Wakker worden.

Als je weet dat je een tijdje rustig aan moet doen, verzin je van te voren van alles om jezelf bezig te houden. Ik had in elk geval een hele ‘to do-list’ voor als de verveling toe zou slaan. Ik zou de tas voor mijn zus afhaken en ik zou eindelijk het project ‘negatieven-scannen’ afronden. Ik zou eindelijk volop tijd hebben om weblogjes te lezen en de filmpjes te monteren die al zo lang liggen te wachten. Ik zou mijn weblogboek van 2014 eindelijk eens gaan maken. En tussendoor zou ik boeken lezen. Heel veel boeken.

Maar terwijl Nederland geteisterd werd door een heuse hittegolf, belandde ik in een soort winterslaap-status. Ik had last van een hardnekkige lamlendigheid die steeds sterker werd. Om nog een beetje actief te zijn (en omdat ik gewoon érg leuk werk heb) logde ik na twee weken in op de server van mijn werk. Twee uurtjes per dag werken vanuit huis, de week daarna vier uurtjes per dag en toen zes uur per dag.

Maar op een of andere manier had ik de aandachtspanne van een goudvis. Het is funest voor je concentratie als je zit te werken en er een enorm lieve, grote, rode je-weet-wel-kater spinnend op het logeerbed ligt. Even vijf minuten kroelen, denk je dan. En voor je het weet is er een half uur voorbij.

Er kwam er niks van al mijn mooie plannen. Ik kwam niet verder dan het haken van een totaal onzinnig telefoonhoesje en ik scande maar een paar negatieven. Want toen ik een foto van mezelf tegen kwam, van vlak voor Michelle geboren werd, móest ik die via Facebook even naar mijn zwangere nichtje sturen. En tja, toen was ik weer afgeleid.

Ik kon me er niet toe zetten om ook maar iets nuttigs te doen. Ik maakte geen weblogboek van 2014 en ik las amper weblogjes. Ik monteerde geen filmpjes en ik haakte geen tas. Úren bracht ik door met oneindig niks doen. Ik wist niet dat ik dat in me had. Tot ik mezelf betrapte op het feit dat ik serieus na dacht over de onzinnige vraag of kaas net zo breed is als een cracker, of dat een cracker net zo breed is als kaas. Toen werd me duidelijk dat het tijd werd om aan het werk te gaan.

Dus maakte ik afgelopen vrijdag een proefritje naar kantoor. Dat ging vrij aardig, al is file-rijden nog steeds een dingetje. Maar ik sprak met mijn collega’s af dat ik vanaf maandag weer naar kantoor zou komen. Nog geen hele dagen, maar tot een uur of drie, zodat ik voor de files weer terug naar huis kan. Maandagmorgen vroeg vertrok ik fris en fruitig naar mijn werk. Klaar om eindelijk de handen uit de mouwen te steken en lekker aan de slag te gaan.

Helaas is mijn brein nog niet helemaal ontwaakt uit mijn zomerse winterslaap. Bij binnenkomst op kantoor, ontdekte ik dat ik twee verschillende schoenen aan had. Maar dat mocht de pret niet drukken; het begin is gemaakt. Ik ben er weer!

9 gedachten over “Wakker worden.

  1. Deborah

    haha… je bent er of je bent er niet moet je dan maar denken.
    Deze actie had mijn collega een tijdje terug ook gemaakt. Daar is ze nog lang mee geplaagd.
    Fijn dat je weer aan het werk bent.

  2. Rianne

    Hahaha, die schoenen….

    ja, ik herken het wel. De combinatie van fysiek niet helemaal fit en verplicht rusten is er een om helemaal naar beneden te spiralen..

    Mooi dat je weer terug bent…

  3. appelig

    Integendeel, het verhoogd de pret alleen maar als je twee verschillende schoenen aanhebt. Hoe krijg je het voor elkaar. 🙂
    Goed dat je weer aan het werk bent. Succes!

  4. Willemijn

    Haha … kaas en crackers … hoe kom je erop!! Ik vind het een heel goede vraag juist, neem aan dat crackers zo breed als de gemiddelde kaasschaaf zijn (zijn kaasschaven allemaal even breed?).
    Hoe dan ook … je gaat vooruit! Had helemaal gemist dat je een operatie hebt gehad, heb net dat blogje gemist (wie noemt dat dan ook bananensplit!!).
    Sterkte alsnog!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.