Plaatsingswedstrijd 2010.

Na het akkefietje met De Knie tijdens de vorige wedstrijd, was het opnieuw kwakkelen geblazen. Naar de fysiotherapeut, oefeningen doen, koelen en halve trainingen draaien. Van overstappen op het (relatief veilige) dammen of schaken wil dochter-lief nog steeds niets weten, dus trainde ze dapper door.

Gisteren stond de plaatsingswedstrijd voor de regiofinale op het programma. Een belangrijke wedstrijd; als je geen finaleplaatsje haalt, heb je eigenlijk al geen wedstrijden meer dit seizoen.

Een week voor de wedstrijd sloeg de twijfel toe. Michelle dacht dat ze (door haar halve trainingen) nooit goed genoeg zou kunnen turnen om een finaleplaatsje te halen.

Misschien was het wel verstandig om maar twee onderdelen te doen? Alleen brug en balk, die minder belastend zijn voor haar knie. Ze zou kunnen fluiten naar de regionale finale, maar misschien wel een toestelfinale brug of balk kunnen halen. Aan vloer en sprong zou ze dan niet meedoen.

Met de beelden van haar ‘knie-uit-de-kom’ na vijf jaar nog steeds helder op mijn netvlies vond ik dat een erg verstandige beslissing. Als ze dan toch niet op dammen wil, dan maar halve turnwedstrijden, nietwaar?

Maar drie dagen voor de wedstrijd sloeg wederom de twijfel toe. Misschien zou ze het toch wel kunnen?

Trainster Chantal twijfelde er niet aan, dus met de morele steun van Chantal en (ook niet geheel onbelangrijk) diens ijzeren knie-spalk turnde Michelle vandaag alle onderdelen.

Brug, balk, vloer én sprong.
Omdat Chantal er vertrouwen in had dat ze wél goed genoeg zou zijn.

En omdat mama de nieuwe vloeroefening nog nooit
‘in het echt’ gezien had!*

Het resultaat:

Door naar de regiofinale.
Door naar de toestelfinale balk.
Door naar de toestelfinale vloer. (huh?)

En een knieschijf die nog zit, waar hij hoort te zitten!

* en mama vónd ‘m mooi!

7 gedachten over “Plaatsingswedstrijd 2010.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.