Het ei van Karin.

Al van kleins af aan, ben ik een moeilijke eter. Niet alleen lust ik veel dingen niet, mijn lichte vorm van smetvrees – zéker op het gebied van eten – maakt het er niet makkelijker op.

Mijn familie heeft daar iets minder last van. ‘Ze mogen op het randje van mijn bord schijten’ riep mijn ome Cor altijd vrolijk ‘als ze maar niet spetteren!’ En mijn vader had altijd een mes op zak waarmee hij van alles deed. Zijn appel schillen, touwtjes doorsnijden en vis schoonmaken. Soms bood-ie aan mijn appeltje ook te schillen. Met dat vieze mes. ‘Stel je niet aan’ grapte hij dan ‘ik heb er alleen maar een paar slakken mee doorgesneden’. Waarop ik gillend van tafel stoof.

Als enige in ons gezin at ik mijn toetje uit een schoon, glazen schaaltje. De rest van de familie goot zijn vanillevla of yoghurt gewoon uit het pak in hetzelfde bord waar ook hun aardappelen ingezeten hadden. Gruwelijk vond ik de mini-korreltjes aardappel in mijn vla. Vandaar dat schaaltje. Waar ik overigens ook weer mijn bedenkingen over had.

Want uit diezelfde glazen schaaltjes aten we ook wel eens ijs. En als het ijs op was, mocht onze hond de schaaltjes uitlikken. Uiteraard werden de schaaltjes afgewassen, maar toch… Afzien is het om zo met eten om te gaan. Dat ik niet doodga van de honger komt omdat ik mezelf verboden heb om na te denken over alles wat er in fabrieken, supermarkten en restaurants met mijn eten gebeurt. Of zou kunnen gebeuren.

Mijn allereerste vriendje was een apart geval. Zeer moeilijk opvoedbaar en thuis niet te handhaven waardoor hij al jong op zichzelf woonde in een begeleid wonen-project van een of andere jeugdinstelling. Samen met vier andere jongeren woonde hij in een huis waar iedere dag iemand even poolshoogte kwam nemen. Het was er vaak best gezellig. Met de meeste van zijn vaak wisselende huisgenootjes kon ik het prima vinden.

Zo stond ik ooit gezellig in de keuken te kletsen met Karin. Ze was spaghetti aan het koken en wilde daar een gekookt ei bij. Pan met water op het fornuis en toen het water kookte, gooide ze de pasta er in. En een ei. ‘Wat doe jij nou?’ riep ik geschokt. ‘Vind ik handig’ antwoordde Karin ‘Zo zijn mijn spaghetti én mijn ei allebei tegelijk klaar.’ Briljant gevonden natuurlijk. Maar ik keek naar de borrelende pan en kon alleen maar denken aan dat ei tussen die spaghetti. Dat ei dat zó uit de kont* van een kip gekomen was.

Ik weet het; ik ben een aanstelster. Na acht minuten waren de kippenkontbacillen vast dood. Maar ik ben niet blijven eten, destijds in 1985. En als ik nu, 35 jaar later, een ei kook, moet ik altijd nog even denken aan het ei van Karin.

* Ja, echt! De kont van een kip heet de cloaca. Daar komt niet alleen de poep maar ook het ei uit.

17 gedachten over “Het ei van Karin.

  1. Leidse Glibber

    Ik wil natuurlijk niet vervelend zijn, maar je weet neem ik aan dat de schil van een ei poreus is 🙂 🙂
    Vind het eerlijk gezegd wel heel handig dat ei en de spaghetti. Wij hadden vroeger een overbuurvrouw die twee konijnen door haar huis liet lopen dus overal keutels, op haar aanrecht stond allemaal vuile vaat en daar tussen lag groente. Ik ben er maar een keer geweest en dat was al een keer te veel. Wil je een kopje thee vroeg ze, nou nee ik sla even over en was blij dat ik weg kon. Krijg nog kippevel als ik aan dat mens denk brrrrrrr

