Wat doe jij?

Toen ik nog in Hilversum werkte, hadden we bijzondere buren. Ze waren met z’n tweeën en ze woonden in de bosjes naast ons kantoor. Nee, geen merels. Geen egeltjes. Het waren mensen. Gewone mensen. Oké, echt schoon waren ze niet maar ze waren wel altijd vrolijk. Als ik ‘s morgens ons kantoor binnen ging, kwam de buurvrouw vaak net de bosjes uit. “Goedemorgen!” groette ze dan vrolijk. En als ik in de lunchpauze boodschappen deed, liepen mijn buren ook in het winkelcentrum. Met hun dekbed in een winkelwagentje. Ze bedelden. Maar nooit bij mij.

Fascinerend vond ik het. ‘Ze kiezen er vaak zelf voor’ wordt wel eens gezegd. Dat zal best. Sommigen zullen het fijn vinden om geen verantwoordelijkheden te hebben. Om ergens op een bankje in een park te slapen. Maar het grootste gedeelte ligt ook liever in een warm bed. Het ergste is dat je in onze maatschappij zó op straat kunt belanden. Stel dat je relatie uit gaat en je ex je op straat zet. Heb je toevallig geen familie of vrienden waar je op de bank kunt bivakkeren dan sta je dus op straat. En als je ‘s nachts rondjes moet lopen om warm te blijven, valt het niet mee om ‘s morgens naar je werk te gaan. En zo glijd je steeds verder af.

En dus probeer ik wel eens een beetje te helpen. Stiekem eigenlijk. Want ik ben doodsbang een dakloze te beledigen door hem of haar een boterham aan te bieden. Zoals die vrouw in de trein laatst. Ze rook niet fris. Ze had één schoen aan en aan haar andere voet een Croc. Ze had een boodschappentas bij zich met daarin waarschijnlijk al haar bezittingen. Met haar vettige haar ver weggemoffeld in haar capuchon zat ze te dommelen in de trein. Waarschijnlijk reed ze zwart. Even een warm plekje. Even zitten. En ik had onverwachts een middag vrij en twee boterhammen met kaas in een plastic zakje in mijn tas omdat ik mijn lunch nog niet opgegeten had. Omdat ik nog geen honger had.  Zij misschien wel.

‘Spreek haar nou aan!’ sprak ik mezelf toe. ‘Kom op! Ze is gewoon iemand die pech heeft gehad in het leven. Vraag gewoon of ze honger heeft.’ Maar tot mijn grote schande durfde ik dat niet. Toen ik uitstapte sliep ze. Heel laf heb ik, terwijl ik langs liep, mijn boterhammen in haar tas gegooid. Ik geloof niet dat ik er op deze manier karma-punten mee verdiend heb. Maar misschien heeft zij ze opgegeten en had ze even geen honger. Ook goed.

Maar vaak voel ik me zo overvallen. Dan sta ik op station Sloterdijk te balen omdat mijn trein te laat is. En ik dus tien minuten later thuis ben. In mijn huis met mijn bed, mijn bank en mijn volle koelkast. Dat huis waar de verwarming behaaglijk brandt en ik vanavond lekker warm ga douchen. En dan spreekt zo’n dakloze me ineens aan. ‘Mevrouw? Heeft u misschien 50 cent voor mij?’. En allerlei gedachten schieten door me heen. ‘Als ik iets geeft, staat-ie hier morgen weer’. En ‘Hij gaat er toch maar drugs voor kopen.’ Dus lieg ik: ‘Sorry, ik heb geen klein geld’. ‘Geeft niks, mevrouw. Fijne dag verder!’ zegt-ie dan ook nog.

En terwijl ik een half uur later in mijn lekker warme keuken sta te koken, moet ik toch even aan ‘m denken. Zelfs al zou hij er iedere dag staan; ga ik failliet van 50 cent per dag? En drugs kopen? Van 50 cent? Geen idee wat die troep kost maar met 50 cent komt-ie niet ver, lijkt me. Misschien koopt-ie wel een blikje bier. Maar goed, dat is dan zijn eigen keuze. En daar achter de volle pannen besluit ik voortaan niet meer zo lullig te doen.

