Boerenmeid-bloemen-blunder.

Het was weer tijd voor onze jaarlijkse familietraditie; plantjes kopen met mijn moeder bij de kwekerij in Terheijden waar we al zo’n dertig jaar onze plantjes kopen. Gewoon, omdat mijn vader er vroeger altijd zijn plantjes kocht en wij dat stug bleven doen, ook toen mijn vader er niet meer was. Meestal gaat Michelle mee maar die was dit jaar helaas verhinderd dus vergezelde Frank me op mijn rit naar het Zuiden omdat hij, als rasechte Amsterdammer, ‘dat boerendorp’ ook wel eens wilde zien.

We haalden mijn moeder op in Breda en reden door Terheijden naar de kwekerij. Ik rijd al zeker twintig jaar door dat dorp naar de kwekerij en vind het niks bijzonders maar Frank vond het erg leuk. Grappig hoe je je omgeving anders gaat zien als er iemand bij is, die het voor het eerst ziet. Het is ook eigenlijk best een leuk dorpje! We reden het dorp weer uit, voorbij de molen, linksaf naar de kwekerij, over smalle landweggetjes waar we af en toe aan de kant moesten voor een heuse tractor. En mijn Amsterdamse vriendje, die op een drukke A10 vol bumperklevers en afsnijders geen spier vertrekt, maande me nerveus om vooral rustig te rijden.

Eenmaal bij de kwekerij haalde ik een kruiwagen tevoorschijn alsof ik nooit anders gedaan had. Brabantse, hè? Het boerenland en zo. Vrolijk begon ik aan het jaarlijkse ritueel van de kas heen en weer rijden om de plantjes uit te zoeken voor mijn moeder. Frank keek zijn ogen uit. Hij zette me op de foto met kruiwagen en appte die meteen naar zijn zus om te vertellen dat-ie bij een of ander tuincentrum in the-middle-of-nowhere zat. Ik verbeterde hem resoluut. Niks tuincentrum! Dit was écht! Een heuse kwekerij! En trots op mijn Brabantse roots leerde ik hem meteen ook nog even de juiste uitspraak van de plaatsnaam Terheijden. “Trààie! Kom op! Zeg me na! Trààie!”

Met Frank, mijn moeder én haar rollator in de auto was er niet echt veel plaats over voor plantjes. Maar iedere centimeter die we over hadden, propten we vol met geraniums, ijsbloemetjes en vlijtige Liesjes voor in mijn moeders tuin. En natuurlijk het onvermijdelijke Moederdagcadeau: een mooie hanging basket. Voor mezelf kocht ik maar twee plantjes. We hebben maar een klein balkonnetje dus veel ruimte is er niet. Maar één grote bloempot kan best. En omdat ik uit ervaring weet hoe goed dat spul groeit, leek twee plantjes genoeg.

Eenmaal thuis wilde ik meteen aan de slag om de Brabantse plantjes op mijn Amsterdamse balkonnetje te zetten. Het balkonnetje dat vooral gebruikt wordt door onze grote rode-je-weet-wel-kater. Waar het kattenhuis van onze Spike een wel heel prominente plaats in neemt, zodat-ie lekker in het zonnetje buiten kan liggen. En in een opwelling besloot ik, voor ik aan het tuinieren sloeg, eens te Googlen of de plantjes die ik gekocht had wel kat-proof zijn. Of liever gezegd; of onze kat wel plantjes-proof is.

En ja, hoor! Natuurlijk!
Twéé plantjes koos ik uit. Twee. Uit een kas met dúizenden plantjes.
En laten nou net dié twee giftig zijn voor katten.

Geen bloemen op het balkon dit jaar.
Boerenmeid, hè? Ik heb er echt kijk op! Not.

9 gedachten over “Boerenmeid-bloemen-blunder.

  1. Gerdine

    Wat slim van jou om toch nog even op Google te checken…… Maar ja Bosboom in je bloed, dan ben je toch “gewoon”slim! En dan ook nog een husseltje Watermannen bloed….. Wat wil je dan!! xxxx

    Reageren
  2. Colin

    Haha, toeristisch in Traaie. Dan rij je door de Raadhuisstraat en dan opeens die scherpe bocht naar links waar als je te hard zou rijden zo dat huis binnen rijdt. Ik haal nog altijd meel bij de molen, doe soms een rondje over de schans. Heb wat roots daar

    Reageren
  3. Nicky

    @Gerdine: it runs in the family!

    @Colin: ja, dat huis in die bocht. Heel bekend! En Frank zei “Waarom staan er lampen in dat weiland?” Ikke: “Da’s de ijsbaan” Traaie heeft het allemaal! 🙂

    Reageren
  4. Sas

    Haha ik kies ook altijd verkeerd en ben uit duizenden plantjes ook zo klaar. Heb dan ook een hekel aan plantjes uitzoeken, kopen en het planten :’) Niet mijn ding. De planten die nu op het balkon staan weten niet wat ze meemaken met het weer. Regen, zon, koud, warm… Ze zijn een beetje verpieterd.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.