Stoute schoenen.

Ruim een jaar geleden waren er verhuisplannen op mijn werk. Van ons kantoor werden studentenkamers gemaakt en het oorspronkelijke plan was destijds om een nieuw kantoor in Amsterdam te zoeken. Er kwam helaas een enorme kink in de kabel omdat we onze grootste Amsterdamse opdrachtgever kwijt raakten. Met als gevolg grote paniek op de werkvloer. En toen het stof optrok had ik ineens vijf collega’s minder en werkte ik 35 kilometer verderop in Hilversum. Omdat we daar toevallig nog een kantoortje hadden dat tóch leeg stond.

Ik was er niet blij mee. Sterker nog; ik vind het verschrikkelijk! In plaats van vijf minuten fietsen, zit ik nu vijfendertig minuten in de auto. Soms. Als het mee zit. Want meestal duurt de reis een uur. En als het regent, is anderhalf uur ook heel normaal. Daarnaast is het kantoor zelf ook niet je-van-het. Maar er was één ding dat me op de been hield. Het zou allemaal maar tijdelijk zijn. Het huurcontract van het kantoor in Hilversum loopt af in april 2016 en dan zouden we weer gaan verhuizen. Terug naar Amsterdam!

Als een klein kind telde ik de maanden, elke keer als ik in de file stond. “Even doorbijten, het is maar tijdelijk” zei ik tegen mezelf als ik weer eens om half zeven ‘s avonds thuis kwam. Of als ik weer eens bibberend van de kou achter mijn bureau zat terwijl de muizen boven mijn hoofd over het plafond renden. En toen kregen we een nieuwe directeur. En die had me toch een goed idee! Uit kostenbesparende overwegingen leek het hem wel verstandig om het huurcontract in Hilversum te verlengen. Omdat het zo lekker goedkoop is.

Ik werk al dertig jaar. Vanaf mijn zestiende. Bij diverse wergevers. En nog nooit, in al die dertig jaar, ben ik tegen mijn baas ingegaan. Nog nooit heb ik mijn mond open getrokken als iets niet naar mijn zin was. Mijn motto is ‘Als het niet bevalt, zoek je maar iets anders!’ en zonder te protesteren deed ik altijd gewoon mijn werk. Ook als het slecht betaalde, ook als het dodelijk saai was, ook als het niet in mijn functieomschrijving stond. Ik ben zo’n secretaresse die rustig de wc gaat schoonmaken als de werkster ziek is. Gewoon. Zomaar. Omdat ik niet zo moeilijk ben. Maar dit ging me écht te ver!

Natuurlijk snap ik dat we zuinig moeten zijn. Maar wat te denken van alle reiskosten die mijn twee collega’s en ik maken? En al het geld dat we kwijt zijn om een spreekuurlocatie in Amsterdam te huren? Want we mogen dan wel geen opdrachtgever meer in Amsterdam hebben; klanten hebben we er wel! Maar het ergste vond ik het feit dat er op het kantoor in Hilversum nu drie mensen zitten, die alledrie uit Amsterdam en omgeving komen. Die alledrie elke dag bijna twaalf uur van huis zijn voor een simpel secretaresse-baantje. En die daar alledrie enorm van balen.

Dus trok ik de stoute schoenen aan en stuurde ik mijn nieuwe directeur een duidelijke email. Met daarin de mededeling dat ik niet van plan was in Hilversum te blijven werken. En dat ik een andere baan zou gaan zoeken, mocht het huurcontract in Hilversum verlengd worden. En toen wachtte ik af. Een tikkie nerveus. Want ik vond dit toch wel een hele rebelse actie van mezelf. Want een nieuwe baan zoeken valt niet mee op je 46ste. Zeker niet als je, behalve veel ervaring, niet meer hebt dan een zwemdiploma A, een rijbewijs B en een typediploma.

Binnen twee dagen zat ik tegenover de directeur die mijn argumenten aanhoorde. En aangezien ik toch mijn stoute schoenen al aan had, maakte ik meteen van de gelegenheid gebruik om aan te geven dat ik ook erg teleurgesteld was omdat ik het gevoel had dat we aan het lijntje gehouden werden. Als de directie destijds meteen gezegd had dat we in Hilversum zouden blijven, was ik toen al gaan zoeken naar een nieuwe baan.

Inmiddels zijn we drie maanden verder. Ik heb mijn functioneringsgesprek gehad en mijn baas is erg tevreden. Niet alleen over mijn werk maar ook over mijn open en eerlijke houding. En als klap op de vuurpijl: mijn argumenten om te verhuizen naar Amsterdam hebben de doorslag gegeven. De huur van het kantoor in Hilversum is opgezegd. Er is een makelaar voor ons op zoek naar een nieuw plekkie. In Amsterdam!

Ik en mijn stoute schoenen.
Ik moest ze even inlopen maar nu zitten ze best lekker!

7 thoughts on “Stoute schoenen.

  1. Colin

    Google Johnny River Amsterdam. Staan nog kantoorruimtes leeg terwijl het pand steeds mooier wordt sinds de renovatie!

    Reageren
  2. Gerdine

    Goed gedaan! Ben trots op je! Enne….. hij kan zelf ook rekenen en bedenken wat een dergelijk besluit voor impact kan hebben op de motivatie van personeel. Gelukkig is hij verstandig geweest en laten we hopen dat hij er iets van heeft geleerd voor de toekomst. Ik weet neit hoe het pand in Hilversum eruit ziet, maar daar zal hij zeker geen klanten laten komen. Nee, die gaat iet natuurlijk zelf opzoeken op hun locatie!!! xxxx

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.