Categoriearchief: Dochterlief

Sneeuw.

Vorige week zaterdag sneeuwde het. En in de week die volgde, zag ik verschillende logjes voorbij komen over sneeuw. En ik liet overal weten wat ik van sneeuw vind. Vies, koud en glibberig. Voor mij hóeft het niet. Toch heb zelfs ík, met mijn hekel aan sneeuw, een mooie herinnering aan sneeuw.

Het zal de winter van 1997/1998 geweest zijn. Ik had mijn kleuter in bed gestopt en zat rond een uur of acht op de bank met een kop koffie naar het nieuws te kijken. En naar het weerbericht. Het zou gaan sneeuwen. Voor het eerst, die winter. Maar in de loop van de nacht zou de temperatuur gaan stijgen en zou het gaan regenen waardoor de sneeuw in de ochtend verdwenen zou zijn. Toen ik mijn lege koffiebeker naar de keuken bracht, zag ik dat er een flinke laag sneeuw in onze achtertuin lag. Het was half negen.

Zachtjes sloop ik naar boven waar mijn dochter ver weg in dromenland was. Voorzichtig schudde ik haar wakker. Verwarde haartjes, duimpje nog in haar mond. ‘Kijk eens uit het raam, moppie!’ Een slaapdronken kleuter stommelde naar het raam en keek buiten. Slaperige oogjes die verrukt wijd open gingen. ‘Sneeuw! Mama! Sneeuw!’ ‘Kom!’ zei ik ‘Joggingpak aan, je jas, je das en je laarzen! We gaan naar buiten!’

Ik weet niet meer wat we deden, die avond. Ik denk dat we een mini-sneeuwpop maakten. En sneeuwballen gooiden. Maar ik herinner me vooral hoe mijn kleuter doodstil in onze witte achtertuin stond. In het gelige licht van de straatlantarens bij de weg achter ons huis. Met haar capuchon op en glinsterende oogjes. Met haar hoofd achterover en haar mondje wijd open om sneeuwvlokjes te vangen. Na een half uurtje spelen, gingen we weer naar binnen. Ik bracht mijn kleuter naar bed en stopte haar lekker warm in. Ze sliep als een roosje.

Die nacht ging het regenen. En de volgende dag was de sneeuw verdwenen. Dus zat mijn kleuter, misschien een ietsiepietsie slaperig, de volgende dag in de klas van juf Caroline in het kringgesprek. ‘Wie wil er iets vertellen?’ vroeg de juf. Waarop mijn kleuter haar vinger opstak en trots vertelde dat ze in de sneeuw gespeeld had. Verbazing alom bij alle kinderen uit de klas. Niemand die sneeuw gezien had. Behalve Michelle.

Tja, soms is het een voordeel als je moeder niet spoort. En ik geef het toe: die avond, maar dan ook alléén die ene avond, vond ik de sneeuw helemaal geweldig!

Bijschrift bij de foto: deze is niet van de bewuste avond maar een jaartje eerder.

2020 – Een jaar in beeld.

Wat hadden we zin in 2020, zeg! Na dat rottige 2019. Vol wilde plannen zaten we. We kochten een rolstoel voor mijn moeder. “Kunnen we lekker samen boodschappen doen, mam”. Het huis van Michelle en Robby zou opgeleverd worden. En Michelle en ik zouden, voor het eerst sinds jaren, weer eens een stedentripje maken. Naar Dublin! Maar door corona liep alles anders. Het was flink schrikken, in het begin. De stille straten, de volle IC’s, de looproutes in de supermarkt en het vele thuiswerken. Maar het wende, gek genoeg. En eigenlijk… voor mij persoonlijk was 2020 zo slecht nog niet.

We konden niet de supermarkt met mijn moeder. Maar door haar grote tuin en ruime woonkamer konden we wel bij haar op visite en afstand houden. Het was een voorjaar met heerlijk warm weer dus zaten we veel in haar tuin en bewonderden haar prachtige Coup Corona. Wat een enorme bos grijze krullen had ze! Haar 89-ste verjaardag werd een ‘blokjes-verjaardag’. Dat mocht toen. En achteraf vond ze het eigenlijk wel prettig zo. Niet zo druk. En ze had met iedereen bij kunnen kletsen.

