Klein jongetje in de grote stad.

Sinds mijn moeder geopereerd is aan haar knie heeft ze behoorlijk wat extra zorg nodig. En afgezien van mijn broers en zussen is er ééntje die werkelijk dag en nacht voor mijn moeder klaar staat: mijn nichtje. Ze gaat mee naar specialisten, haalt en brengt mijn moeder als ze naar therapie moet, controleert mijn moeders medicatie en houdt een oogje in het zeil. Daarnaast heeft ze ook nog een drukke baan in de zorg én voedt ze, in haar eentje, haar achtjarige zoontje op.

Ik vond een cadeautje wel op zijn plaats. Ik overwoog haar een bioscoopbon te geven of een envelop met inhoud. Tot haar zoontje me vertelde dat hij fan is van Ajax. Toen bedacht ik het perfecte cadeau! Ik besloot mijn achterneefje een dag mee te nemen naar Amsterdam voor een rondleiding in de Arena. Een leuk uitje voor hem en voor mijn nichtje een dagje vrij. Want als er iets is, wat je als alleenstaande moeder altijd te weinig hebt, is het tijd voor jezelf.

Zaterdagmorgen reed ik om half negen al naar Breda om achterneefje K. op te halen. Hij was een tikkie zenuwachtig. Zo heel goed kent hij me nou ook weer niet. En zijn mama ging niet mee dus het was best een beetje spannend. Met zijn rugzakje met daarin zijn knuffel, een flesje drinken én zijn Ajax-boek vertrokken we. Bij Utrecht begreep hij wel dat wij niet elke week bij Omi (mijn moeder, zijn overgrootmoeder) waren. “Amsterdam is écht ver weg!” zuchtte hij. Dolle pret had-ie om mijn Parrot waarmee we zijn moeder belden toen we Amsterdam in reden. “Mama! Weet je waar we jou mee bellen? Met de áuto!” We aten een broodje met Frank en K. knuffelde met Spike. Hij vertelde over de kat van zijn buurvrouw en dat Spike nu zijn nieuwe kattenvriend is.

We liepen naar het station en stapten op de metro. K. checkte zelf in en uit en keek met grote ogen om zich heen. “Wat zijn hier veel bruine en zwarte mensen” merkte hij op. Ik moest er een beetje om grinniken. Onze multi-culti-hoofdstad was toch een beetje een cultuurshock voor een klein Brabants jongetje. Tegen de tijd dat we de Arena bereikten was K. helemaal ontdooid en kletste hij er heerlijk op los. Vlot poseerde hij voor de Arena waar ik een rondleiding geboekt had.

Als je een klein jongetje een plezier wilt doen, is de Arena Kidstour een aanrader! We bekeken het hele stadion, zaten op de tribune en in de perskamer. En K. mocht zelf een potje voetballen. In de Arena! Hoe gaaf is dat? Vol overgave stortte hij zich op de bal en hij wist twee keer zelfs bijna te scoren! Na afloop kochten we een voetbal in de fanshop en innig tevreden voetballend huppelde K. mee terug naar de metrohalte.

Thuis aten we een hapje en daarna checkte we weer in. In de tram deze keer. Want als je acht bent en voor het eerst in Amsterdam, dan móet je met de tram mee. We hobbelden de hele stad door en ik wees de grachten aan. En het Paleis op de Dam. “Woont daar de Koning?” was zijn terechte vraag. En ik moest even diep nadenken. Uiteindelijk wist ik te verzinnen dat de Koning daar werkt. K. zette grote ogen op. “Moet de Koning werken dan?” Arme jongen, weer een illusie aan duigen.

Aangekomen bij het Centraal Station verbaasde K. zich over de drukte. We baanden ons een weg door de menigte en liepen naar het IJ om bootjes te kijken. Het was Sail dus er was genoeg te zien. Om het feest compleet te maken, gingen we met de pont naar Noord en weer terug. K. vond het prachtig. Terwijl ik de grote zeilschepen aanwees, ging hij compleet uit zijn dak bij het zien van een heuse politieboot. We aten nog een ijsje en namen de tram terug naar huis.

Toen was het toch echt hoogste tijd om K. weer terug te brengen. In de auto drumde hij gezellig mee met ‘Geronimo’ van Shepperd, een van zijn favoriete nummers. “Mag-ie nog een keer?” vroeg K. En ik drukte op repeat. En nog een keer. Bij de derde keer ‘Geronimo’ hield het gedrum naast me langzaam op. K. sliep. Het mobiele telefoonnummer van zijn moeder, dat ze voor vertrek op zijn arm geschreven had, was vervaagd, hij had knalrode wangen en zijn haar zat in de war. En hij had een enorme glimlach op zijn gezichtje. K. had het overduidelijk naar zijn zin gehad.

Ik leverde een slaperig kind heelhuids af bij zijn moeder en reed weer terug naar Amsterdam. Om half twaalf ‘s avonds was ik weer thuis. Ik had vierhonderd kilometer in de auto en een drukke dag achter de boeg. Terwijl ik genoot van een welverdiend wijntje, met mijn voetjes omhoog, kwam op Facebook een berichtje van mijn nichtje voorbij. K. had een topdag gehad. Volgens hem was deze dag was wel vijf miljoen waard! En mijn nichtje? Die had de hele dag heerlijk in de tuin gezeten. Missie geslaagd. Ruimschoots!

7 gedachten over “Klein jongetje in de grote stad.

  1. Leidse Glibber

    Wat een werelddag voor je achterneefje. Ik kan mij indenken dat Amsterdam een cultuurshock voor zo’n mannetje is. Als je fan bent dan is zo’n rondleiding natuurlijk de belevenis van het jaar. Mooie dag met aanhet eind van de dag drie gelukkige mensen, wat wil een mens nog meer.

    Reageren
  2. appelig

    Wat leuk om te lezen hoe kids zich kunnen verbazen over voor ons heel gewone dingen. En volgens mij heb jij het ook wel naar je zin gehad als gids. 🙂

    Reageren
  3. Sas

    wat een fijn cadeautje en altijd mooi om te zien hoe kinderen reageren en dingen zien/bedenken. Dat is waarom ik mijn werk ook zo graag doe.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.