Categoriearchief: Turnen

Ophef in de turnwereld.

Michelle, 8 jaar oud.

De laatste weken is er een hoop ophef ontstaan in de turnwereld. Niemand leek verbaasd dat in het Oostblok of in China jonge turners en turnsters met harde hand klaargestoomd werden voor de Olympische Spelen. De ontzetting was groot toen bleek dat ook Nederlandse trainers zich schuldig zouden hebben gemaakt aan mishandeling, vernedering en manipulatie.

Ik ben een turn-moeder. Mijn dochter turnt vanaf haar achtste. En hoewel de Olympische Spelen nooit een optie waren, ze zelfs nooit een NK gehaald heeft, draaiden we samen toch járen mee in de turnwereld. Ik als chauffeur naar de talloze trainingen en als grootste fan, tijdens al die mooie lentedagen die ik doorbracht op een harde bank in een turnhal. En Michelle als redelijk talentvol turnster, die bovenal veel plezier in haar sport had.

Uiteraard hadden wij het er samen over. ‘Ach, Mich!’ riep ik uit. ‘Tuurlijk is dat fout maar waar waren de ouders?’ Want voor mij is het zo klaar als een klontje. Als ik zou horen dat mijn kind mishandeld werd, was het zo gedaan met dat trainen. ‘Maar mam’ opperde Michelle ‘Ze dachten dat dat normaal was. Ze wisten niet beter dus ze vertelden thuis niks.’

Maar toch. Ik hield mijn perfectionistisch aangelegde kind altijd met argusogen in de gaten. Of ze wel goed at bijvoorbeeld. En geen anorexia ontwikkelde met al dat trainen. Maar dat deed ze niet. Sterker nog: na iedere wedstrijd was er de geruststellende traditie om met de hele groep turnstertjes hamburgers en frietjes te gaan eten bij die tent met die enge clown.

Werd Michelle mishandeld door haar trainsters? Haha! Nou, nee! Michelle was dol op haar trainster Chantal. Die kwam ook gewoon bij ons over de vloer. Om even een vrije oefening in elkaar te draaien, bijvoorbeeld (jammer dat de filmpjes niet meer werken!). En dat arme kind had het zo druk met turntrainingen geven, dat ik haar min of meer adopteerde en regelmatig een bakje eten voor haar mee bracht als ik Mich op ging halen na een training. Of ik ging een muur behangen in Chantal’s huis, omdat ze daar zelf geen tijd voor had.

En Michelle had zoveel vertrouwen in Chantal dat ze bijvoorbeeld nooit alleen een salto van de brug heeft kunnen doen zonder haar trainster. Chantal hoefde niet eens te vangen. Die riep alleen “Los!” op het juiste moment en dan liet Michelle de legger los. Hilarisch waren de wedstrijden waarbij Chantal aan de andere kant van de zaal stond, bij een andere turnster. Mich turnde haar brugoefening alleen, tot het moment van die salto. Dan kwam Chantal aanrennen van de andere kant van de zaal, riep “Los!” en rende dan weer terug naar de andere turnster, terwijl Michelle haar salto af deed.

Chantal en Michelle gingen zelfs samen op vakantie. En Michelle nam Chantal’s vakantiebaantje in Italie over. Dolle pret hadden ze samen. En ik heb me geen moment zorgen gemaakt. Maar ik ben er ook heilig van overtuigd dat Michelle het me verteld zou hebben als Chantal gemeen was geweest. En dat ik het gemerkt zou hebben.

Maakten we dan nooit rare dingen mee?
Ja. Er was die trainer bij een nieuwe vereniging in Amsterdam (ik noem geen namen) nadat we net verhuisd waren. Trots vertelde Michelle, toen een jaar of dertien , bij de kennismaking dat ze tweede was geworden bij de regiokampioenschappen in Zuid-Nederland. Bloedserieus keek de trainer haar aan en vroeg “Hoezo tweede? Was je geblesseerd dan?”  Michelle en ik waren allebei sprakeloos. Het is bij die vereniging ook nooit meer gezellig geworden, geloof ik. En Mich stapte dan ook over naar een andere turnvereniging.