Het thuiswerken beviel me eigenlijk ook prima. Onder toeziend oog van onze Spike die af en toe een vrolijke noot toevoegde aan mijn emails door over mijn toetsenbord te lopen. Ook met de dagen alleen op kantoor had ik geen moeite. Tegen de eenzaamheid Photoshopte ik er gewoon drie collega’s bij. En soms kwam Michelle lunchen omdat we op kantoor ruimte genoeg hadden om afstand te houden. 

Het nieuwe huis van Michelle en Robby werd, tegen verwachting in, keurig op tijd opgeleverd. De verhuizing was pittig want door corona was van hulptroepen geen sprake. Wat hebben ze hard gewerkt, die twee. En wat is het prachtig geworden. En wat was het fijn dat we – tussen de eerste en de tweede coronagolf in – mijn moeder op konden halen en met haar op visite konden gaan in het nieuwe huis van Michelle en Robby.

De stedentrip naar Dublin met Michelle zat er niet in dit jaar. Maar Deventer was ook leuk. Wat een prachtig stadje is dat! En wat hebben we het naar ons zin gehad. Ook geen verre reis dit jaar voor Michelle en Robby. Ze besloten dan maar met de auto op pad te gaan. Van het ene ‘Code Geel Land’ naar het andere. Een soort Twister maar dan anders. Het beviel ze prima. En ik vond het ook wel eens fijn dat ze in de buurt bleven en niet aan de andere kant van de wereld zaten. Hoewel dochterlief het natuurlijk weer nodig vond om van een berg af te springen en naar beneden te paragliden. Gelukkig appte Robby me meteen een filmpje van de landing zodat ik kon zien dat mijn kind weer veilig op de grond stond.

Zelf maakten we ook de nodige uitstapjes. We wandelden veel, dronken koffie bij ‘ons’ kasteel en bezochten Pluijm’s eetbare wereld. We gingen een dagje naar Texel en genoten daar tussen de buien door van de zeehondjes bij Ecomare. En we fietsten zelfs samen naar het strand. Oké. Dat tripje liet niet echt goed af. Maar we hebben het wél gedaan! En wat was het leuk!

Er is dit jaar niemand in mijn directe omgeving ziek geworden. Er is niemand dood gegaan. Ik heb iedereen die ik liefheb nog om mij heen. En ik heb mijn baan nog. Ik ben me er dan ook heel erg van bewust dat dat niet voor iedereen geldt en dat ik gewoon een enorme geluksvogel ben. 2020 was voor mij eigenlijk een prima jaar.

Dus voor al mijn lezers: bedankt voor weer een jaar lezen en reageren op mijn weblog. Ik hoop dat het goed met je gaat. En dat iedereen om je heen gezond is gebleven. Als dat niet zo is, wens ik je oneindig veel sterkte. Voor vanavond, tijdens de jaarwisseling, maar ook voor daarna.

Maar mocht je net zo’n geluksvogel zijn als ik, tel dan vooral je zegeningen en proost op een gelukkig en vooral gezond 2021.  Maak er wat moois van! 

 

Over het hondenspeeltje en moeilijke woorden.

De opzichter

Voor zover ik weet, lezen er hier geen kindertjes mee. Maar voor de zekerheid zeg ik het toch maar in kleine lettertjes: Sinterklaas bestaat niet. En het was ondergetekende die er een jaarlijkse traditie van heeft gemaakt om de kinderen te verrassen met een Sinterklaasgedicht. Hoewel van een verrassing nauwelijks meer sprake zal zijn. Het is inmiddels een terugkerend item geworden om een terugblik op het afgelopen jaar in rijm samen te vatten. Met een klein cadeautje erbij. Voor Michelle en voor Robby.

