Lieve weblog-vriendjes,

Ik was er even niet. Of nou ja, ik was er wel natuurlijk. In de echte wereld. Maar in de weblogwereld was ik er even niet. Omdat ik het druk had in de echte wereld. Waarmee? Met verhuizen!

Al een tijdje dachten we na over ander huis. Maar waar? En wat? Geen idee eigenlijk. En dus bleven we zitten waar we zaten; in het appartement van Frank terwijl Michelle als een soort anti-kraakwacht mijn eigen huisje bewoonde. Maar kleine meisjes worden groot, krijgen vaste verkering en gaan samenwonen. Mijn kleine kuikentje vloog uit en mijn flatje kwam leeg. Een klein, oud flatje maar spotgoedkoop. En voor die lage huurprijs krijg je een hoop daglicht en een heleboel good vibes cadeau. Want een of andere manier word ik in dat flatje helemaal zen. Dus opzeggen? No way!

En natuurlijk was het appartement van Frank prachtig. Maar ook nogal luidruchtig. In een gebouw vol yuppenkinderen die hele middagen schreeuwend over de galerij rennen. Met bovenburen die, bij voorkeur om drie uur ‘s nachts zo luidruchtig de liefde bedrijven dat wij er wakker van werden. En om zes uur nóg een keer. Zeker vijf keer per week. Met een buurman die, al járenlang, met tussenpozen van een uur gaatjes in zijn muur boort. Zeker vier keer per week. En andere buren die de godganse dag zware meubels verschuiven over hun plavuizen.

Toppunt was toch wel de twee schietpartijen in de straat waarbij een dodelijk slachtoffer viel te betreuren. En dat terwijl we het appartement beneden ons na tien jaar nog steeds niet konden passeren zonder aan haar te denken.

Dat én de torenhoge huur maakten dat we besloten om te verkassen naar mijn mini-huisje. Tot we weten wat we willen. En tot we uitgerust zijn. Want de verhuizing was nogal een klus. Verhuizen van 90m2 naar 45m2 bleek iets ingewikkelder dan wij dachten. Ergens halverwege begon ik me wanhopig af te vragen waar we in hemelsnaam aan begonnen waren. Maar uiteindelijk kwam alles goed en inmiddels zitten we hoog en droog in ons mini-huisje.

En terwijl wij aan het verhuizen waren logden jullie stevig door. Jemig! Jullie hebben niet stil gezeten, zeg! Jammer genoeg zijn we al wel verhuisd maar nog niet uitgeklust. Dus tijd om alles te lezen heb ik niet. Dus praat me even bij, jongens! Hoe gaat het met jullie? En wat voor spannends heb ik allemaal gemist? Ik wil álles weten.

4 thoughts on “Lieve weblog-vriendjes,

  1. Leidse Glibber

    Ik kan mij helemaal indenken dat jullie verhuisd zijn, alleen het idee het eerdaags weer te moeten doen lijkt mij wel een vervelende gedachte. Gemist, ach wat heet gemist, ik zeg altijd als je het niet weet heb je het ook niet gemist.
    Maar uhhhhhh als je het wel of een beetje weet, tja dan heb je wel heel wat gemist de laatste weken. 🙂

    Reageren
  2. Colin (Bij Guusje Thuis)

    Ik ben ook verhuisd, maar dan alleen van blogadres 🙂 zodat mijn blog af en toe op slot kan want dat kon bij Blogger niet. Dat slotje is eigenlijk een ander soort omschrijving dat mijn leven wederom allesbehalve saai is dus …

    En pff die schietpartijen; die ene is bij ons op het werk blijven hangen, een jeugdige kandidaat van ons was ongevraagd getuige … wat een impact!

    Succes met klussen en samen je plek vinden op 45 m2, heel benieuwd welk stadsdeel je nu woont, wie weet kan ik af en toe zwaaien als ik voorbij rijd.

    Reageren
  3. Rianne

    Gefeliciteerd met de verhuizing. Je woon-oppervlakte halveren is een crime (been there, done that maar ik leef nog steeds, samen met Yep, in 85m2 dus zo slecht hebben we het niet.

    Hier gaat alles prima. Kan niet anders zeggen.

    Oh ja. welcome back!

    Reageren
  4. Willemijn

    Wow wat een onderneming! Maar klinkt erg logisch om dit te doen. Nu hoop ik voor jullie dat het zo goed bevalt, dat jullie een tijd lang niet weer zullen moeten verhuizen!
    Hier in Italie was het stil op mijn blog, dus je hebt NIETS gemist!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.