Categorie archief: Boef

Welkom thuis!

En toen moest Robby twee weken naar Amerika. Voor een cursus van zijn werk. Helemaal naar Denver. En natuurlijk werd hij enorm gemist. Door Michelle maar ook door Boef. Omdat wij wel eens op Boef passen als Michelle en Robby weg moeten, weten wij hoe hartstochtelijk Boef iemand kan missen. Lusteloos loopt-ie door het huis en triest ligt-ie op de bank. Met diepe zuchten laat-ie weten hoe enorm hij zijn vrouwtje en baasje mist.

En nu was zijn baasje zomaar twee weken weg. Natuurlijk was Michelle er nog. Gelukkig maar! Maar Boef is toch op zijn allerhappiest als vrouwtje én baasje er zijn. Via Skype en Facebook werd het thuisfront op de hoogte gehouden van alles wat Robby mee maakte in Amerika maar Boef kreeg daar niks van mee. Het waren twee lange weken.

Tot eindelijk het moment aanbrak dat Robby weer aankwam op Schiphol. Michelle stond op hem te wachten. Met Boef. En een welkom-thuis-ballon. Het was een hartstochtelijk weerzin en Boef was door het dolle.

Boef weet natuurlijk niks van Amerika. Van vliegtuigen en Denver. En van heel ver weg zijn. Hij weet natuurlijk niet dat Robby ergens anders was. Voor hem was Robby gewoon wég. Ik vraag me af wat er door dat kleine koppie ging toen hij Robby op Schiphol door de schuifdeuren bij ‘Arrivals’ zag komen.

Hij zal het wel raar gevonden hebben. “Krijg nou wat! Robby! Wat doe jij hier?
Zat jij al die tijd achter die schuifdeuren?”

2015 – Een jaar in beeld.

Eigenlijk wilde ik schrijven dat 2015 niet echt mijn jaar was. Dat 2015 ‘raar’ was. Het begon allemaal rustig, met niks aan de hand. Maar net voor de zomer moest ik verplicht rust houden na een kleine operatie en daarna leek het of de hel los barstte.

Terwijl ik aan huis gekluisterd zat, kreeg mijn moeder een nieuwe knie. Ik wilde schrijven hoe bang wij met z’n allen waren dat ze niet meer wakker zou worden na de narcose. Maar mijn moeder wandelde na twee dagen het ziekenhuis uit en ook de revalidatie verliep voorspoedig. Binnen no-time fietste ze op de hometrainer.

In de zomer ging ik weer aan het werk. Ik wilde schrijven over de achterstand doordat ik ziek was geweest, de achterstand omdat andere collega’s ziek werden en de achterstand door collega’s die met vakantie gingen. Ik wilde schrijven over de vele files van en naar mijn werk in Hilversum waardoor veel meer dan ‘s avonds doodmoe op de bank hangen er niet in zat.

Ik wilde schrijven over het overlijden van mijn lieve tante Rietje dat najaar. De impact die dat had was groter dan ik verwacht had. Het raakte me veel meer dan ik verwacht had. Dat iemand oud is en een mooi leven heeft gehad, maakt het verdriet niet minder, zo leerde ik.

Dus ik wilde schrijven dat 2015 compleet waardeloos was.

En toen plakte ik wat foto’s en filmpjes uit 2015 aan elkaar. Omdat ik dat elk jaar doe. En toen zag ik hoe we genieten van elkaar. En van Boef en Spike. Hoe fijn het is dat mijn moeder 84 jaar met haar tweelingzusje samen kon zijn. Hoe Michelle genoten heeft van haar twee oma’s. En ik van mijn twee moeders.

Onze stedentrip naar Barcelona kwam voorbij, het uitje naar de Arena met mijn achterneefje. En ik zag opnieuw hoe mijn kind stralend door het leven gaat. Met haar vriend, lol-makend, genietend, in Stockholm of waar dan ook.

Ik zag weer hoe ze haar eerste auto kocht, hoe ze haar master-diploma in ontvangst nam met -wat een geluk! – haar Oma erbij. Onze gezellige Kerst kwam voorbij. Met koffie met kaas en worst bij mijn moeder. Met gekke foto’s maken bij het Kerstdorp. Met hoe lief ik mijn moeder vind, totaal per ongeluk vastgelegd op film.

Bij nader inzien was 2015 eigenlijk zo slecht nog niet.
Ik stond er alleen niet altijd bij stil.

Ik ben niet van de goede voornemens maar voor komend jaar heb ik er toch een:
genieten van het moment! Want het is best jammer om pas als je er op terug kijkt, te beseffen hoe goed iets was!

Allemaal een heel gelukkig en gezond 2016 toegewenst!
Count your blessings!

Couchpotato.

Inmiddels ben ik bijna twee weken thuis. Rustig aan aan het doen. Als een soort Prinses-op-de-erwt lig ik op de bank, ondersteund door grote kussens. Of ik lees een boek in bed, in goed gezelschap van Spike die het waanzinnig gezellig vindt dat ik thuis ben. Frank serveert mijn eten op de bank. Gewone boterhammetjes snijdt hij diagonaal, zodat het nét wat feestelijker lijkt. ‘s Avonds serveert hij enorme borden avondeten die ik leeg móet eten want ik ben ‘ziek’.