En meestal doe ik er ook een kluifje of iets anders lekkers bij voor hun hondje Nanook. Nou is die laatste een beetje van de leg op het moment. Soms eet ze dagenlang niet en ze moet regelmatig spugen. Op advies van de dierenarts krijgt Nanook nu speciaal voer om te bekijken of er misschien sprake is van een of andere allergie. En ze mag dus niets anders eten. Geen kluifjes, geen snoepjes. Helemaal niks. Ze mag echt alleen haar dieetvoer eten. Dus besloot ik dan maar een speeltje te maken voor haar.

Voor een ander projectje ben ik momenteel aan het breien met repen stof die ik knipte van een fleecedeken en dat bracht me eigenlijk op het idee om een hondenspeeltje te maken van fleecestof. Maar hoe dan? Internet bracht uitkomst natuurlijk. Typ “hondenspeeltje” en “fleece” in op Google et voilá! De keuze was snel gemaakt. Het zou een floskoord worden.

Onder toeziend oog van onze Spike knipte ik drie stroken fleece van zo’n vier centimeter breed van verschillende kleuren en legde in het uiteinde een knoop. Op Youtube vond ik vervolgens filmpjes waarin voorgedaan wordt, hoe je zo’n touw maakt. Hoewel ik best wel handig ben, kreeg ik het niet voor elkaar om die filmpjes na te doen. Ik snapte er geen bal van.

Tot ik me ineens de Scoubydou-touwtjes herinnerde die Michelle als kind had. Ik ben altijd al dol geweest op knutselen dus ik was zo’n moeder die vrolijk mee papiermachéde, knipte, plakte en vouwde. En ook scoubydouen had ik wel gedaan. Dit was het zelfde principe natuurlijk.

Met een Scoubydou-plaatje naast me ging ik aan de slag. Ik plakte de knoop van de fleecestroken met plakband aan mijn bureau vast en legde de stroken elk een andere kant op. Daarna was het even wennen want het is zeker twintig jaar geleden dat ik voor het laatst scoubydoude. Maar ik had al snel de slag weer te pakken en de kleur van de fleecestroken en de volgorde waarin ik ze knoopte werden een soort rustgevende mantra in mijn hoofd.

Groen over grijs, grijs over groen, oranje over grijs en onder groen door. Knoopje voorzichtig aantrekken. Zennnn…. En weer: groen over grijs, grijs over groen, oranje over grijs en onder groen door. Zennnnn…

En zo scoubydoude ik verder, tot het touw de gewenste lengte had. Ik legde een knoop in de onderkant en daar was-ie dan! Had ik toch maar mooi even een hondenspeeltje gescoubydoud!

Achteraf snapte ik niet dat het me in eerste instantie niet lukte om zo’n touwtje te knopen. Toen ik eenmaal de slag te pakken had, was het eigenlijk reuze simpel. Simpeler in elk geval dan het vervoegen van het werkwoord Scoubydouen. Ik ben blij dat ik niet aan macrameeën doe. Je zal daar toch een blog over moeten schrijven, zeg…

Dank u, Sinterklaasje!

Sinterklaasgedicht 2020

Sinterklaas 1994

Lieve Michelle en Robby,

Het is inmiddels een echte traditie;
hier is jullie Sinterklaasgedicht, de 2020-editie.
Om 2020 kort samen te vatten wordt een klus
want heel 2020 was één groot circus.

Wat we nooit hadden kunnen voorzien
was hoe raar alles werd door Covid 19.
Robby had nét zijn flat te koop gezet
toen er ineens heel veel mensen waren besmet.

En toen half Nederland terugkwam van wintersport
hadden we ineens ziekenhuisbedden te kort.
De premier van ons land en een tolk met duidelijke gebaren
vertelden over maatregelen die niet misselijk waren.

Scholen werden gesloten en iedereen werkte opeens thuis
Bejaarden zaten eenzaam en alleen in hun verzorgingstehuis.
De horeca, theaters en sportscholen moesten hun deuren sluiten
en iedereen hield afstand van elkaar, zelfs buiten.

