Het leven gaat door.

En toen bleek mijn broer ineens heel ernstig ziek. Zo ziek dat hij niet meer beter zou kunnen worden. Maar hij liep nog rond. Hij praatte en lachte. En hij huilde. Wij ook. Maar ik, onverbeterlijke optimist, dacht dat de knappe koppen in het ziekenhuis het onvermijdelijke nog wel even uit zouden kunnen stellen. Met bestralingen. En chemo.

Helaas ging het sneller dan we dachten en ging mijn broer lichamelijk zo snel achteruit dat hij de chemo’s niet eens meer gekregen heeft. Er volgden maanden en weken van ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Steeds was het kantje boord door allerlei complicaties maar steeds knokte mijn broer zich terug. Beresterk. Met een enorme wilskracht. Omdat hij gewoon niet op wilde geven. Tot op het laatst niet. Moeilijk vond ik dat. Liever had ik een soort acceptatie gehad. Berusting. Of wat dan ook. Maar hij wilde niet dood. Hij wilde niet. Punt.

Hoe gek was het om afscheid te nemen toen het toch zover was. ‘Hij ligt er mooi bij’ werd er gezegd. Wat een bizarre opmerking. Hij was dood. Daar was niks moois aan. Wat daar lag was niet mijn broer. Gek vond ik het dat hij zo stil was. Zo koud. En geen grapjes maakte zoals-ie mijn hele leven gedaan heeft. ‘Hij is beter af’ werd er gezegd. Ook zo’n rare kreet. Hallo! Hij is dood. Geen reizen meer met de camper. Geen ritjes meer met de bus of de vrachtwagen. Geen bakkies koffie meer in de zon. Oké; hij regent nooit meer nat. Maar of dat nou ‘beter af’ is?

Verschrikkelijk vind ik ook het verdriet van mijn moedertje. 87 jaar oud. En dan je kind verliezen. Mijn hart breekt als ik daaraan denk. ‘Geen grappen, mam!’ waarschuwden wij. Bang dat ze in zou storten en ook dood zou gaan. Maar mijn dappere moedertje droogde haar tranen. ‘Ik had bedacht…’ zei ze voorzichtig ‘nu we onze Kees af hebben moeten geven, moet ik nog maar even blijven’. Of het zo werkt weet ik niet maar we zijn het roerend met haar eens. Ze moet nog even blijven. En wij rijden voorlopig wat extra heen en weer om te proberen het gat te vullen dat mijn broer achter liet.

En ach, mijn schoonzusje. Die zo goed voor mijn broer zorgde toen hij ziek was. Die 45 jaar lief en leed met hem deelde. Die hem 45 jaar lang om haar heen had. Wat een enorme leegte moet dat zijn om zonder hem verder te moeten. Zo anders dan voor ons, voor mij. We zagen hem regelmatig. Natuurlijk. Maar nou ook weer niet iedere week. Maar we wisten dat-ie er was. En dat we op hem konden rekenen. Altijd.

Het besef komt in vlagen. Onverwachts. Ongewenst. Op momenten dat het net even niet uit komt. In een volle trein. Of in een drukke supermarkt. Dan krijg ik een kleine paniekaanval die me de adem beneemt. Omdat ik me – zomaar ineens – realiseer dat ik ‘m echt nooit meer kan spreken. Nooit meer koffie samen. Nooit meer een telefoontje ‘Hé! Zijn jullie thuis zaterdag? Dan komen we even langs.’ Ongelooflijk.

Maar het leven gaat door. Zo was daar, temidden van alle ellende, de geboorte van ons jongste achternichtje Juno. En tekenden Michelle en Robby ergens in deze gekke dagen het koopcontract voor de nieuwbouwwoning die ze ergens in 2020 zullen betrekken.
Lichtpuntjes. Dingen om naar uit te kijken.

We redden het wel. We letten op elkaar.
Maar laat het nu alsjeblieft snel lente worden.

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes xxx

16 thoughts on “Het leven gaat door.

  1. Netty

    Mooi Nicky…idd het leven gaat door maar dat betekend niet dat je iemand, op welke manier dan ook, vreselijk mist. Sterkte!

    Reageren
  2. Rianne

    Van lichtpuntje naar lichtpuntje … Een soort verbindt de punten zonder dat er nummertjes bij staan.
    Sterkte meisje. En lief zijn voor je moeder. Maar dat ben je altijd al.

    xxx

    Reageren
  3. leidseglibber

    Je hebt gelijk Nicky , het leven gaat door en de lichtpuntjes zijn de belangrijke dingen waar je je op moet richten, maar het haalt het gemis niet weg. Herkenbaar dat verdriet je onaangekondigd overal kan overvallen. Ik had het vorioge wek ook weer zomaar uit het niets terwijl ik in der buurt reed en het is ook even zo snel weer weg.
    Het is en blijft gewoon klote een ander woord is er niet voor, houd je taai en geniet van Michelle, Robby, Frank en je moeder.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.