Een andere wereld.

Afstand houden

Het begon nog best lollig. Twee weken geleden. Op mijn tijdlijn op Facebook deelden mijn Brabantse vrienden ‘Het Brabants Corona-lied’. En iemand versierde zijn profielfoto met de hashtag #prayforbrabant. Haha. Zo grappig. Maar het lachen verging toen het aantal besmettingen in rap tempo opliep. Evenals het aantal overleden patiënten.

Dus appte ik mijn familie in Brabant dat ik dit weekend niet op bezoek zou gaan bij ons hoogbejaarde moederke in Breda. Omdat ik haar niet wil besmetten, mocht ik het virus stiekem onder de leden hebben. En ook omdat ik niet het risico wil lopen het virus mee naar huis te nemen omdat Vriendje-lief, gezien zijn medische voorgeschiedenis, toch tot de risicogroep behoort.

Dus bleef ik afgelopen zaterdag boven de sloot. Maar zondag, terwijl het aantal besmettingen nog verder opliep, bekroop me een ‘nu of nooit’-gevoel. Ik sprong in de auto en reed de anderhalf uur naar Brabant. Zonder Vriendje-lief-in-de-risicogroep. Ik ontsmette mijn handen voor ik het huisje van mijn moeder-in-de-risicogroep binnen ging. Ze zat in de linkerhoek op de bank. Ik nam plaats in de rechterhoek.

We kletsen bij. Meters van elkaar vandaan. Dronken niet eens koffie. Michelle appte ‘Knuffel je Oma plat van mij?’ ‘Wat denk je zelf?’ antwoordde ik. ‘Oh ja’ kreeg ik terug, met een treurige smiley. Ondertussen belde mijn collega. Op verzoek van onze baas. Of we even samen wilden overleggen over onze werktijden. Zodat steeds maar één van ons op kantoor is. Om besmetting te voorkomen.

Ik zwaaide mijn moeder gedag. Geen knuffel, geen kus, geen aai over haar grijze bolleke. Na nog geen drie kwartier qualitytime, ontsmette ik mijn handen en reed ik terug naar huis. Thuis logde ik op het systeem van mijn werk om de kandidaten van onze trainingen te mailen dat alle trainingen geannuleerd werden en dat alle afspraken omgezet werden in telefonische afspraken.

Ondertussen kreeg ik annuleringen binnen in mijn privé e-mail. De film waar Frank en ik heen zouden gaan. De workshop die ik met Michelle zou doen. Alles werd geannuleerd. Bij de sushi-zaak tegenover ons huis, die normaal gesproken pas sluit als ik naar bed ga, was om zeven uur alles al donker.

Vandaag ging ik naar mijn werk in een compleet andere wereld. Met de auto in plaats van de trein. Omdat er toch geen files zijn. En om geen virus op te lopen in de trein. Ik zat alleen op kantoor en kwam niet aan werken toe omdat er drie lieve collega’s belden om ‘even bij kletsen’ omdat ik daar in mijn eentje zat. Omdat onze klanten duidelijk om een praatje verlegen zaten, toen ik – voor de zekerheid – nogmaals belde om door te geven dat alle trainingen geannuleerd zijn. Ze hielden me allemaal aan de praat.

Ik vind het altijd best fijn om eens een dagje alleen op kantoor te zijn. Ik vind het ook best fijn om eens een dagje thuis te werken. Maar ik realiseerde me ineens dat ik mijn collega’s waarschijnlijk weken lang niet zal zien. En dat vind ik niet leuk.

Buiten scheen de zon. De eerste lekkere terrasdag. Maar een vriendin heeft gisteren haar horecazaak moeten sluiten. Er reden lege bussen voorbij. Met briefjes er op ‘Achteraan instappen a.u.b.’. Het kantoor naast ons, dat visa verstrekt voor de UK, en waar normaal gesproken mensen in en uit lopen, handelde hun zaken af via een klepraampje.

Om vijf uur sloot ik af. Morgen is het kantoor voor mijn collega en werk ik thuis. Ik was al om half zes thuis. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’. Geen files. Na het eten ging ik weer naar de supermarkt. Om de spullen te kopen die ik gisteren niet kon krijgen. Maar het wc-papier was weer op (Kappen, jongens! Echt!). Ik ben verwend, realiseer ik me. Ik weet niet wat ik mee maak. Om blij te zijn omdat er weer crackers zijn. Joehoe!

Het zal wel wennen. Maar ik werd er vandaag een beetje emotioneel wiebelig van. Dus toen ik op tv een filmpje voorbij zag komen van NAC-supporters in Breda die een spandoek ophingen op het Amphia-ziekenhuis met de tekst ‘Hier werken de helden van Breda’ heb ik even een traantje weggepinkt.

Heb jij dat nou ook?

7 gedachten over “Een andere wereld.

  1. Rietepietz

    Nee, dat heb ik niet. Ik merk eigenlijk nauwelijks iets van al dat soort dingen. Dat zal komen omdat de laatste drie jaar ons wereldje al heel klein is geworden omdat Henk zoveel drukte niet verdraagt. Boodschappen doe ik vroeger op de dag en we wandelen zoveel mogelijk in rustige stukjes natuur.
    Waarschijnlijk ben ik dus de enige die vrijwel niets merkt van al deze veranderingen. Maar ik wens ierdereen die er wél mee te maken heeft natuurlijk heel veel sterkte.

  2. Rianne

    Dubbel. Ik ben ziek thuis en merk er weinig van.
    Daardoor werk ik van thuis den zie bij vergaderingen hoeveel collega’s inbellen en denk, ‘het heb ons in de greep’..

  3. Villasappho

    Ik had er gister last van (toen ik dat gedicht schreef). Ik vind het heel erg dat mensen sterven die de ellende niet hebben opgezocht, mensen die nog veel langer hadden kunnen leven. Mensen die niet uitgebreid carnaval of vakantie hebben gevierd maar helaas op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren. Dat vind ik heel erg en ook dat toch de rotte kant van de mens bovenkomt mensen die niet accepteren dat het even anders is. En ja het haalt ook goede dingen boven in de mens daar hou ik me met liefde (niet letterlijk) aan vast.

  4. Mrs. T.

    Ik deed vandaag condoleancekaarten op de bus voor nabestaanden van drie mensen die overleden aan corona. Een vriendin verloor haar beide ouders. Mijn schoonvader is vandaag getest op corona. Vrijdag de uitslag. Als mijn man thuis is (hij is heel veel bij zijn vader) dan houden we afstand, hij slaapt beneden op de bank. Ik vind het een bizarre situatie. Aan de ene kant ben ik niet bang, aan de andere kant heel erg. Zou de klok vooruit willen kijken naar betere tijden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.