Fobie.

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Natuurlijk zou fietsen nog steeds de snelste manier zijn om op mijn werk te komen. Toch is dat geen optie. Ten eerste heb ik een bloedhekel aan fietsen; ik haat ‘t om mezelf in het zweet te trappen!

Bovendien ben ik in het bezit van een echte Bredase stalen ros. Dat kreng trapt zo zwaar dat ze niet geschikt is voor ritjes langer dan vijf minuten. In Breda voldeed dat; school, mijn werk, winkels; alles lag binnen een straal van vijf minuten fietsen. In een grote stad als Amsterdam ligt alles wat verder uit elkaar en zijn de afstanden dus ook iets groter.

Daar komt nog bij dat ik, sinds ik in Amsterdam woon, gezegend ben met een nieuwe fobie. Had ik eindelijk dapper mijn auto-fobie overwonnen, steekt er weer een nieuwe de kop op! Ik heb een tram-fobie!

Trams. Vrolijk rinkelend met hun belletjes zijn ze een ideaal vervoermiddel. Ze rijden zo ongeveer om de vijf minuten! Echte Amsterdammers klagen steen en been als ze vijf minuten moeten wachten; wij als provinciaaltjes (gewend aan één bus elke twintig minuten) zijn daar zielsgelukkig mee! Wij gaan niet eens harder rennen om een tram te halen. Na vijf minuten komt er tenslotte weer een! Gezellig schommelend, piepend en krakend, brengen ze je bijna overal heen.

Inmiddels kan ik er als voetganger en passagier aardig mee overweg. Ik krijg niet meteen meer een hartstilstand als er eentje luid bellend voorbij komt en ik steek inmiddels zonder aarzelen de tramrails over. Ik weet hoe de deuren open moeten (nee, dat gaat niet vanzelf!) en ik weet dat je op een knopje moet drukken als je eruit wilt. En je mag ook aan de achterkant instappen want daar zit óók een conducteur!

Tot zover niets aan de hand. Ik moet er alleen nog even niet aan denken om tussen al die trams door te fietsen! Zeker in combinatie met alle door rood-licht-lopende voetgangers, toeterende auto’s en slingerende bakfietsen die hier door de stad racen. Bovendien is het een bekend probleem dat je, als je niet uitkijkt, met je voorwiel tussen de tramrails kunt komen en gigantisch over de kop kunt slaan. "Gebeurt iedereen wel een keertje…" zegt Frank, als rasechte Amsterdammer, laconiek. Tuurlijk! Zou ook écht iets voor mij zijn om op die manier een doodsmak te maken!

Zelfs mijn Brabantse dochter snapt er niks van. Ze schudt verbaasd haar hoofd en wijst mij er fijntjes op dat er overal aparte fietspaden zijn. Uitvoerig legt ze nog eens uit hoe je op de fiets veilig over de tramrails fiets. Zij heeft nergens last van. Zodra haar knie weer beter is, stapt zij weer gewoon op de fiets.

Ik niet.. Nee, laat maar! Ik laat mijn fietsje nog even lekker staan. Voorlopig ga ik veilig met de tram naar mijn werk. Ik moet nog een beetje wennen.
Schijnbaar ben ik nog steeds niet ingeburgerd!

8 gedachten over “Fobie.

  1. Youri

    Ik vind het altijd ongelooflijk hoe die trams tussen de mensen doorschieten, luid bellend, en schijnbaar zonder af te remmen… En het is waar fietsen en tram(rails) houden niet van elkaar. Ooit fietste ik in Rotterdam van school naar huis (dat is lang geleden zeg…) en stak de tramrails niet schuin genoeg over. Gladde weg, regen, en ja hoor, flop, m’n voorwiel schoot in de rails. Ik bleef vreemd genoeg op de been, zette m’n voeten meteen op de grond, maar m’n fiets viel wel, en mijn voorwiel had meteen die bekende verbogen vorm, waarmee het erg moeilijk is om door te fietsen…:) Vervolgens heb ik de fiets de andere kant opgeduwd, waardoor het wiel weer een beetje rechter werd, en kon ik half huppelend, half fietsend toch nog thuis komen…
    Een vervelende ervaring, ik blijf altijd dubbel op m’n hoede als er tramrails in zicht zijn, maar Frank heeft gelijk, het gebeurd een ieder ooit. Je moet er door heen, zo leer je…haha.

  2. Youri

    Ik vind het altijd ongelooflijk hoe die trams tussen de mensen doorschieten, luid bellend, en schijnbaar zonder af te remmen… En het is waar fietsen en tram(rails) houden niet van elkaar. Ooit fietste ik in Rotterdam van school naar huis (dat is lang geleden zeg…) en stak de tramrails niet schuin genoeg over. Gladde weg, regen, en ja hoor, flop, m’n voorwiel schoot in de rails. Ik bleef vreemd genoeg op de been, zette m’n voeten meteen op de grond, maar m’n fiets viel wel, en mijn voorwiel had meteen die bekende verbogen vorm, waarmee het erg moeilijk is om door te fietsen…:) Vervolgens heb ik de fiets de andere kant opgeduwd, waardoor het wiel weer een beetje rechter werd, en kon ik half huppelend, half fietsend toch nog thuis komen…
    Een vervelende ervaring, ik blijf altijd dubbel op m’n hoede als er tramrails in zicht zijn, maar Frank heeft gelijk, het gebeurd een ieder ooit. Je moet er door heen, zo leer je…haha.

  3. rhodosfriends

    Ha ha ik kan me er wel wat bij voorstellen dat je het niet aandurft om je op de fiets in die verkeers gaos te storten Nicky je kan beter blijfen trammen …..
    Fijn weekend liefs Ylone

  4. Leidse Glibber

    Kan het me ook wel een beetje indenken hoor alhoewel ik er zelf destijds nooit een probleem mee had, maar was er mee opgegroeid.
    NU moet ik er denk ik ook niet aan denken om door Amsterdam te crosssen.

  5. Sally

    Weet je, ik voel je probleem. Letterlijk. Ik ben ooit eens gauw brood gaan halen op hubbie’s racefiets… in Denhaag. Ik lette even niet op en kwam in de traimrails terecht. Dan kan je niet ff opzij sturen. Dus ik sprong je eraf. Logisch toch? Alleen was het dus wel een herenmodel fiets. AUWWWWWWWWWWWWW.
    Levensgevaarlijk die tramrails!

  6. Petra

    Ik kan je je angst wel voorstellen, ook ik ben geen held op de fiets. Ik loop liever en heb nu ik in het buitenland woon helemaal geen fiets meer.

  7. Lind@

    Natuurlijk mag je een linkie plaatsen :))
    Trams, ik vind ze onvoorspelbaar en ik ben blij dat we ze niet in Gouda hebben. Wel hebben ze laatst een trambaan bij mijn werkplek neergeslingerd, maar daar ga ik dus alleen met de auto overheen en tot nu toe ligt er maar 1 en moeten die andere nog verder gebouwd worden.
    Succes met het fietsen daar en rij voorzichtig.
    Lind@

  8. Astrid

    Hier geen trams en zolang ik een auto voor de deur heb staan ben ik er niet rouwig om maar in Amsterdam ben je natuurlijk sneller met de tram op je bestemming dan met je auto.
    In mijn tienertour-tijd als 17 jarige ben ik diverse malen met de tram gereden in Den Haag. Vond het destijds wel een geweldige ervaring.
    Tip: Je kunt beter IN de tram zitten dan met je fiets eronder.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.