Nieuw speeltje.

Toen we nog in Frank’s appartement woonden, hadden we een projectorscherm hangen en een projector waarmee we regelmatig films keken. Op groot scherm. Mooi, natuurlijk. Prachtig! Tot de projector kuren begon te vertonen en er regelmatig halverwege de film mee op hield. Frank liet hem repareren maar het euvel is nooit echt verholpen zodat we eigenlijk nooit meer films keken op het grote scherm.

Toen we gingen verhuizen werd de grote metalen behuizing waar het scherm in zit van het plafond geschroefd en het ding belandde in onze opslag. Daar lag dat lelijke ding prima, vond ik. Maar toen we verhuisden naar onze huidige woning, belandde het kreng – door een foutje van de verhuizers – per ongeluk toch in ons nieuwe huis. “Waar moet deze?” vroeg zo’n spierbundel aan me en ik dirigeerde hem vanaf de voordeur linea recta naar de studeerkamer waar ik het gevaarte (dat scherm dus; niet de verhuizer!) met veel duwen en trekken wist weg te moffelen tegen de muur onder onze bureaus.

En daar bleef het scherm, onopgemerkt door Frank, ruim een jaar liggen. Frank’s gezondheid ging dat jaar van ‘wat beter’ naar ‘iets minder’ en vervolgens via ‘slecht’ naar ‘doodziek’ dus niemand dacht meer aan het projectorscherm. Maar inmiddels is Frank weer helemaal in het land der levenden en laatst sprak hij de gevreesde woorden “Waar is mijn projectiescherm eigenlijk gebleven?” En ach, je houdt van zo’n man, hè? Dus biechtte ik op dat dat kreng onder het bureau ligt. 

Aangezien hij zich nog feilloos herinnerde dat de projector stuk was, schafte hij een nieuwe projector aan én een projectortafel om de projector op te zetten. En een film, om te proberen. Omdat het scherm nog niet hangt, haalde ik de klok van de muur zodat we de film op de muur konden projecteren. En omdat ik de beroerdste ook niet ben, holde ik nog snel naar de supermarkt voor popcorn. Ons eerste filmavondje kon beginnen.

De testfilm bleek een oorlogsfilm. Niet echt mijn genre maar er zijn ook goede films in dat genre. Zo jasten we ooit – op mijn verzoek – alle dvd’s van Band of Brothers er in een paar avonden door heen omdat ik het zo mooi vond. Dus vooruit maar. Helaas was deze film, Stalingrad, heel andere koek. Zelfs op groot scherm. Vooral op groot scherm.

Manmoedig worstelde ik me door het eerste half uur. Draaiend op mijn plek probeerde ik me te herinneren hoe laat we de film aangezet hadden. Het kon nog hooguit een uurtje duren. Dat zou ik toch wel redden? Maar na nóg een kwartier hield ik het echt niet meer uit. “Ehhhm” opperde ik voorzichtig “Het kan me niet echt boeien…” Opgelucht keek Frank me aan. “Mij ook niet!” riep hij “Maar ik dacht dat het aan mij lag,” en hij zette resoluut de film uit. Tot zover ons eerste filmavondje.

Inmiddels zijn we het er over eens dat het scherm weer opgehangen gaat worden zodat we weer bioscoopje kunnen spelen, ook al vind ik zo’n scherm aan het plafond niet mooi. Maar toen Frank vervolgens voorstelde om de projector op de projectortafel naast de boekenkast in de huiskamer te zetten, heb ik mijn veto uitgesproken. De projector gaat gewoon naar de studeerkamer. We pakken ‘m wel als we film willen kijken. We wonen tenslotte niet in een filiaal van de Media Markt! 

En wat Frank nog niet weet, is dat ik mijn veto ook uit ga spreken voor bepaalde films. Oorlogsfilms kijkt-ie maar fijn met zijn vriendjes. Tot het scherm hangt, ga ik eens rustig nadenken welke acteurs ik in het groot geprojecteerd wil hebben in mijn huiskamer. 

Iemand nog tips?

Foto: je eigen filmpjes afspelen is ook leuk!

7 gedachten over “Nieuw speeltje.

  1. Villasappho

    Stalingrad is gewoon een kutfilm heb ik me ook op verkeken. Het was dan ook niet bepaald een fijne tijd en ik kan me ook niet voorstellen dat ze daar ooit een goede film over gaan maken. Maar als je dan toch een oorlogsfilm wil kijken met je vriend kies dan voor Zwartboek, Bankier van het Verzet, Suskind of Soldaat van Oranje mocht het Nederlandse erin je kunnen boeien. Qua serie raad ik Unsere Father unsere Muther ook aan. Heb er een blog aan besteed: https://villasappho.nl/de-10-tweede-wereldoorlog-films-die-je-moet-zien/

    Reageren
  2. leidseglibber

    Bij mij zouden het muziekfilms worden en alle films van de Gendarmes van Saint Tropez met Louis de Funes 🙂
    Off topic; klopt dat je Jochem Myjer bij mij op de site zag samen met Brigitte Kaandorp en Armin van Buuren keken ze naar de taptoe.

    Reageren
  3. leidseglibber

    Off topic Oh foute informatie. Je zag Jochem inderdaad niet alleen bij de taptoe, de foto die jij bedoelde was inderdaad ook Jochem Myjer die met vrouw en kinderen naar de optocht zat te kijken. Het leuke aan Leiden is dat hij dat gewoon ongestoord kan doen zonder dat iedereen achter hem aan loopt of op de foto wil. Hij valt trouwens bij de fotowedstrijd niet in de prijzen 🙂

    Reageren
  4. Sally

    Ik vind speelfilms eigenlijk alleen leuk in de bioscoop. Thuis heb ik geen zitvlees of ben te gauw afgeleid. En manlief kijkt bovendien vaak films die mij niet kunnen boeien. Ik kijk dus meer series. Kijk hier af en toe zo’n novella (ala GTST ) voor de taal. Leer je best veel van 😉

    Reageren
  5. Willemijn

    Super verhaal weer!
    Luxe zo’n scherm om echt film te kijken, maar voor mij zou het net teveel gedoe zijn alles te installeren …
    Ik kan geen films aanraden, ga al heel lang niet meer naar de film en thuis kijk ik nooit.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.