ook goed!

‘s Middag vierden we een bescheiden feestje. Tijl en Daan hingen slingers op. Michelle pakte cadeautjes uit en las kaarten. Wij dronken koffie, aten taart (én cupcakes!) en Oma en Tante Tina maakten kennis met Boefje. Die daarna, nog moe van zijn puppycursus die morgen, in zijn mandje kroop om een tukkie te doen.

Inmiddels hebben wij oudjes het veld geruimd en plaats gemaakt voor de jeugd die vanavond keihard feest aan het vieren is, ter ere van Michelle’s negentiende verjaardag.

Negen-tien! Ik moet er een beetje aan wennen…

Lieve Michelle,
Van harte gefeliciteerd met je 19e verjaardag!

Liefs,
Mama xxx


Yes, she can!

 

Photobucket

Al sinds wij ons eigen huisje in Amsterdam hebben, riep mijn moeder dat ze zo graag een keer wilde komen kijken. Bezorgd wezen we haar op de acht trappen die ze op zou moeten. Ze woont zelf al anderhalf jaar gelijkvloers en is het afgelopen jaar flink ziek geweest.

Maar eigenwijs als ze is, wilde ze persé zelf komen kijken. En als mijn moeder iets wil, gebeurt het ook!

Dus pakte ik de laatste verhuisdozen uit en regelden we een reisje naar Amsterdam voor de halve familie. ”Kom je met de Fyra, Mam?” vroeg ik nog.  “Nee,” antwoordde mijn moeder “We komen niet met z’n vieren. Zus, Esther en ik komen.” Op het laatste moment besloot ook mijn zus Han mee te gaan. Waren ze toch met z’n vieren! En ja, ze kwamen inderdaad met de snelle trein.

We haalden het hele gezelschap op op Schiphol en namen de trein naar Lelylaan. Tijl hielp (O)ma galant in en uit de trein en we wandelden naar ons nieuwe huisje. Daar begonnen we aan de grote klim. Vier verdiepingen, acht trappen, geen lift. Maar ze deed ‘t. Mijn oude moedertje klom zonder problemen en in een verbazingwekkend rap tempo naar de voordeur op de vierde verdieping.

Ons huisje werd door ‘t hele gezelschap unaniem ‘goedgekeurd’ en na koffie en taart konden we er weer tegen. We daalden de acht trappen weer af, maakten een wandeling naar de tramhalte (weer twee trappen op!) en namen de tram naar het centrum om een rondvaart te maken.

We plantten (O)ma in de tram op een stoeltje en deden zelf een waanzinnig soort stoelendans. Steeds als er een plaats dichter bij de uitgang vrij kwam, ging iemand van ons daar zitten om die plaats bezet te houden. En zodra de tram even stopte, zetten we (O)ma op het vrijgekomen plaatsje neer. Zo verplaatsten we (O)ma strategisch richting uitgang, zodat ze op plaats van bestemming vlot uit kon stappen.

En dankzij de onvolprezen hulp van Tijl, was ook de instap in de rondvaartboot geen probleem. Terwijl ze Amsterdam vanaf het water bekeek, rustte (O)ma lekker uit. Na afloop aten we een broodje in de stad en voerden dezelfde stoelendans op in de tram richting Frank’s huis om daar nog een bak koffie te drinken. Ook op vier hoog, maar hier gelukkig met lift!

De reis naar huis was, dankzij de snelle Fyra, een fluitje van een cent. Even was ik nog bezorgd om mijn moeder. Ik had verwacht dat ze de volgende dag wel last zou hebben van haar spieren na zoveel inspanning.

Maar de volgende dag sprong ze vlot uit bed, klaar voor een nieuwe drukke dag. Want de vloer van de keuken moet natuurlijk gedweild worden, de wc moet schoongemaakt worden en haar bed moet verschoond worden. En ze moet ook de uitnodigingen nog versturen voor haar verjaardag over twee maanden.
Haar tachtigste, wel te verstaan!

CSI Amsterdam!

