Bloemetjes halen.

klik voor groter

Aangezien we dit jaar weer in het bezit van een auto zijn, bliezen we een oude traditie nieuw leven in. Michelle en ik haalden samen met mijn moeder plantjes bij de kweker waar mijn vader vroeger ook zijn plantjes haalde.

We reden Terheijden in en zoals elk jaar zei ik “bij de molen moeten we links, toch?” Waarna ik me, zoals elk jaar, weer afvroeg waar die molen toch bleef. Ik vergeet altijd weer dat je eerst nog het hele dorp door moet.

Na de molen sloegen we linksaf en reden over smalle polderweggetjes tot we bij een t-splitsing kwamen. “Hier rechts, toch?”, vroeg ik, zoals elk jaar. “Nee! Links! Links!” riepen Michelle en mijn moeder in koor, zoals ze dat al jaren doen.

Bij de kweker reed ik, zoals gewoonlijk, met de kruiwagen terwijl mijn moeder aanwees welke plantjes ze wilde hebben. En zoals elk jaar vergiste ik me weer in de ‘ijsbloemetjes’ en nam ik bijna de verkeerde mee.

Toen we de hele kas door gewandeld hadden en de kruiwagen volgeladen was met bloemetjes, was het tijd voor koffie. Mijn moeder ging zitten, Michelle kocht een blikje fris en ik regelde koffie voor mijn moeder. Zoals elk jaar.

En terwijl mijn moeder daar zit, valt haar altijd wel een mooie hanging basket op. “Die is mooi! Ga eens kijken wat-ie kost!”. Ik sta op, ga op het prijskaartje kijken, loop terug, geef de prijs door en ga weer zitten. Mijn moeder kijkt nog eens rond, ziet een mooie bloempot gevuld met plantjes en zegt ‘Die is ook mooi. Ga eens kijken wat-ie kost.” En zo dirigeert ze me elk jaar nog een paar keer de halve kas rond, terwijl zij geniet van haar kopje koffie.

Sommige tradities moet je in ere houden.
En vastleggen.
Gewoon. Omdat het niets bijzonders is, maar wel heel leuk.


4 gedachten over “Bloemetjes halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.