DIY-project.

Dus nu woon ik bij de zee. En ben ik vaak op het strand te vinden. En wat doe je op het strand? Ik ben geen zonnebader. Ik wandel. En soms ga ik even zitten om naar de zee te kijken. En heel soms lees ik een half uurtje in een ebook op mijn telefoon. Wat doe je nog meer op het strand? Schelpen zoeken? Pfff. Ja, in mijn kindertijd. Tijdens de zeldzame bezoekjes aan zee. Maar nu? Nee. Wat moet ik met schelpen?

Zittend op het strand, kijkend naar de schelpjes om me heen, begon ik laatst toch te denken. Misschien kon ik iets knutselen met schelpen? En dus begon ik schelpjes te zoeken. Mooie exemplaren. Puntgaaf, zonder gaatjes of stukjes er af. Met een zak vol schelpen fietste ik naar huis. Denkend dat ik er misschien een windgong van kon maken. Nog dezelfde dag kocht ik bij Action een doosje met draad, kraaltjes en leuke hangertjes. In de straat achter ons huis, vol oude bomen, vond ik een perfect takje voor mijn project. Ik was er helemaal klaar voor!

Via  research op internet leerde ik dat je om gaatjes in schelpen te boren het beste een Dremel kunt gebruiken. En dat het handig is om klei in de schelpen te doen om wat tegendruk te geven zodat je schelpen niet breken tijdens het boren. Gelukkig woon ik samen met een man-die-alles-heeft dus ook een Dremel. En gelukkig ben ik een vrouw-die-alles-heeft dus klei had ik ook. Aan de slag! Met succes doorboorde ik de schelpen voor aan het eerste touwtje van mijn windgong. Ik stopte voor die dag omdat de Dremel meer lawaai maakte dan ik verwacht had. 

De volgende dag ging ik verder. Maar schelp na schelp brak doormidden tijdens het boren. Geen idee waarom. Misschien was ik te ongeduldig en drukte ik te hard? Maar de dag ervoor ging wel het goed. Hoe dan? Gefrustreerd dacht ik aan alle schelpen die op het strand lagen. En die ik niet mee genomen had omdat er een gáátje in zat. Hoe stom kun je zijn? Inmiddels had ik project het liefst in de prullenbak gemieterd. Of was ik naar het strand gefietst om nieuwe schelpen te zoeken. Kant en klaar. Mét een gaatje er in. Maar het werd een principekwestie. Het zou me lukken, verdorie.

Het bleek een kwestie van geduld te zijn. Eigenlijk bóór je niet in de schelpen maar slíjp je er een gaatje in. Na drie dagen bikkelen was mijn windgong klaar. En toen diende het volgende probleem zich aan. Want waar láát je zo’n ding? Zo’n ding dat eigenlijk in de categorie ‘meuk-waar-ik-niet-van-houd’ valt? Maar hij móest een plekje krijgen. Alleen al omdat-ie, behalve in de categorie ‘meuk’ inmiddels ook in de categorie ‘bloed-zweet-en-tranen’ viel.

Uiteindelijk vond ik een plekje op het balkon. Tussen de paal op ons balkon en de regenpijp. Daar waar de wind nooit waait. En waar mijn windgong dus roerloos stil hangt te zijn. Bovendien heb ik de schelpjes van groot naar klein geregen. Enorm decoratief. Maar zelfs met windkracht acht zullen ze elkaar nooit raken. Een hele stille windgong dus. 

Maar hé! Ik kan hem aanraken als ik op mijn bankje op het balkon zit. Dus steeds als ik daar zit, laat ik mijn hand langs de schelpjes gaan. En dan klingelt mijn windgong heel gezellig. Dus eigenlijk is-ie best leuk. 

Ik appte een foto naar mijn kind. Met daarna een geintje. ‘Nu ga ik er een voor jou maken. Voor in de tuin van jullie nieuwe huis volgend jaar’. Tot mijn grote schrik appte kind blij terug. ‘Jaaaaa! Ik vind ‘m écht leuk!’

Mochten jullie me kwijt zijn; ik loop op het strand. Schelpen te zoeken. Mét gaatjes. Want dit doe ik niet nóg een keer.

7 thoughts on “DIY-project.

  1. Rianne

    Ik dacht nog, met gaatjes is handiger…
    Maar daar ben je ondertussen zelf ook achter… 😉
    Goed bezig… En fijn zo’n dochter die meewerkt om jou naar het strand te krijgen.

    Reageren
  2. Leidse Glibber

    Hahahahha geweldig en nu je het zegt, nou ja schrijft, bedenk ik mij opeens dat de meeste schelpen op het strand een keurig gaatje bovenin hebben zitten. Ik heb mij in het verleden nog wel eens afgevraagd waarom en hoe dat gaatje erin zat. Eindelijk na zoveel jaren heb ik nu het antwoord. Schelpjes op het strand willen later graag windgong worden, vandaar dat ze vast een gaatje bovenin hebben omdat ze weten hoe een ellende het is om er een gaatje in te boren.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.