En ja. Er waren ouders die hun kinderen filmden om thuis de oefening te bespreken en te analyseren wat er misgegaan was. Ehhh? Ik filmde juist met het angstzweet op mijn rug. Zodat ik later lekker relaxt terug kon kijken als ik zeker wist dat er niks fout gegaan was en Michelle niks gebroken had. Maar er waren ook ouders met turntoestellen in hun tuin. Zodat de kinderen ook thuis konden trainen. Er waren kinderen die straf kregen van hun ouders als een wedstrijd niet goed ging.

Toen ik hieraan terug dacht, besloot ik de documentaire ‘Turn’ te kijken die ik nog steeds niet gezien had. Afgezien van het feit dat ik het een barslechte documentaire vond, vond ik het ook heel schokkend om te zien. Ja, ik vind dat mishandeling. En ja, ik schrok van de manipulatie door de trainers én de ouders. ‘Je mag best stoppen, hoor. Je mag zelf kiezen. Maar je allerbeste vriendje gaat wél door.’ zei een moeder. Of de vader die glashard zegt ‘Je moet wel wat bereiken in het turnen. Leuk? Als het leuk moet zijn, ga je maar op hockey’. Echt bizar! En niemand, de ouders niet, de trainers niet en zeker de kinderen niet, lijkt plezier te hebben. Ik vond het naar om te zien.

Nu ik er over nadenk, begrijp ik ineens waarom mijn dochter geen top-turntalent geworden is. Waarom die Olympische Spelen nooit gelukt zijn. Omdat ik vond het dat het ‘maar’ een hobby was. Omdat ik beretrots was als ze won maar ook altijd zei dat ze mijn kampioen was als ze niet won. Omdat ik toeliet dat ze lol maakte met Chantal en hamburgers at na elke wedstrijd. Ik had haar moeten laten mishandelen en manipuleren. Maar in plaats daarvan wenste ik Michelle bij elke wedstrijd ‘Veel plezier!’ Want dáár draait het om, volgens mij. En plezier had ze gelukkig! Nog steeds trouwens. Want zodra het Corona-technisch weer mag, gaat ze weer lekker trainen. Niet voor wedstrijden. Maar gewoon voor de fun. Ook al is ze inmiddels 27.

De documentaire is terug te kijken op NPO Start.
Je kunt in plaats daarvan ook gewoon onderstaand filmpje kijken. Dat filmpje is namelijk wél leuk.

2017 – Een jaar in beeld.

https://youtu.be/HC4a35zgXUQ

Als er iets is, wat ik over 2017 kan zeggen, dan is het wel dat ik me niet verveeld heb. Met Frank 7 weken op de IC van het VU en 7 weken in een revalidatiecentrum kreeg ik daar geen kans voor. Want tussendoor was er ook zoiets als werk en thuis wachtte onze rode-je-weet-kater die ook wel wat extra aandacht kon gebruiken.

Toen Frank dan ook, na een tweede operatie en een paar keer ‘proefverlof’, definitief thuis kwam, keek ik reikhalzend uit naar mijn zomervakantie eind juli. Eindelijk rust, een beetje bijkomen. Ik was er aan toe. Maar toen vond ik toevallig een leuk appartement in een leuk dorpje. En mijn zomervakantie werd een verhuisvakantie.

Dus écht rustig was 2017 niet. Maar toch waren er ook genoeg fijne, lieve en leuke momenten. Spike die op de pyjama van Frank ging slapen toen Frank nog in het ziekenhuis lag. De enorme berg kaartjes, whatsappjes en bezoekjes die we kregen tijdens de eerste moeilijke weken van 2017. De enorme lol die we, ondanks alle ellende, hadden in het revalidatiecentrum met Frank’s medepatiënte S. en haar man W. Inmiddels behoren zij tot onze vriendenkring en spreken we regelmatig wat af.

