Gehecht.

Barstensvol rare trekjes zit ik. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Gelukkig valt er best mee te leven maar een beetje vreemd ben ik wel. Zo kan ik vreselijk gehecht raken aan hele gewone dingen. Aan een simpel waterflesje, bijvoorbeeld.

Ooit, in 2009 of zo, toen ik nog in Breda woonde, wandelde ik met Frank door Amsterdam. Het was warm en onderweg kocht Frank een koel flesje water voor me. Een vierkant flesje, met een rode dop. Ik dronk ‘t water op en stopte het flesje in mijn tas. Dat kon; het was zo’n lekker handig, klein flesje. En voor ik weer terug naar Breda reed, vulde ik het flesje met water. Voor onderweg.

En daar begon het mee. Het flesje ging heen en weer met mij, vergezelde mij tijdens de talloze autoritjes tussen Amsterdam en Breda. Het stond op mijn nachtkastje thuis en op mijn bureau op mijn werk. Liters water dronk ik uit mijn flesje tijdens mijn verhuizing naar Amsterdam. En daarna stond het flesje op mijn nachtkastje in Amsterdam. En ging met mij mee naar mijn werk in Amsterdam. En tja, zo kregen mijn flesje en ik een band, zeg maar. Een band die in de loop der jaren steeds hechter werd.

Na jaren intensief gebruik begon het dopje van mijn flesje te lekken. En zijn etiketje was-ie zo omstreeks 2010 al verloren. “Gatver!” zei Frank soms “Heb je dat gore flesje nou nog?” en subtiel probeerde hij me soms een nieuw flesje te geven. Die dronk ik dan leeg waarna ik het lege flesje weggooide en mijn eigen exemplaar weer met water vulde. Niemand kwam tussen mij en mijn flesje met de rode dop.

“Jakkes, mam!” zei Michelle soms “dat jij met je OCD nog steeds dat vieze flesje gebruikt!” Maar ik was niet vies van mijn flesje. Ik spoelde hem altijd heel goed om. En niemand, maar dan ook niémand, mocht uit mijn flesje drinken. Hij was van mij! Van mij alleen.

Maar vorige week ging de dop helemaal stuk en moest ik afscheid nemen van mijn flesje. Ik heb serieus overwogen hem ritueel te verbranden. Een triest bericht op Facebook te plaatsen of een heuse afscheidsceremonie te houden. Maar ik vrees dat niemand me zou begrijpen.

Ik heb inmiddels een nieuw flesje. Fonkelnieuw. Met een mooi blauw dopje. Maar het is toch niet hetzelfde. Onze liefde moet nog groeien, denk ik. Ik mis mijn oude flesje. Met zijn mooie, rode dop.

8 thoughts on “Gehecht.

  1. Michelle

    Mam, je had er ook de dop van een ander flesje op kunnen doen…
    Niet huilen! Een nieuw flesje is wel hygiënischer 😉

    Reageren
  2. Sheila

    Hahaha… leuk geschreven. Ik herken het wel, hoor. Niet dat met een plastic flesje. Maar we va die onbenullige dingen waar je aan (onbedoeld vaak) gehecht bent geraakt. Omdat het in je tas zat die overal naar toe gaat of omdat je het hebt gekregen van iemand die je niet meer vaak ziet of… noem maar op.

    Ik hoop dus dat je met die blauwe dop ook een mooie band gaat krijgen 🙂

    Reageren
  3. Leidse Glibber

    Dat heb ik dus ook, nou ja niet in die mate maar toch wel een beetje. Heb een stuk of vier van die plastic flesjes die ik elke keer als ze leeg zijn weer vul en dan weer terug zet in de auto, voor je weet maar nooit 🙂

    Reageren
  4. Marika

    Hmm nee dat heb ik niet. In de zomer heb ik wel vaak een flesje water in mijn fietstas, die ik dan een tijdje hergebruik, maar dat flesje wordt wel regelmatig vervangen. Misschien ben ik het goede flesje nog niet tegengekomen, heb er nog geen klik mee zeg maar. 😉

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.