(klik op de plaatjes voor originele foto’s)

Donderdag zorgde Michelle’s Amsterdamse vriend Tijl voor een Spectaculair Einde van ons bezoekje aan Amsterdam. Tijl zou om twaalf uur naar Michelle komen. Om even voor twaalf hoorde Frank een klap, keek uit het raam en zei: “Oh oh! Ze hebben weer een fietser aangereden.” Om daarna ineens uit te roepen: “Shit! Het is Tijl!”

Terwijl Frank de politie belde, zijn Michelle en ik naar beneden gerend. Daar zat Tijl een beetje suf op de stoeprand. Zo op het eerste gezicht leek hij nog heel, wat van de auto die hem geraakt had, niet gezegd kon worden!

Binnen een mum van tijd wemelde het van de politie en werd de straat afgezet. De lift nemen duurde mij te lang dus ik rende terug naar boven (acht trappen! Hijg!) om een nat washandje te halen voor de patiënt, terwijl Michelle bij hem bleef.

Toen ik terug beneden kwam, arriveerde de ziekenwagen. De ambulancebroeders waren heel duidelijk; om zo’n schade aan een auto te veroorzaken, moet je een enorme smakker maken. Tijl moest mee, of hij nou wilde of niet. Hij mocht niet eens lopend de ziekenauto in. Op een brancard werd hij afgevoerd. Michelle mocht mee om hem gezelschap te houden en kreeg een plaatsje voorin de ziekenwagen.

Dat wij ook erg geschrokken waren, bleek wel uit het feit dat we er niet aan gedacht hebben om foto’s te maken toen ‘het slachtoffer’ nog aanwezig was. Op de eerst foto zie je nog nét de ambulance wegrijden. Daarna hebben we, terwijl we wachtten op een telefoontje van Michelle, de politieactiviteiten gevolgd en vastgelegd. We hadden namelijk sterk de indruk dat Tijl dit toch ook wel wilde zien. Wat een heisa!

Tijl heeft in zijn uppie voor een uitruk gezorgd van:

  • 1 ambulance;
  • 2 ambulancebroeders;
  • 2 politiewagens;
  • 4 agenten, die het verkeer regelden;
  • 1 sleepwagen van de politie (vertrok al snel weer);
  • 1 auto van Forensisch Technische Verkeers Onderzoeken;
  • 2 agenten die metingen verrichten;
  • 1 particuliere sleepwagen, die uiteindelijk de auto wegsleepte.

De schade:

  • 1 kromme fiets van Tijl;
  • 1 Fiatje (total loss);
  • Lugubere krijtstrepen op het wegdek dat er nu uitziet of er iemand doodgereden is:
  • en Tijl zelf in de lappenmand…

Gelukkig kwam ‘s middags het telefoontje van Michelle. Er waren röntgenfoto’s gemaakt en de schade viel mee. Tijl heeft twee gekneusde benen, een flinke schaafwond aan zijn onderbeen, een enorme bult op z’n bovenbeen, schaafwonden op zijn rug en een hersenschudding. Hij mocht gelukkig wel naar huis, mét een wekadvies. Hij moest die nacht iedere twee uur wakker gemaakt worden!

Inmiddels zijn we een dag verder. Ik heb van Michelle gehoord dat het met Tijl wel gaat. Hij heeft nog veel pijn. Maar aangezien hij zowat ‘high’ is van de zware pijnstillers die hij voorgeschreven heeft gekregen, heeft hij ook een hoop lol!

Bij deze een berichtje voor Tijl:
We zijn blij dat je er zo goed van afgekomen bent!
Als je die auto bekijkt… het had veel erger af kunnen lopen!

Heel veel beterschap toegewenst enne…
…als je volgende keer langskomt, bel je dan gewoon aan?

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Visite.