De dag dat Frank écht naar huis mocht. De bezoekjes aan mijn moeder. Een turnwedstrijd van dochterlief. De uitjes met Mich en Robby. Hun hulp tijdens onze verhuizing. Michelle’s geweldige cadeau voor mijn verjaardag. De laatste mooie, rode zonsondergang vanuit ons flatje in Amsterdam. De verhuizing naar Heemskerk. Ons huisje dat steeds mooier werd. Het verkennen van onze nieuwe woonplaats. Een visje halen op de markt voor de deur.

Gek genoeg gingen we, terwijl we nét in Heemskerk woonden, een paar keer juist terug naar Amsterdam. De toerist uithangen. We gingen mee met een fietstaxi-rit met mijn moeder, die Michelle voor haar regelde. We maakten een boottocht op de Amsterdamse grachten met Frank’s beste vriend. En we vonden het hartstikke leuk maar we waren ook steeds weer blij als we die mooie, blauwe windmolen van Heemskerk weer zagen.

Michelle en Robby gingen op vakantie naar Bali dit jaar. Het voelde een beetje gek dat mijn kind zo lang in de lucht zat. En we vonden het allemaal een beetje spannend omdat Nanook bij Robby’s oma ging logeren, net als Boef vorig jaar. Maar alles ging goed. Mich en Robby hadden een geweldige vakantie en ook Nanook had het prima naar haar zin op haar logeeradres, waardoor ze Robby’s oma van een heus trauma bevrijdde.

Dus er was, naast de ellende, ook een hoop moois. En als je me vorig jaar had verteld dat ik Oud en Nieuw 2017, samen met Frank en Spike, door zou brengen in een leuk woninkje in Heemskerk dan had ik je niet geloofd. A: omdat het toen nog maar afwachten was in hoeverre Frank op zou knappen. En B: omdat ik nog nooit van Heemskerk gehoord had. Sterker nog; ik wist niet eens waar Heemskerk lag.

Maar hier zitten we dan. Met olieballen en champagne. In Heemskerk. En als het straks 12 uur is, proosten we. Op ons. Op Mich en Robby. Op alle lieve mensen om ons heen. En we denken aan hen die het minder getroffen hebben dan wij.

2017 was best heftig. Ik kan niet beloven dat ik geen traantje wegpink straks. Maar proosten doe ik zeker. Op een nieuw jaar. Op nieuwe kansen. En als het een beetje mee zit; een beetje rust in de tent. We tellen onze zegeningen en we gaan ervoor!

Wij wensen jullie een hele fijne jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2018!

Liefs,
Nicky, Frank en Spike
Michelle, Robby en Nanook

OBTK2016 en ESC2016

Dat wedstrijdturnen een stuk simpeler is als je nog op school zit en thuis woont, bleek de afgelopen jaren. Sinds Michelle op zichzelf woont, studeerde, een baan, een vriend én een hondje heeft, schoot serieus trainen er bij in. Meedoen aan wedstrijden zat er niet meer in. De laatste wedstrijd was in 2010. Michelle turnt nog wel maar alleen als het uit komt. Net niet genoeg om op niveau te blijven en zeker niet genoeg om beter te worden. Tot haar grote frustratie overigens.

Maar het bloed kruipt waar het gaan kan en toen Michelle’s voormalig trainster vroeg of Michelle mee wilde doen aan de Open Bredase Turnkampioenschappen ging ze overstag. Ze zou mee doen, gewoon voor de lol. En Michelle zou Michelle niet zijn als ze niet alles op alles zette om goed voor de dag te komen. Een maand of drie trainde ze een of twee keer per week wat gezien werk, studie, huis, vriendje en hondje niet altijd mee viel. Maar binnen no time zat ze weer op haar oude niveau en leerde ze zelfs weer een paar elementen bij.

