Naar de Jellinek-kliniek.

image

Dochterlief valt in de categorie “makkelijk kind”. Met drie weken sliep ze ‘s nachts door en afgezien van wat peuter-puberteit-krijspartijen werd ze eigenlijk zonder problemen groot. Ze rookt niet, ze drinkt amper en, voor zover ik weet, heeft ze nog steeds geen strafblad.

Zonder problemen doorliep ze de lagere en de middelbare school. Ze volgde een studie psychobiologie en daarna een studie klinische neuropsychologie. Ze loopt nog stage tot oktober en dan zit haar studie erop. Ze weet alles van niet aangeboren hersenletsel en dankzij haar weet ik tegenwoordig dat het mijn hippocampus is die niet meewerkt als ik weer eens hopeloos verdwaal.

Maar een baan vinden in dat werkgebied gaat niet meevallen. Dus doet Michelle sinds kort, naast haar stage, alvast vrijwilligerswerk in de verslavingszorg om werkervaring op te doen. En zo kan het gebeuren dat we op zondagavond, als dochterlief en haar vriend bij ons komen eten, gezellig de komende week doornemen.

Eigenlijk is het best raar tafereeltje. Terwijl we zitten te eten, vraag ik aan Robby of hij de volgende dag moet werken. Robby knikt bevestigend, terwijl hij nog een hap pasta neemt. Ik geef de geraspte kaas door, kijk ik mijn dochter aan en vraag terloops “En jij, Michelle? Moet jij morgen weer naar de Jellinek-kliniek?”

Mijn dochter in een Jellinek-kliniek…
Dat had ik écht niet verwacht.

7 thoughts on “Naar de Jellinek-kliniek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.