Alle beetjes helpen. Toch?

Milieubewust? Ikke? Neuh. Niet echt. Ik hield mijn glas apart maar daar hield het wel mee op. Het feit dat er in ons appartementencomplex een grote container staat waar álles in mag, hielp ook niet echt. Verder suste ik mijn geweten met kreten als ‘ze moeten de fabrikanten aanpakken’ en ‘en de CO2-uitstoot van andere landen dan?’.  En toen het in februari ineens een week twintig graden was, vond ik die global warming eigenlijk wel lekker. En natuurlijk hoorde ik van alles over plastic soup. En natuurlijk vond ik het PVC-paardje van ASN heel zielig en vooral heel schattig. Maar ik deed niks.

Tot ik ‘s avonds laat een praatprogramma keek waar Harm Edens te gast was. Ik vind Harm Edens een sympathieke kerel. En ik wist eigenlijk niet eens dat hij zo milieubewust is. Maar dat is-ie. Harm vertelde over de walrussen in het poolgebied. Die schoven in betere tijden van de gletsjers af, zo het water in. Maar door de opwarming van de aarde zijn gletsjers gesmolten. De walrussen glijden nog steeds over de rand. Maar door gebrek aan ijs vallen ze vervolgens te pletter op de rotsen. Harm had er zelfs een filmpje bij. ‘Nee!’ riep ik ‘Nee! Ik wil het niet zien!’ En ik keek de andere kant op. Maar dat hielp niet want weerspiegeld in het glas van de kamerdeur zag ik de beelden op tv. Ik zag de walrussen over de rand kukelen. En te pletter vallen op de rotsen.

Op internet werd daarna volop gediscussieerd over de walrussen. En over het verhaal van Harm. Er zou niets van kloppen. Er zouden teveel walrussen zijn. Het zou niets te maken hebben met global warming maar het simpele gevolg zijn van het feit dat de ijsberen de walrussen opjagen. Ik heb géén idee hoe het zit. Ik heb er niet voor geleerd. Feit blijft dat die beesten – om wat voor reden ook – van de rotsen springen. En waar is dat ijs dan gebleven? Nou?

Bij mij dééd het iets. Die vallende walrussen. De volgende dag verbouwde ik ons washok tot een heuse milieustraat. Met een bak voor papier, een bak voor glas en een bak voor plastic. Ik installeerde zelfs een app om, bij twijfel, simpel op te kunnen zoeken in welke bak welk afval hoort.

Vol verbazing constateerde ik dat onze zak voor plastic afval zó vol is. En dat er bijna geen restafval overblijft. En als die arme Frank – uit macht der gewoonte – plastic bij het restafval gooit, krijgt-ie de wind van voren. Als een heuse milieupolitie-agente wijs ik hem terecht. ‘Denk aan de walrussen!’

En nee, die walrussen hebben er helemaal niks aan dat ik mijn afval scheid. Ik zou liever hun gletsjers terugtoveren. Maar helaas, die gave heb ik niet. En ja, het is natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat. Maar je moet ergens beginnen. En alle beetjes helpen. Toch?

Tip: als je twee touwtjes kruiselings onder in je papierbak legt, kun je je papier heel makkelijk bij elkaar binden als de bak vol is. Geen nylon-touwtje, hè! Sisal. Of katoen of zo…

Het filmpje van de walrussen staat online. Als je al milieubewust bent, kijk dan maar niet. Heb je nog een laatste zetje nodig om wat beter je best te doen voor het milieu, klik dan hier. Maar let op! Het zijn schokkende beelden.

8 thoughts on “Alle beetjes helpen. Toch?

  1. Deborah

    Iedere stap is er een denk ik! Hier gaat het nl net zo. Al het plastic wordt door mij uit de vuilnisbak gehaald en in de speciaal daarvoor gereserveerde kliko gedaan. Soms moet ik de heren er nog aan helpen herinneren. Maar het gaat steeds beter 🙂

    Reageren
  2. Rianne

    Hier lukt het scheiden heel goed. Zoon is zo mogelijk fanatieker dan ik. Terwijl hij minder met het milieu bezig is. Voor hem is het meer een principekwestie.
    Maar inderdaad, de zak voor plastic (incl. pakken en blik) is groter dan voor restafval, en sneller vol. Vandaar acties van mijn kant als blokken zeep om haren en lijf mee te wassen, nuud deodorant, katoenen inlegkruisjes, wattenstaafjes met papieren schacht…

    Nu alleen nog tot de aanschaf van hervulbare koffiecups overgaan… 😉 Ben alleen nog steeds het beste systeem niet tegengekomen.

    Reageren
  3. Villasappho

    De stervende ijsbeer staat me nog iets te helder voor ogen dus nee voor dat filmpje. Maar sinds ik mn vriend ken ben ik heel trouw en schrik ik hoeveel plastic er in de zak verdwijnt.

    Reageren
  4. Sandra

    Ieder beetje helpt, want heel veel kleine beetjes bijelkaar worden groot. Afval scheiden is een bewustwordingsproces, waar hier man en zoon regelmatig op mopperen, maar het toch trouw doen. (En anders worden ze teruggefloten door de dochters of door mij)

    Reageren
  5. Nicole Orriëns

    Ik denk zeker dat alle kleine beetjes helpen. Net zo goed als dat wanneer je veel kleine dingen koopt, je aan het eind teveel geld hebt uitgegeven ; )

    Mooi dat dit programma je zo kon inspireren. Soms heb je gewoon even een duwtje in de rug nodig.

    Reageren
  6. Leidse Glibber

    Alle beetjes helpen dus heel goed bezig Nicky. Pssst als ik heel eerlijk ben ik doe er nog niet zoveel aan, maar dat komt ook omdat er beneden zo’n grote container staat waar alles door elkaar in gaat. Er is hier alleen een eindje verderop een gls en een kledingcontainer volgens mij geen aparte plasticcontainer. Oke , ik ga morgen eens kijken wat voor containers er nu echt staan in de andere straat.

    Reageren
  7. Willemijn

    Heel goed! Alle beetjes helpen en zeker als we ook nog minder gaan vliegen en zo … (de lijst is lang van de dingen die we zouden moeten minderen). Ik woon op het platteland en merk dus wellicht meer van milieuproblemen, ben er al heel lang enorm mee bezig en maak me echt zorgen.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.