Mijn moeder heeft wielen.

88 is ze. En in huis loopt ze met een rollator. Want alles aan mijn moeder is versleten. Ze woont nog zelfstandig en scharrelt wat rond in haar huisje. Ze doet de was nog zelf en ze stoft de meubels. Ze eet kant en klaar-maaltijden of kookt een simpel hapje. De thuiszorg komt langs om haar steunkousen aan en uit te doen. Ze wachten in de woonkamer terwijl mijn moeder – zelfstandig – doucht. De hulp in de huishouding komt één keer per week. En mijn zussen doen de boodschappen.

Al met al gaat het best goed. Maar mijn moeder komt de deur niet meer uit. Binnen loopt ze niet vlot. Buiten al helemaal niet. “Mam, moeten we niet eens voor een rolstoel kijken?” vroeg ik halverwege vorig jaar voorzichtig. Maar mijn moeder kreeg die verbeten, eigenwijze trek om haar mond die ik zo goed ken. Want eigenwijs is ze!

Het is die eigenwijsheid die maakte dat ze het redde toen mijn vader overleed. Het is die eigenwijsheid die maakte dat ze zó weer op de been was toen ze – op haar 72ste! – haar enkel brak en alle kruisbanden in haar knie afscheurde. Of toen ze een paar jaar geleden een nieuwe knie kreeg. Want mijn moeder… die maakt zélf wel uit wat er gebeurt, ja! Die laat zich niet kennen. Dus een rolstoel? ‘Ikke niet!’ brieste ze. ‘Ik wil niet in een rolstoel!’ ‘Maar Mam’ opperde ik nog ‘Dan kóm je nog eens ergens.’ Maar haar eigenwijsheid maakt ook dat er vaak niet met haar te praten valt. ‘Ik hoef nergens heen.’ zei ze. En ze kruiste demonstratief haar armen voor haar borst. En ik weet wat dát betekent. Discussie gesloten.

Afgelopen november kwam mijn moeder bij ons logeren. En ik had bij mijn bejaarde bovenburen een rolstoel geleend. Want ook ík ben zo eigenwijs als ik groot ben. Iets met een appel en een boom of zo. ‘Kijk, mam!’ wees ik. ‘Geleend van de buren. Kunnen we lekker naar de markt!’ Ik zag mijn moeder denken. Honderd kilometer van huis was de kans dat ze buren tegen zou komen die haar zielig zouden vinden heel klein. Dus nam ze voorzichtig plaats in de rolstoel.

Al na het passeren van twee marktkramen was ze om. Met een druk wapperend handje dirigeerde ze me. ‘Rijd eens daarheen.’ Haar handje wapperde de andere kant op. ‘Ik wil ook even daar kijken.’ En ik reed haar waar haar handje heen wees. We waren nog maar halverwege de straat toen ze vroeg: ‘Zeg! Verkopen jouw buren deze rolstoel niet?’ Die kans leek me klein. Maar omdat je ijzer moet smeden als het heet is, reed in haar meteen de thuiszorgwinkel in. Voor ze met haar ogen geknipperd had, had ik een rolstoel geregeld die een paar dagen later bij haar thuis afgeleverd werd.

Sindsdien heeft mijn moeder wielen. Als ik nu bij mijn moeder op viste ben, maken we een ommetje. Even naar het winkelcentrum. Even een boodschapje doen. Of zomaar een blokje om. De rolstoel is een succes. Mijn moeder krijgt regelmatig wat frisse lucht. En ik wat beweging. Want haar benen willen niet meer maar dat wapperende handje doet het nog prima. Daarheen! Die kant op! Daarheen! Daarheen!

13 gedachten over “Mijn moeder heeft wielen.

  1. Rietepietz

    Het maak haar wereld zóveel groter, wat fijn dat je het zo aan kon pakken. Henk heeft er gelukkig nooit moeilijk over gedaan . Hij loopt ook nog wel een klein stukje áchter de rolstoel want daar heeft hij dan houvast aan en even zelf lopen is natuurlijk ook heel goed voor mensen die noodgedwongen veel zitten.

  2. Ingridse

    Hier in Zweden kan je door de thuiszorg ook bv 1 x per week begeleid worden tijdens een wandeling, net als geholpen worden met die steunkousen. In Nederland ook? Misschien een idee of dat ook bij jullie mogelijk is. Half uurtje frisse neus halen? Succes met beetje sturen! Ingridse

  3. Rianne

    Die wapperende handjes ken ik… Net als de schroom.

    Mijn moeder heeft de schroom buren tegen te komen altijd gehouden en tegen de tijd dat zij zelfs tijdens een ritje in de rolstoel aan de zuurstof moest, is zij haar huis niet meer uitgekomen. Alsof zij er wat aan kan doen dat haar longen er geen zin meer in hadden.

    Goed dat jouw moeder haar schroom wel heeft overwonnen. Altijd maar binnen zitten is ook zoiets. Goed gesmeed mevrouw Nicky.

  4. Saskia

    Haha ik zie het wapperende handje al helemaal voor me. Mooi is dat, fijn dat ze toch op deze manier ergens komt. Ik blijft trouwens echt houden van jou beeldende schrijfsels. Of ik erbij ben. <3

  5. Sally

    Dat heb je goed opgelost.
    Zo’n eigenwijze (schoon)moeder ken ik ook. 82 jaar ‘jong’ en ze wil absoluut nog geen wielen. Zelfs geen rollator terwijl ze nu al een paar keer gevallen is en daardoor weken uit de roulatie raakte. Gewoon bewegen en doorgaan is haar motto. Dat houd je jong. Mooie gedachte maar toegeven dat die wielen je een stuk mobieler en nog zelfstandig maakt is handiger en veiliger haha. De rollator die een kleinzoon voor haar meenam staat dus nog steeds ongebruikt in de kelder 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.