De wijde wereld in.

image
Het zonnetje scheen, het waaide amper en ik voelde me prima. Het leek me een mooie gelegenheid om, na weken binnen zitten, de wijde wereld in te gaan. In mijn eentje. Op de fiets. Het doel: een stokbrood halen bij de supermarkt 500 meter verderop.

Dus nam ik de lift naar de ondergrondse berging om mijn fiets te pakken. Om van daaruit, met de lift, weer naar de begane grond te gaan. Ik drukte op het knopje van de lift en wachtte, met mijn fiets aan de hand. Door de liftschacht heen hoorde ik, boven me, op de begane grond, een moeder tegen haar kind praten. Het kind wilde schijnbaar de lift niet in en moeder probeerde het kind met allerlei argumenten te overtuigen. En ik wachtte. En wachtte. En wachtte. Tot het kind eindelijk besloten had naar moeder te luisteren en met veel gestommel in de lift stapte.

Toen de lift van de begane grond arriveerde, stonden moeder en kind nog in de lift. Logisch; ik had eerder op het knopje gedrukt dan zij dus de lift ging eerst naar beneden. Maar zij moesten naar boven. “Sorry” riep moeder en drukte op het knopje om de liftdeuren te sluiten. De lift vertrok weer naar boven en ik stond nog steeds beneden met mijn fiets.

Ik duwde opnieuw op het knopje van de lift en wachtte. En wachtte. En wachtte. Waarschijnlijk was moeder, ergens op drie hoog of zo, geduldig bezig haar kleuter uit de lift te praten. Tenslotte moet zo’n kind de kans krijgen zich te uiten, nietwaar? Anders voelt zo’n kind zich zo onbegrepen, toch? Dat is niet goed voor de ontwikkeling van het tere kinderzieltje, hè?

Na tien minuten stond ik eindelijk op straat met mijn fiets. Mopperend dat míjn kind vroeger meteen in een lift stapte als ik dat zei. Zonder discussies. En dat ik, als ze vroeg ‘Waarom?’, gewoon antwoordde ‘Omdat ík het zeg!’, gevolgd door een streng ‘Nu!’ Pedagogisch gezien vast heel onverantwoord maar het schoot wel lekker op. En tot op heden heeft ze nog geen bank overvallen of bejaarden beroofd dus met de schade aan dat ‘tere kinderzieltje’ zal het wel meevallen.

Ik fietste naar de supermarkt en in de winkel sloot ik, met mijn stokbroodje, aan in de rij bij de kassa. De klant voor me was druk aan het internetten via haar smartphone. Ze nam niet eens de moeite haar boodschappen op de band te leggen. Ze kwakte gewoon haar volle boodschappenmandje op de band. Pas toen de caissière, met moeite, al haar boodschappen uit het mandje gevist had en het totaalbedrag noemde keek ze even op.

Ze pakte een pakje yoghurt tussen haar boodschappen vandaan en hield dat demonstratief omhoog. ‘Die is in de bonus, hè!’ De caissière antwoordde dat de korting automatisch verrekend werd en herhaalde nogmaals het totaalbedrag. De klant liet eindelijk haar telefoon los en begon te graven in haar handtas. En ik wachtte. En wachtte.

Na lang zoeken, kwam er een portemonnee te voorschijn. De klant rommelde verder. Er kwamen allerlei briefjes en bonnetjes te voorschijn maar geen geld. Tot ze uiteindelijk ergens een briefje van twintig vandaan haalde en dat aan de caissière gaf. ‘Het is € 23,70, mevrouw.” mompelde de caissière. ‘De rest wil ik pinnen’ antwoordde de klant, gevolgd door het onheilspellende ‘als dat lukt.’

En weer volgde een zoektocht in de portemonnee, weer al die bonnetjes en briefjes. En ik wachtte. Ik wachtte. Tot ze uiteindelijk haar pinpas gevonden had. Gelukkig had ze genoeg saldo. Ik was in staat geweest haar eigenhandig neer te knuppelen met mijn stokbrood als het niet gelukt was.

Na een half uur was ik weer thuis. Na twee minuten fietsen heen, twee minuten terug, één minuut in de winkel en 25 minuten wachten. Tot zo ver de grote wijde wereld.

Conclusie:
1. Ik kan weer fietsen;
2. Ik haat de meeste sommige mensen;
3. Ik haat de wijde wereld.

Emigreren naar een onbewoond eiland lijkt me een verstandige keuze. Maar aangezien dat niet mogelijk is, blijf ik nog maar even binnen. Dat lijkt me beter. Voor iedereen.

8 gedachten over “De wijde wereld in.

  1. Rianne

    De volgende keer dat je moeder en kind ziet de lift vastzetten. Wat een tut-hola zeg. Omver die klant nog maar te zwijgen.

    Wel fijn om te lezen dat je aan de beterende hand bent..

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.