Stop to run.

image

Ooit, lang geleden, begon ik te sporten. Op de hometrainer fietste ik me door de Evy Start to run-lessen om mijn conditie wat op te vijzelen. Dat ging vlot dus werd het tijd voor het échte werk. Ik trok mijn loopschoenen aan en begon met hardlopen. Dat was nog niet zo simpel. Ik geloof dat het drie weken duurde voor ik les één uit kon lopen.

Daarna ging het eigenlijk best goed. Zonder noemenswaardige problemen liep ik ook de andere lessen. Steeds weer was ik verbaasd als ik, die al zo’n dertig jaar niet meer gesport had, een nieuwe mijlpaal behaalde. Tien minuten achter elkaar rennen. Vijftien. Twintig. Tot ik uiteindelijk een half uur achter elkaar kon rennen.

Apetrots was ik. Maar niet zó trots dat ik me hijgend en puffend en met een hoofd als een boei in het openbaar durfde te vertonen. Dus liep ik ‘s morgens vroeg, om zes uur. Als heel Amsterdam nog sliep en het lekker rustig was op straat. Zwetend als een otter kwam ik dan thuis om half zeven. Na een douche en een bak koffie nam mijn hoofd weer een normale kleur aan en om kwart voor acht vertrok ik dan naar mijn werk.

Aan al die sportiviteit kwam een einde toen ik in Hilversum ging werken. Ik moest al om zes uur opstaan om op tijd op mijn werk te zijn dus nóg vroeger opstaan om te gaan hardlopen kon ik niet opbrengen. Ik deed nog een halfslachtige poging om ‘s avonds te gaan. Maar om tien over zeven vertrekken naar mijn werk, een hele dag werken en dan nog eens anderhalf uur file rijden naar huis had als resultaat dat mijn motivatie tot ver beneden het nulpunt daalde. Als ik uiteindelijk mijn avondeten op had, was het acht uur en hing ik voor apegapen op de bank. Dus liet ik het erbij.

Inmiddels werk ik alweer een tijdje in Amsterdam maar de zin in hardlopen is niet terug gekomen. Eigenlijk vond ik het hardlopen zelf (en het vroege opstaan) gewoon helemaal niet leuk. Die beroemde runners high heb ik nooit meegemaakt. Het was het gevoel achteraf dat het zo lekker maakte. Dat gevoel dat ik het weer geflikt had. Het gevoel dat ik zo vroeg al goed bezig geweest was en niet meer hoefde die dag. Het gevoel dat ik het kón. En dat ik ‘s avonds best een bakkie chips kon nemen.

Zelfs mijn kijk op hardlopers is veranderd. Ooit dacht ik, bij het aanschouwen van zo’n dappere sporter “Ooit ga ik ook weer lopen”. Tegenwoordig denk ik “Joh! Houd toch op! Waarom zou je?” En ik sus mezelf met de gedachte dat ik vier hoog woon, zonder lift. En elke dag naar mijn werk fiets. Ik vind het wel goed zo.

Wie weet. Ooit. Volgend voorjaar? Maar ik beloof niks.

5 gedachten over “Stop to run.

  1. Leidse Glibber

    Ben bang dat het nooit meer goed gaat komen. 🙂 Ik doe al 25 jaar mee aan de Leiden Marathon en geniet er nog elk jaar van. Dat gevoel met al die lopers door de polders, de zegetocht als je Leiden binnenkomt. Nee ik ben echt verslaafd zou niet meer zonder kunnen. Heerlijk met zo’n grote sponsorauto al die toplopers vervoeren van hotel naar start en finish 🙂

    Reageren
  2. Saskia

    Haha ik denk dat het met mij ook niet echt goed gaat komen. Hoewel het skaten me zeker wel op een goed pad heeft gebracht. Ga ik zeker weer oppakken, alleen het weer werkt niet echt mee. Ach.. Dat eeuwige ooit.. 😉

    Reageren
  3. Saskia

    Even geheel offtopic: Altijd ZO ontzettend leuk te zien dat je bij alle ‘oude’ stukjes nog reageert. Ik lees alle reacties na elkaar en is altijd een heel verhaal die we hebben lijkt wel… Super leuk!

    Reageren
  4. Rianne

    Vier hoog en fietsen vind ik al heel wat hoor…
    Al geeft dat toch een ander gevoel dan weer een les samen met Evy uitgelopen te hebben… 😉

    Reageren
  5. Willemijn

    Fietsen en de trap oplopen is zeker al heel wat. Ik zou vooral mij niet iets voornemen, dat geeft stress. Of je doet het, of je doet het niet. Persoonlijk zou het mij niet lukken om een uur eerder op te staan om te gaan sporten … !

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.