Kakkenestje.

Toen ik werd geboren was mijn moeder 38 en mijn vader 37. Ze hadden al vijf kinderen; een zoon van 17, een zoon van 15 en drie dochters van 13, 11 en 9. En toen kwam ik.

“Pfff” zuchtte ik ooit tegen mijn moeder. “Was je wel blij?” Ze dacht even na. “Ja. Toch wel.” antwoordde ze. En dus was ik het nakomertje. Het ‘kakkenestje’ zoals ik genoemd werd. De laatste in de rij. En ja, ik werd verwend. Als ik niet wilde slapen en ‘s nachts huilend in bed lag, was er altijd wel een grote zus die wakker werd en zei “Ahhhh, ze mag wel bij mij in bed.”

En ik kreeg álles voor elkaar. Mijn grote zussen die samen gingen zwemmen. En ik krijste dat ik mee wilde. “Nee!” zeiden ze streng “want jij gaat huilen als je het zwembad uit moet.” “Nee, echt niet!” fleemde ik. Waarna mijn zussen overstag gingen en mij mee namen. En ik vervolgens toch alles bij elkaar brulde als ik het zwembad uit moest. Iedere keer weer.

Ik herinner me potjes Monopoly met mijn broers en zussen. Ik wilde mee doen maar dat mocht niet. “Nee!” zeiden ze streng. “Want halverwege heb je geen zin meer en dan moeten we jouw huisjes, straten en geld weer gaan verdelen.” “Nee! Echt niet!” beloofde ik. Om het na een half uur voor gezien te houden. Geen zin meer. Waarop mijn broers en zussen zuchtend mijn huisjes, geld en straten eerlijk verdeelden. Alweer.

Toch was het voor mij ook niet altijd leuk. Ik herinner me hoe ik in bed lag en mijn grote zussen in hun slaapkamer met elkaar hoorde kletsen. Ik wilde ook mee kletsen maar ik was te klein. Ik herinner me hoe ze met zijn allen op vakantie gingen naar Sell am See toen ik zeven was. Ik stond huilend voor het raam toen ze vertrokken. Ik mocht niet mee want ik was te klein. Ze brachten cadeautjes voor me mee, hoor. Een ringetje. Een geborduurd zakdoekje in een mooi doosje. Maar toch; ik had zo graag mee gewild.

Maar wat me het meeste is bij gebleven, van opgroeien als nakomelingetje, is de veiligheid en de geborgenheid. In alle vroegte maakten mijn broers en zussen zich op om naar hun werk te gaan. Liggend in mijn warme bedje, hoorde ik de keukenkastjes open en dichtgaan. Ik hoorde hen praten met mijn moeder.

De handtas van mijn oudste zus klaar lag, op het kastje in de gang. Met een zakje boterhammen erbij. Ik wist dat mijn jongste zus Kokindjes voor me mee zou brengen van de drogisterij waar ze werkte. Dat mijn broer me de kieteldood zou geven als-ie weer thuis kwam van zijn werk. En dat ik later die dag mee mocht met mijn middelste zus, naar haar schoonmaakbaantje in een grote villa waar ik naar hartelust speelde.

Een van mijn broers of zussen had met lichtgevende verf een lachend gezichtje getekend op de plafondlamp in mijn slaapkamer. Ik herinner me hoe ik ‘s avonds naar dat lachende gezichtje keek voor ik in slaap viel terwijl de rest beneden tv keek. Veilig in bed. In een huis vol familie.

Ik weet precies op welke datum ik mijn eerste tandje kreeg en voor het eerst op het potje ging. Omdat mijn baby-boek door mijn zussen nauwkeurig bijgehouden werd. Een van hen heeft zelfs de moeite genomen wat poppetjes van het kinderbehang op mijn kamertje uit te knippen en te bewaren in mijn baby-boek.

Toen ik bij Nicole las over het stukje behang van haar oma dat ze ingelijst heeft, ben ik gaan zoeken tussen mijn spulletjes van vroeger. Ik had ze nog! Mijn behangpoppetjes! Ze prijken nu – ingelijst en wel – in mijn grote-mensen-slaapkamer. Best bijzonder, vind ik.

15 thoughts on “Kakkenestje.

  1. Audrey

    Ooo, wat leuk en lief! Mijn babyboek is helaas niet al te uitgebreid. Voor mijn vier neefjes hou ik notitieboekjes bij waar ik af en toe wat in schrijf. Die kregen ze voor hun 18e verjaardag. Mooi inclusief de anekdotes die papa en mama niet wilden opschrijven, hahaha. En natuurlijk onze eigen herinneringen samen.

    Reageren
  2. Sandra

    Wat een mooie herinneringen. En nu moet ik aan mijn jongste denken, mijn nakomertje, met toen ze geboren werd (half) broers van 19, 18, 13 en (half)zus van 11. Hoe ze verwend wordt, hoe ze iedere avond stoeit met haar grote broer. Hoe ze al sinds 4 jaar tante is. En hoe ze ook soms wel minstens 4 ouders heeft. Ik hoop dat zij later ook van die mooie herinneringen zal hebben.

    Reageren
  3. Nicole Orriëns

    Wat een prachtig en mooi verhaal. Ik lees er de liefde en warmte in waarmee je opgroeide. Wat heerlijk om zo omringd te worden door mensen die van je houden!

    Heb je misschien een foto van je behangpoppetje?

    Reageren
  4. Rietepietz

    Wat een geweldig logje, en wat ben ik stiekem jaloers want wat zou ik graag ook dat soort dingen hebben. Ik vrees dat er in mijn baby/peutertijd helemaal niet eens kinderbehang was (half in de jaren 40) . Een nakomertje zijn heeft inderdaad voordelen maar óók nadelen dat is logisch. Maar zoveel “plaatsvervangende ” ouders geeft natuurlijk wél heel veel geborgenheid en dat straalt je verhaal ook helemaal uit.

    Reageren
  5. Saralien

    O wat heerlijk om te lezen. Ik ben ook een nakomertje, vijfde kind met 8-16 jaar verschil met brussen! Een bijzonder siutatie is dat, je beschrijft het goed, enerzijds zoveel gezelligheid en liefde, anderzijds bemoeienissen waar je niet op zit te wachten en dingen waar je te klein voor bent. Met moeilijke pubers in huis met ruzies en “grote-kinderen” problematiek waar je buiten wordt gehouden maar ondertussen krijg je wel de sfeer mee. Gelukkig was het merendeels positief en warm en fijn.

    Reageren
  6. Leidse Glibber

    Zo’n stukje behang krijgt dan opeens een enorme emotionele waarde he. Ik was ook nakomertje en heeft inderdaad zijn voor en een paar nadelen. Mijn oudere broer en zus hadden alles al veroverd ( uitgaan, etc) wat het voor mij makkelijker maakte om dingen voor elkaar te krijgen. Raar is wel dat mijn zus mij nog regelmatig voorstelt of ergens zegt , Emile dat is mijn broertje. (pffff ben 1.70 en 66 jaar, mijn broertje hoe durft ze terwijl ze zelf niet boeven de 1.60 uit komt 🙂 )

    Reageren
  7. Villasappho

    Wat een mooie ode aan het gezin waar je opgroeide! Wat leuk van dat behang, ik had wit behang met ene bloemenmeisje erop geloof ik. Daarna geel en blauw wat er nu nog op zit. Was het niet ook lastig met zoveel extra moeders? Ik ben de jongste en heb altijd op moet boxen tegen de altijd oudere en wijze lui in mijn omgeving.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.