We waren bang dat Robby’s flat in prijs zou zakken
maar hij wist gelukkig een flinke winst te pakken.
De papieren werden getekend en de centjes kwamen binnen.
En jullie konden aan een nieuw avontuur beginnen.

En terwijl het hele land in lockdown zat
verhuisden jullie naar een andere stad.
Omdat iedereen afstand moest houden door dat virus
was de verhuizing een enorme kl*te klus.

Het was soms heel erg zwaar
maar samen kregen jullie het voor elkaar.
Met de dingen die jullie niet zelf deden, ging nogal wat mis.
Het bezorgde jullie de ene na de andere ergernis.

Want terwijl jullie weken schroefden aan de vlonder
was er ondertussen nogal wat gedonder.
Zo vernielden de vloerenleggers jullie muren
en moesten de stukadoors opnieuw gaan schuren.

De kapotte bank moest vier keer heen en weer.
En ook de gordijnen hingen niet in één keer.
Zelfs met het prachtige bad wilde het niet in een keer lukken;
want van de waterleiding ontbraken hele stukken.

Ondertussen werkte Robby bijna het hele jaar thuis.
Michelle moest wel gewoon naar de oudjes in het tehuis.
En bij elke loopneus, elk hoestje of kuchje dat ze had,
kreeg ze weer een wattenstaaf in haar neusgat.

Lekker ver op reis gaan, zat er dit jaar ook niet in.
maar ach, jullie hadden het thuis wel naar jullie zin.
In jullie vakantie gingen jullie toch maar met de auto op pad.
Voor code oranje uit, van land naar land, van stad naar stad.

Polen, Oostenrijk en Tsjechië kwamen voorbij.
Allemaal mooi, allemaal geweldig en jullie waren blij.
Want om er even lekker samen tussen uit te zijn
was na het vele klussen toch wel heel erg fijn.

In het najaar was het ook weer feest
Want Robby kwam in een elektrische auto aan gesjeesd.
Met die mooie bak van de zaak onder jullie kont
reden jullie klimaatneutraal het halve land weer rond.

En zo werd 2020 een jaar om nooit te vergeten
en zullen jullie het over 50 jaar nog haarfijn weten.
Want 2020 was gek, vermoeiend, druk en raar.
Maar was toch ook wel een heel bijzonder jaar.

En 2021 wordt vast ook om nooit te vergeten
want Michelle gaat terug naar school, moet je weten!
Het is verdorie toch echt niet mis
dat ze straks een echte GZ-psychologe is.

En rond jullie huis is ook nog genoeg te doen
want in de tuin moet nog een beetje groen.
Die grasmat ligt nu al een tijdje binnen.
Sint hoopt dat jullie snel buiten kunnen beginnen.

Met gras leggen en borders maken
zullen jullie je best wel vermaken.
En daarna lekker zonnen op jullie eigen vlonder!
Dat is toch wel heel erg bijzonder.

De problemen met het bad zijn nu ook bijna voorbij
en hopelijk genieten jullie straks van ’t badderen, allebei.
En om daar nog een beetje extra van te genieten
is hier een kleinigheid van Sint en zijn Pieten.

Parels, schuim en bubbels in allerlei lekkere geuren.
Je kunt het allemaal in je badwater pleuren.
En dan is het relaxen geblazen in het warme water
Problemen bewaar je gewoon voor later.

En onderin dit pakket zit nog een kleinigheid.
Dat is voor Nanook, jullie kleine meid.
Ze is niet genoemd in dit rijm en dat is raar.
Want Sint houdt echt heel erg veel van haar.

Dus Sint gaat die lieve Nanook echt niet vergeten.
Maar hij weet dat ze niet zomaar alles meer mag eten.
Daarom knutselde hij als lief gebaar
helemaal zelf een hondenspeeltje in elkaar.

De Sint stuurt jullie een groet en een virtuele zoen
Daar moeten jullie het dit jaar helaas mee doen.
Verder wenst hij jullie fijne feestdagen en een mooie tijd
met ondanks corona toch veel gezelligheid.

Liefs, Sint en Pieten