Een jaar erbij. En drie kilo.

En daar was-ie dan: de dag die je wist dat zou komen. Mijn verjaardag! En zoals elk jaar wilde ik ongemerkt jarig te zijn. Niet omdat ik er moeite mee heb om ouder te worden maar omdat ik geen zin heb in gedoe. Het enige dat ik wilde was op visite gaan bij mijn moedertje. Omdat zij niet naar mij kan komen. Nou doe ik dat wel vaker maar deze keer besloot ik taart mee te brengen voor een feestelijk tintje. Omdat ik (bijna) jarig was.

Zaterdag stond ik vrolijk in de keuken om mijn wereldberoemde, niet te versmaden kwarktaart te maken. Die ene waar dochterlief een moord voor doet. Zonder pakje; ik maak ‘m helemaal zelf. En dat heb ik al zo vaak gedaan dat ik het recept niet eens meer nodig heb. Fluitend en – bij wijze van spreken – met één hand op mijn rug, mixte en klopte ik er op los en zondag vertrok ik naar mijn moeder. Met dochterlief, vriendjelief en hondjelief van dochter. En met mijn kwarktaart.

Eenmaal bij mijn moeder bleek dat het beter was geweest om het recept nog even bij te pakken. Toen de kwarktaart uit de vorm kwam, leek het meer op een toetje dan op taart. Nou zijn wij niet zo moeilijk dus ruilden wij onze gebaksvorkjes voor dessertlepeltjes en slobberden de taartsmurrie naar binnen. Het smaakte prima! De tweede portie ook trouwens.

Woensdag was mijn echte verjaardag. De postbode bracht een stapel verjaardagskaarten en mijn Facebook ontplofte zowat van de felicitaties. En ik zat op een terras in de zon met vriendjelief te genieten van mijn vrije dag. En ik at taartje nummer drie.

‘s Avonds maakte ik opnieuw een kwarktaart. Deze keer voor mijn collega’s en mét het recept erbij. Tot mijn grote opluchting werd de taart deze keer ook écht taart. Dus donderdag trakteerde ik op mijn werk. En wederom smaakte de taart prima. Ik kan het weten want ik nam zelf ook een stukje. Taartje nummer vier.

Donderdagavond kwamen Michelle en Robby langs. Om een stukje taart te eten. En, ach. Ik deed gezellig mee. Het was tenslotte feest, nietwaar? Daar ging taartje nummer vijf.

En nu zijn alle festiviteiten voorbij. Het was een topweek! Ik ben een jaar ouder.
En drie kilo zwaarder. En ik kan geen kwarktaart meer zien.

5 thoughts on “Een jaar erbij. En drie kilo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.