Leeg huis.

Het grote inpakken begon vorige week. Tot mijn grote verbazing was Michelle zo klaar. Ze zocht uit, gooide weg, pakte in en had in één middag haar hele kamer ‘ontmanteld’. Ik daarentegen doe er iets langer over; mijn gedeelte van de zooi moet grotendeels nog uitgezocht worden. Op zich wel logisch.. Ik heb natuurlijk iets meer ‘jeugdsentiment’ om me heen verzameld dan mijn puber van 14!

Woensdag volgde het gesprek bij de moeder van Michelle’s vriendin Anne. Ze mag daar een tijdje logeren zodat Frank en ik haar kamer in Amsterdam in orde kunnen maken. Alles wat er te bespreken viel, was zo besproken. De moeder van Anne en ik zitten aardig op een lijn. Het zal voor Michelle wel even wennen zijn. Die weet niet beter dan ons rustige één-oudergezin. Nu woont ze een paar weken in een huis met drie andere kinderen, een mama én een papa!

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Daarna heb ik (in twee dagen tijd) een uitzendkracht ingewerkt die mijn functie gaat overnemen. Ik had me er een beetje op verkeken. Omdat ik het de laatste tijd zo rustig had op mijn werk dacht ik dat één dag ruim voldoende zou zijn. Ik maakte een boekje met uitleg over mijn werkzaamheden, gooide er nog wat waardevolle tips tegenaan en dacht dat dat voldoende zou zijn.

Dus niet. Na de eerste dag was de uitzendkracht helemaal dolgedraaid. Alle nieuwe informatie, nieuwe mensen en nieuwe indrukken waren nogal overweldigend. Bovendien heb ik me behoorlijk verkeken op mijn eigen ‘simpele’ baantje. Ik heb de afgelopen acht jaar zo’n routine opgebouwd dat ik zelf niet meer in de gaten had, wat een bergen werk ik eigenlijk verzette! Mijn baas schreef ondertussen mijn ontslagbrief en deed een laatste poging “Je mag ‘m ook verscheuren. Dat heb ik eigenlijk liever!” Sorry, Jan… Toch maar niet!

Ondertussen plaatste ik een