Konijn.

Jaren geleden was ik op bezoek bij mijn tante Rietje in Rozenburg. Ze had nieuwe meubeltjes gekocht en stond vol trots in haar kleine huiskamertje. “Mooi, tante Rietje” riep ik goedkeurend en ik nam plaats op haar nieuwe bankstel. Vrolijk kletsend zaten we even later aan de koffie toen mijn oog op een beeldje van een konijn viel dat naast de tv stond. “Ach, wat een leuk konijn” merkte ik op. Tante Riet keek naar het konijnenbeeldje en zei vlot “Oh? Vind je ‘m leuk?” Resoluut stond ze op, pakte het konijn van de kast en duwde het in mijn handen. “Hier! Neem maar mee dan!”

Even dacht ik aan mijn witte kattenbeeldjes met glazen ogen. Toen ik, begin jaren negentig, op mezelf ging wonen, kreeg ik er eentje cadeau. “Wat leuk!” loog ik beleefd terwijl ik het gruwelijk lelijke beeldje omhoog hield in mijn kamer vol visite. Ik acteerde zó overtuigend dat ik een paar maanden later, na mijn verjaardag, een vensterbank vol witte katten met glazen ogen had omdat iedereen dacht dat ik ze zo leuk vond. En met Kerst kreeg ik er nóg een paar omdat iedereen inmiddels dacht dat ik beeldjes van katten met glazen ogen spaarde.

Dus daar zat ik. Op de bank bij tante Rietje met een konijn op schoot en een mond vol tanden. Dertig jaar ouder maar nog steeds te beleefd om te weigeren. Deze keer had ik niet eens heel erg gelogen want het wás ook een leuk konijn. Alleen niet voor op míjn kast. Tante Rietje zou dat best begrepen hebben maar ik hield mijn mond en ik vertrok braaf mét het konijn naar huis. Pas nu realiseer ik me dat tante Rietje er misschien gewoon graag van af wilde. Van dat stofnest van een konijn.

Het konijn heeft nooit op mijn kast gestaan. Ik heb het wel altijd bewaard. In een doos in de berging. En tijdens een van mijn opruimsessies kwam ik het kreng weer tegen. Mijn tante Rietje leeft niet meer. En daarom kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar konijn weg te gooien. Ik heb het beeldje op het balkon gezet, naast een bloempot.

En verhip! Eigenlijk is ze daar gewoon wat ze altijd was: een leuk konijn!
Vooruit; ze mag blijven. Sterker nog; ze heeft nu zelfs een naam. Ik noem haar Rietje.

8 gedachten over “Konijn.

  1. Deborah

    Wat een leuk konijn! (En nee, nu niet weg gaan geven!!)
    Staat leuk zo naast die bloempot. Sluit mij bij Saskia aan, spullen met een verhaal doen wat met mij 🙂

    Reageren
  2. leidseglibber

    Ik durf niets te zeggen voor je het weet heb je een konijn in huis. Het verhaal doet me denken aan een bijna vergelijkbare situatie. In mijn eerste huwlijk kregen we van en tante een afschuwelijke groene glazen staand geval. Ik noem het geval want de naam koetsierslamp waar een kaars in moest kon het echt niet hebben. Jarenlang haalden we het kreng uit de kast als we het vermoeden hadden dat tante langs zou komen. Tot ik het zat was en hem liet vallen met de woorden oh wat jammer nu. Tante kwam en ik vertelde dat ik de lamp had laten vallen en het zo zonde vond. Een week later stond ze op de stoep met een nieuwe lamp. een jaartje later ben ik gescheiden en over een ding wat betreft de boedel had ik totaal geen probleem mijn ex kreeg de lamp.

    Reageren
  3. Marika

    Ja daar buiten staat ‘ie prima naast die pot. Heb zo moeten lachen om je verhaal, die witte kattenbeeldjes… hihihi. Zo kreeg ik vroeger als kind vaak zelfgemaakte cadeautjes van iemand, het leek meestal nergens op, de eerste keer ook te hard geroepen dat ik het zo leuk vond, daarna kreeg ik elk jaar iets zelfgemaakts omdat ze wist dat ik dat veel leuker vond dan een gewoon cadeautje. Oh boy… hahaha.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.