Michelle is gisteren de hele avond op pad geweest met haar trainsters. Juf Chantal had een wedstrijd en juf Mariette ging mee om haar aan te moedingen. De beide dames namen hun vriendjes mee en er was nog één plaatsje vrij in de auto. Michelle mocht mee! Gewapend met mijn fotocamera vertrok ze om vier uur naar Middelburg. Ondertussen kreeg ik bezoek van Bernard en zijn hond Goofy. Bernard is een vriend van ons die ruim tien jaar geleden door een auto-ongeluk blind geworden is. Voor het ongeluk waren auto’s en autorijden Bernard’s grote passie. Dat was allemaal in één klap voorbij. Verwerken kun je zoiets volgens mij nooit, maar Bernard heeft er wel mee leren leven. Ik heb zelden iemand ontmoet die zo’n doorzettingsvermogen heeft en zo positief in het leven staat! Hij laat zich door zijn blindheid geen strobreed in de weg leggen en onderneemt van alles. Hij werkt bij een grote thuiszorgorganisatie waar hij medische instrumenten repareert. In zijn vrije tijd gaat hij sporten, stappen, naar de bioscoop of naar het theater. Bovendien zijn auto’s nog steeds zijn grote passie. Zijn grootste hobby is het sleutelen aan auto’s! Nadat Bernard en ik alle nieuwtjes uit onze vriendenkring doorgesproken hadden en weer helemaal op de hoogte waren van elkaar’s wel en wee, stond Michelle voor de deur met Chantal en Jeroen. Mariette en Michael hadden ze al thuis af gezet, dus ze hadden wel even tijd om binnen te komen en nog wat te drinken. Chantal had prima geturnd, ze weet alleen nog niet of ze door mag naar de Nederlandse Kampioenschappen. Het blijft dus nog even spannend! Bernard stond meteen op om zich netjes voor te stellen. Het duurde dus even voor Chantal en Jeroen door hadden dat Bernard blind is! Aangezien hij je gewoon aankijkt en zijn ogen beweegt, valt het ook helemaal niet op. Het gebeurt vaker dat mensen het gewoon niet doorhebben of het gewoon niet geloven. Regelmatig gaan mensen enthousiast met hun handen voor Bernard wapperen om te controleren of het wel écht zo is. Eerlijk is eerlijk… ook ik had in het begin mijn twijfels… Tot ik Bernard tijdens een wandeling per ongeluk tegen een boom liet lopen… Toen wist ik zeker dat hij écht niets zag! Uiteraard kwamen meteen de verhalen los. In de jaren dat wij Bernard al kennen, hebben we de meest rare situaties meegemaakt. Zoals die keer dat hij iemand bij mij in de straat wilde helpen om de auto op te starten. Bernard haalde zonder aarzelen accukabels tevoorschijn, deed de motorkappen open en liep vlot heen en weer tussen de auto’s. Ik vergeet nooit de verbijsterde blik van mijn buurman toen Bernard bij het aansluiten van de kabels aan mij vroeg welke de rode was… Het ene na het andere verhaal kwam voorbij… Stel je de verbaasde blikken van voorbijgangers voor als Bernard ‘s avond voor zijn huis in het donker aan een auto sleutelt…

Of die keer dat hij ruzie kreeg in een café omdat Bernard volgens een andere cafébezoeker naar de borsten van diens vriendin zat te kijken… Ooit wilde Bernard een straatnaambordje stelen met zijn eigen voornaam erop. ‘s Avonds laat ging hij na een avondje stappen, gewapend met een steeksleuteltje op pad om het bordje los te schroeven. Ik heb me helemaal krom gelachen toen hij vol trots het bordje liet zien… met een andere naam erop! Of de geschokte blikken als we met z’n drietjes ergens naar toe gingen en Michelle met Bernard’s stok wilde lopen. Je zag de mensen denken "Ach, wat sneu! Arm kind!". Als Bernard Goofy aan het tuigje had, werd hij spontaan voor Michelle’s vader aangezien en ging men ervan uit dat het erfelijk was! En natuurlijk is blind zijn niet grappig. Helemaal niet! Het is verschrikkelijk. Maar het is ook onvoorstelbaar knap hoe Bernard zich redt en alles uit het leven haalt wat er in zit! Hij hoopt door zijn manier van leven dan ook een voorbeeld te zijn voor andere blinden, die volkomen afhankelijk van anderen thuis blijven zitten. Uiteindelijk pakte het avondje visite zo gezellig uit, dat mijn gasten pas rond half zes ‘s ochtends vertrokken! Vandaag flink uitgeslapen dus, maar toch… Een beetje op tijd naar bed vanavond… Zo’n nachtje doorhalen gaat me niet in de koude kleren zitten! Ik ben tenslotte geen twintig meer!