De herkansing komt al een paar dagen later. ‘Mevrouw? Heeft u misschien 50 cent voor een kop koffie?’ vraagt een dakloze. Het is een andere man dan die keer hiervoor.  ‘Hm, ik denk het wel.’ zeg ik terwijl ik in mijn jaszak zoek en ik geef ‘m 50 cent. ‘Alsjeblieft’ zeg ik. En hij bedankt beleefd. ‘Fijne dag, mevrouw!’ En even denk ik nog dat-ie er morgen wel weer zal staan. En dat-ie vast al zijn dakloze vrienden mee zal brengen. ‘Kom jongens! Ik heb een sukkel gevonden die geld geeft!’ Maar ik heb ‘m niet meer terug gezien. Zijn dakloze vrienden ook niet trouwens. Ik hoop dat de koffie gesmaakt heeft.

Wat doe jij? Geef jij wel eens iets aan daklozen?

14 thoughts on “Wat doe jij?

  1. Colin

    Sinds ik The Amsterdam Project met Beau zag en ik één van de deelnemers zelf in de Wibautstraat zag staan met de daklozenkrant, in combinatie met wat ik vanuit mijn eigen werkproject in Amsterdam weet over hoe kwetsbaar sommige Amsterdammers zijn en ook hoe snel het mis kan lopen en dakloos op de loer ligt, zou ik er toe in staat zijn af en toe toch die 50 cent te geven. Blijf het lastig vinden! Zit nog zo’n groot gat tussen dakloos en bedelen. Wat ik wel doe; de daklozenkrant wel-niet te kopen; ik geef ze het geld maar hoef de krant niet zodat ze die gewoon nog een keer kunnen verkopen.

    Richi Martina, die ken jij vast ook nog wel als bekende trommelaar uit jouw geboortestad, heb ik ook nog nooit iets gegeven, terwijl ik héél lang gedacht heb dat hij uit nood trommelde als soort van bedelen.

    Reageren
    1. nicky Bericht auteur

      Mooi programma vond ik dat! Maar Richi Martina zegt me helemaal niks. Even gegoogled, maar ook toen niks nada nul herkenning. Ik vrees dat ik hem altijd straal voorbij gelopen ben…

      Reageren
  2. Mrs. T.

    Ik kom eigenlijk nooit met daklozen in aanraking. Soms bij de Sint Jan in Den Bosch. Zij krijgt van mij meestal wel wat, maar ik heb niet altijd geld meer in mijn portemonnee.

    Reageren
    1. nicky Bericht auteur

      Ik zie ze toch wel regelmatig op station Sloterdijk. Zo’n raar idee dat die mensen niet naar huis kunnen…

      Reageren
  3. Michelle

    Ik geef alleen eten.
    Robby neemt ze weleens mee naar de supermarkt of de McDonalds, mogen ze zelf wat dingen uitzoeken 🙂

    Reageren
  4. leidseglibber

    Ik ga altijd op mijn gevoel af, de ene keer wel de andere keer niet. Er loopt er hier eentje in Leiden die durft me niet meer aan te kijken. Vroeg mij jaren geleden om kleingeld nadat ik (echt) mijn laatste kleingeld in de parkeerautomaat had gegooid. Ik zei sorry ik heb geen kleingeld meer zit in de automaat, ik heb alleen 50 euro . Zegt die oh ik kan wel wisselen, ik dacht dat ik ontplofte. Paar maanden later stond Hill bij een automaat kwam hij eraan lopen, heeft u een euro voor het slaaphuis en Hill zegt ik heb alleen 10 euro hij weer oh ik kan wel wisselen. Ik kwam net op tijd en zei als jij niet oprot. Sindsdien loopt hij snel weg als hij me ziet 🙂

    Reageren
  5. Deborah

    Sinds ik het boek: “bob de straatkat” gelezen heb, waarbij deze kat een dakloze helpt om clean te worden en zijn leven weer op de rit heeft, kijk ik anders naar bv straatkrantverkopers. En als ik deze beste man bij ons op het plein zie dan koop ik een krant en ga een praatje met hem aan. Mijn doel voor dit jaar is dan ook om meer te doen voor mensen die het minder hebben. Al is het maar 50 cent voor een bak koffie.

    Reageren
  6. Sally

    Ligt eraan. In Ned inderdaad wel eens de 50 ct uit boodschappenkarretje gegeven of vraag of de man vd dakloze krant even een oogje op de hond houdt en gaf ‘m dan wat kleingeld. Hier in Sao Paulo heel veel zwervers en bedelaars. Daar kan ik niet goed mee omgaan want wanneer stopt het dan? Gaf /doneerde wel met kerst wat boodschappen in zo’n box bij de supermarkt.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.