Strand.

Tweede Kerstdag vorig jaar kreeg ik het idee voor het eerst. Frank sliep ‘s middags zijn medicijnenslaapje. Ik zat naar hem te kijken en overdacht mijn opties. Ik kon A: gaan zitten kijken hoe hij sliep of B: een emmer sop pakken en gaan poetsen. En ineens borrelde optie C in mijn hoofd op. Ik kon natuurlijk ook de fiets pakken en naar het strand gaan.

Toen we hier naartoe verhuisden was één van de dingen waardoor we overstag gingen het feit dat het strand vlakbij is. Afgelopen zomer zijn we ook een paar keer naar het strand geweest. Maar met de auto. Naar Egmond aan Zee en naar Wijk aan Zee. Het strand van Heemskerk is alleen op de fiets bereikbaar en ik was er nog nooit geweest.

Ik stopte Frank onder, haalde mijn fiets uit de berging, blies het stof er af en stapte op. Ik weet niet of je je het nog herinnert, maar met Kerst waaide het heel erg hard. In het dorp viel het nog mee maar in de duinen trapte ik me te pletter. Met het zweet op mijn rug en een loopneus van hier tot ginder trapte ik dapper door.

Ik passeerde Gasterij Kruisberg waar veel wandelaars een frisse neus haalden, breeduit lopend op het fietspad met kinderwagens en honden. Mijn eerste Heemskerkse irritatie. Luid bellend, zoals dat in Amsterdam normaal is, joeg ik iedereen opzij.

Bij de uitkijktoren Kruisberg nam ik een pauze. Nou ja, pauze… Ik zette mijn fiets neer en klom helemaal naar boven om van het uitzicht te genieten. Toen ik weer beneden kwam, bleek dat ik vergeten was mijn fiets op slot te zetten. Een Heemskerks voordeel: hij stond er nog.

Ik liet de wandelaars achter me en fietste in mijn eentje verder, mijn route bepalend aan de hand van ouderwetse paddenstoelen, door de duinen. Ik kwam bijna niet vooruit door de harde wind maar nu ik zó dichtbij was, wilde ik van geen opgeven weten. En ineens was-ie daar. Tussen twee duinen door zag ik ‘m. De zee!

Ik heb altijd geroepen “als ik later oud ben, wil ik bij de zee wonen”. En ineens loop ik voor op schema. Want ik ben nog lang niet oud maar ik woon nu al vlak bij zee.

Ik zette mijn fiets tegen een hekje en liep het strand op. Wilde golven rolden op het strand. Af en toe liet de late middagzon zich heel even zien. Het was koud en het waaide als een malle. En ik voelde een brede grijns opkomen. Het strand! Míjn strand! Ik wóón hier!

Afgelopen zondag was ik er weer. Op het strand. Het was koud. Heel erg koud. Waardoor ik het hele Heemskerkse strand voor mij alleen had. Heerlijk is het! Om gewoon een stuk over het strand te lopen. Om naar de golven te staren. Naar de zeemeeuwen te kijken. En lekker uit te waaien. Oh, man! Ik ga hier zóveel plezier van hebben.
Ik heb een eigen strand!

6 gedachten over “Strand.

  1. Sally

    Ja heerlijk he het strand. Ik woon nu zo’n 15-20 min lopen en ben er vrij vaak met de hond. Dat ga ik zeker missen straks in SP, moet ik echt zeker 1,5 uur rijden

    Reageren
  2. Leidse Glibber

    Ik vind het strand ook heerlijk om even uit te waaien of je hoofd leeg te maken. Voor ons is het (bij normaal verkeer) 15 minuten rijden en zomers op een mooie dag meer dan een uur 🙂 Ik rijd ook bijna wekelijks even over de boulevard, gewoon om de zee even te zien.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.