Couchpotato.

Inmiddels ben ik bijna twee weken thuis. Rustig aan aan het doen. Als een soort Prinses-op-de-erwt lig ik op de bank, ondersteund door grote kussens. Of ik lees een boek in bed, in goed gezelschap van Spike die het waanzinnig gezellig vindt dat ik thuis ben. Frank serveert mijn eten op de bank. Gewone boterhammetjes snijdt hij diagonaal, zodat het nét wat feestelijker lijkt. ‘s Avonds serveert hij enorme borden avondeten die ik leeg móet eten want ik ben ‘ziek’.

Er kwamen kaarten en een loodzware fruitmand van mijn werk. Gelukkig was Frank thuis toen het gevaarte bezorgd werd want ik mag niet tillen. Ik val de hele dag mijn vriendenkring lastig via Whatsapp en Facebook-messenger en we vierden, ondanks alles, toch Frank’s verjaardag. De zus van Frank was zo lief om de hapjes en drankjes te serveren dus konden de jarige Job én ik allebei op onze krent blijven zitten. Het was een leuk feestje!

Vrijdag was het heel erg warm dus kwamen Michelle en Robby gezellig barbecuen. Dat de barbecue het niet deed, mocht de pret niet drukken. Het vlees werd in de keuken gebakken en ik zat, voor de verandering, eens met mijn bordje eten buiten op het terras.

We pasten een weekendje op Boef, terwijl Michelle en Robby Pinkpop combineerden met een weekendje Valkenburg. Terwijl Mich foto’s stuurde van plekjes waar wij ook geweest zijn, deed Boef gezellig met mij mee en lagen we vooral veel samen in chill-modus op de bank.

Ondertussen ben ik alle besef van tijd kwijt en dacht ik dat het afgelopen weekend ‘Dochterdag’ was. Aangezien shoppen voor een cadeautje voor Michelle er niet in zit, haakte ik me een slag in de rondte en produceerde ik twee frutsels voor in haar haar. Om pas daarna te ontdekken dat ‘Dochterdag’ pas komend weekend is. Dat krijg je van al dat bankhangen.

Als feestelijk hoogtepunt mocht ik een keertje mee boodschappen doen met Michelle. Om er even uit te zijn. En als ik lief zou zijn, mocht ik ook nog uit de auto! En ik wás lief dus mocht ik even mee de winkel in. Maar hoewel ik ‘binnen’ niks mankeer en me kiplekker voel, blijkt ‘buiten’ toch een beetje tegen te vallen. Meehobbelen in de auto is niet zo prettig en ver lopen valt toch best tegen.

Dus zit er niets anders op. Ik hang maar weer wat op de bank, lees nog maar een boek en eet alle Engelse dropjes op die de zus van Frank voor me meebracht. Ik vraag me af wanneer ik weer iets mag en kan doen. En vooral hoeveel kilo ik aangekomen zal zijn als dit achter de rug is.

Iemand nog een dropje?

8 gedachten over “Couchpotato.

  1. Sandra

    Tjee! Dat valt inderdaad niet mee zo, hoe lastig en tegelijkertijd even alle tijd voor jou. Voor jezelf… Hoe lang nog? Hopelijk vliegt de tijd toch om! Liefs!

    Reageren
  2. Rianne

    Zijn ze glutenvrij? Ja, doe mij er dan maar eentje.. 😉

    Tja, verplicht rustig aan doen valt niet mee. Je brengt het er tot nu toe goed van af.. .

    Reageren
  3. Sally

    Word ik geblocked als ik zeg dat ik stiekem blij ben te lezen dat je ff een couchpotato bent 😉 Voel ik me niet zo alleen of een apart geval. Hoorde overal om me heen hoe snel zij na de operatie weer actief waren terwijl ik best nog snel moe ben en idd binnen mij een hele pief voel (en wrsch te veel doe) maar buiten toch een stapje terug moet doen. Dus we laten ons maar verwennen en doen verplicht niets. Kom maar op met die drop, ruilen….ik heb chocolade in de aanbieding 🙂

    Reageren
  4. Colin

    Tijdelijk voor bankbintje studeren … hoe blij kun je dan zijn als je even van de bank af mag. Hopen dat je beetje bij beetje verder opknapt!

    Reageren
  5. Willemijn

    Nou zeg … had deze blog helemaal gemist! Om nu nog te schrijven dat ik hoop dat je snel opknapt, terwijl je inmiddels alweer terug naar het werk bent …. dus ik reageer nu maar op de laatste blog!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.