Er kwamen kaarten en een loodzware fruitmand van mijn werk. Gelukkig was Frank thuis toen het gevaarte bezorgd werd want ik mag niet tillen. Ik val de hele dag mijn vriendenkring lastig via Whatsapp en Facebook-messenger en we vierden, ondanks alles, toch Frank’s verjaardag. De zus van Frank was zo lief om de hapjes en drankjes te serveren dus konden de jarige Job én ik allebei op onze krent blijven zitten. Het was een leuk feestje!

Vrijdag was het heel erg warm dus kwamen Michelle en Robby gezellig barbecuen. Dat de barbecue het niet deed, mocht de pret niet drukken. Het vlees werd in de keuken gebakken en ik zat, voor de verandering, eens met mijn bordje eten buiten op het terras.

We pasten een weekendje op Boef, terwijl Michelle en Robby Pinkpop combineerden met een weekendje Valkenburg. Terwijl Mich foto’s stuurde van plekjes waar wij ook geweest zijn, deed Boef gezellig met mij mee en lagen we vooral veel samen in chill-modus op de bank.

Ondertussen ben ik alle besef van tijd kwijt en dacht ik dat het afgelopen weekend ‘Dochterdag’ was. Aangezien shoppen voor een cadeautje voor Michelle er niet in zit, haakte ik me een slag in de rondte en produceerde ik twee frutsels voor in haar haar. Om pas daarna te ontdekken dat ‘Dochterdag’ pas komend weekend is. Dat krijg je van al dat bankhangen.

Als feestelijk hoogtepunt mocht ik een keertje mee boodschappen doen met Michelle. Om er even uit te zijn. En als ik lief zou zijn, mocht ik ook nog uit de auto! En ik wás lief dus mocht ik even mee de winkel in. Maar hoewel ik ‘binnen’ niks mankeer en me kiplekker voel, blijkt ‘buiten’ toch een beetje tegen te vallen. Meehobbelen in de auto is niet zo prettig en ver lopen valt toch best tegen.

Dus zit er niets anders op. Ik hang maar weer wat op de bank, lees nog maar een boek en eet alle Engelse dropjes op die de zus van Frank voor me meebracht. Ik vraag me af wanneer ik weer iets mag en kan doen. En vooral hoeveel kilo ik aangekomen zal zijn als dit achter de rug is.

Iemand nog een dropje?

Michelle in Oxford.

Vorige week donderdag vertrok Michelle voor een paar dagen naar Oxford. Haar vriendin Nienke studeert daar en Michelle ging gezellig op bezoek. En dankzij internet, iMessage, Facetime en Facebook kon ik -van minuut tot minuut- meegenieten.

Terwijl ik op mijn werk zat, stuurde ze me een berichtje vanaf Schiphol. “Okeeeee. Veel brandweer mannen. Ze dachten dat er een brand was in een motor. Van MIJN vliegtuig. De mensen van de vlucht hiervoor met mijn vliegtuig stappen nu uit. Het was een voorzorgsmaatregel. Niks aan t handje.” Gelukkig zag ik daarna op de site van Schiphol dat haar toestel veilig vertrokken was. Een uurtje later checkte ik de site van Gatwick en zag dat haar toestel weer veilig op de grond stond. Even later volgde weer een berichtje “Veilig geland! xxx”

Op Facebook stond al snel een foto van Michelle en Nienke in Oxford. En Michelle stuurde mooie foto’s van Oxford. ‘s Avonds hield ik haar op de hoogte van de gijzeling nij de NOS. Binnen no time had Mich, daar in Oxford, het bizarre filmpje ook gezien. Via internet. En enthousiast als ze was over het huis waar ze logeerde, besloten we even te Facetimen zodat ze een rondleiding kon geven. Dus bekeek ik het huis waar Nienke woont, zwaaide naar Nienke en kletsten we nog even bij.

De volgende dag ontving ik nog meer foto’s. En weer volop berichtjes. Toen Michelle’s vriend Robby zaterdag ziek werd, moest ik even inspringen om Boef uit te laten. Ik stuurde Michelle een foto van Boef in de sneeuw en hield haar op de hoogte van het wel en wee van de patiënt. Ik stuurde haar een filmpje van haar zieke vriendje met Boef op de bank en zij stuurde mij een foto van het cadeautje dat ze voor Robby gekocht had. Boef kwam een nachtje bij ons logeren en ik stuurde Michelle nog wat foto’s om te laten zien dat Boef het best naar zijn zin had bij ons.

En Mich had het ook prima naar haar zin. Het was leuk om mee te genieten van haar reisje naar Oxford via iMessage, Facebook en Facetime. Mooi al die moderne manieren om contact te houden! Maar Michelle ‘in real life’ is toch het allerleukst! Robby en Boef waren het daar roerend mee eens. Zondag haalden we haar op van Schiphol. Fijn dat ze er weer is!