  2. Edith

    Ik begrijp je helemaal en probeer me net als jij over mn doordravende gedachten heen te zetten of er niet aan te denken hoe het in restaurantkeukens, slachterijen, bakkerijen, fabrieken en supermarktmagazijnen toegaat. Ken je het filmpje van de trolley met brood en muizen? Toch kook ik weleens eieren mee met asperges of aardappelen. DaarIn zie ik dan weer meer voor- dan nadelen 😉

  3. Audrey

    Hahaha! Ja, sorry dat ik erom moet lachen. Lijkt me oprecht vervelend om last te hebben van die (lichte) smetvrees. Een toetje eten van een niet-schoon bord vind ik ook echt extreem vies trouwens. Wij hebben laatst ontdekt om de wortels mee te koken met de pasta. Gaat perfect!

  4. Colin

    Oh dit is te herkenbaar! Het lepeltje afhappen waarmee ik één van mijn kindjes destijds eten aan het geven was, zelfs dat deed ik niet. En nog … als iemand vraagt of ik iets wil proeven en er is geen extra bestek, dan sla ik over:)

  5. Villasappho

    Dat van die vla in het bord, keer gehad was reeds volwassen interne stage heb geen toetje meer op. Gadverdamme! De rest tja lekker thuis eten wat je zelf klaar maakt toch?

  6. Mrs. T.

    Hahahahahaha! Geweldig stukje. En op sommige vlakken best herkenbaar. Zeker waar het de pudding uit het etensbord betreft. Dat doet mijn vader nog steeds.

  7. Rianne

    Mijn moeder had ik last van smet-eet-vrees dus onze pudding ging in aparte schaaltjes.
    Helemaal op het einde is zij er trouwens nog aardig overheen gegroeid.

    Die spaghetti en dat ei moet ik onthouden. Tenslotte moeten ze beide ook schrikken dus ook dat gaat in één moeite door.

  8. Deborah

    hahaha inderdaad, voor je appelmoes moet gewoon een nieuw schaaltje. Dat smaakt toch niet met de restanten van je avondeten nog op je bord. Oh en een schone lepel!! Ook dat!!

  9. Sally

    Geweldig, ben niet zo pietluttig W.b.t. eten. Maar ik gruwelde in Thailand (sowieso in Aziatische landen) wel van het feit dat er door iedereen uit dezelfde serveerschalen gegeten werd. Ga je uit eten bijv. met t werk, komen de gerechten op een rond draai plateau in t midden op tafel en iedereen schept met z’n lepel en/of z’n eigen eetstokjes hieruit. Brrrrr.

  10. Saskia

    Haha en toch begrijp ik je ergens he. Ik heb dat dus met spaghetti, ik wil mijn saus ERNAAST en niet overheen. En als Noa zijn toetje krijgt doe ik dat met een nieuwe schone lepel; niet de lepel (zoals M. altijd doet) waarmee hij z’n avond eten heeft gegeten. Bah.

  11. Rietepietz

    Geweldig verhaal dat me een brede glimlach op mijn gezicht brent, dankjewel! Maar heel veel herkenbaars natuurlijk tot en met een zus die nu op haar 84 ste jaar nóg niet weet dat ze last heeft van smetvrees. Dat lig jij dus op haar voor. Bij ons thuis ging zaten er geen aardappelrestjes op het bord…. mijn vader likte zijn bord eerst helemaal schoon en als kinderen vonden we daar dus niet vreemds in;-) Nou ja altijd beter dan de hond. die we enige tijd wél hadden maar die pas na de vla aan de beurt kwam. Mede door de “smetzus” en de opdraven steeds meer verloofdes van alle kinderen werden dit soort dingen toch wel afgeschaft.

  12. Sandra

    Heerlijk verhaal. Dat van het toetje in een apart schaaltje begrijp ik helemaal. Bij mijn opa en oma ging de vla inderdaad in hetzelfde bord, misschien dat daarom alleen al bij ons thuis de vla in aparte schaaltjes ging, dat mijn moeder dat vroeger ook niks vond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.