Terwijl Douwe Bob zich in Stockholm klaar maakte om het Eurovisie Songfestival 2016 te winnen, namen Robby, Robby’s moeder en ik plaats op de tribune van de sporthal in Breda om te kijken hoe Michelle het er vanaf bracht. Gezien het aantal deelnemers in Michelle’s categorie wisten we eigenlijk al zeker dat ze met edelmetaal huiswaarts zou gaan. De vraag was alleen of het goud of zilver zou zijn.

Tot we haar directe concurrente in het oog kregen. Want haar tegenstandster, een vrolijke meid met een lange blonde paardenstaart, had de bouw van een Oekraïens turntalent. Zo eentje die al vanaf haar derde jaar gedrild wordt om te presteren. Eén bonk spieren. Eén en al kracht. Wij haalden onze schouders op. Zilver dan. Ook goed.

Michelle deed het hartstikke goed. Ze werd inderdaad tweede! En dat na een ‘sabbatical’ van zes jaar! Tevreden reden we om negen uur terug naar huis. Met een zilveren medaille. We waren net op tijd thuis om de puntentelling van het Eurovisie Songfestival te kijken. Oekraïne won. En Douwe werd elfde. Ha! Deed onze Mich het toch stukken beter!

Voor wie het leuk vindt; Michelle’s volledige vloeroefening met de originele muziek staat hier!

Gezichtsbedrog.

Voor ons Moviemakerprojectje van 2010 rommelde ik (met haar toestemming, overigens) door Michelle's foto's. Foto's van haar vakanties, zomaar tussendoor genomen kiekjes en noem maar op. Ik zocht de leukste foto's uit en stuitte ineens op een foto die ik nog nooit gezien had.

Na een turncarrière in Breda waar Mama met haar neus boven op zat (en niet alleen uit 'carpool-oogpunt', maar ook omdat Mama dat leuk vond!) stortte Mich zich, toen ze eenmaal op kamers zat in Amstelveen, in de wereld van Tissu.

Geheel op eigen houtje, besloot ze lessen te gaan volgen bij een adresje in de beruchte Bijlmer.
Oh, my God.

Nét op kamers, nog geen 18 en (dus) met een OV-kaart die nog niet werkte, ging madam (in het kader van 'ons bent zunig') met de fiets naar haar tissu-lessen.

Dus fietste Dochterlief iedere week van Amstelveen naar de Bijlmer, om rond een uur of tien 's avonds doodleuk weer terug te fietsen van de Bijlmer naar Amstelveen.
Oh, my God!

Afgezien van de slapeloze nachten die ik daarvan kreeg, zag ik bar weinig van het tissu-gebeuren. Na een tissu-les belde ik haar steevast. Ik was al blij als ze haar telefoon opnam en schijnbaar veilig thuis was.

En daarna vroeg ik hoe haar les gegaan was.
Ja, goed, maar het was het nét niet helemaal voor Michelle.

Vrienden gingen soms mee kijken naar een training en maakte daar foto's en filmpjes. Maar ook daar zag ik weinig van terug*.

Het hele tissu-gebeuren bleef één groot mysterie.

Ja, er was een voorstelling half december.
Maar terwijl ik de batterij van mijn camera al oplaadde, liet Michelle weten dat ze niet mee deed. Ze vond het niet leuk genoeg. Dus bleef Mama achter zonder foto's en zonder videomateriaal van dochterliefs' tissu-activiteiten.

En toen rommelde ik in haar foto's.
En vond dé foto.
Hij staat hierboven.
Een werkelijk gewéldige foto!

Ik staarde verbijsterd naar het scherm.
Mich tijdens tissue.
Een fantastisch plaatje!
Waarom had ze me die foto niet gemaild?

Michelle zat in Parijs en ik mailde haar, met de foto als bijlage.'Waarom heb je me deze foto nooit laten zien?'

Het antwoord was heel simpel.
Het is Michelle niet.

Ik bekeek de foto nog eens goed.
Kijk dan! Die blonde pluk in haar haar!
Kijk dan! Die moedervlek op haar been!
Maar Mich garandeerde me dat ze het écht niet is.

Ik voelde me alsof ze weer vijf is, en ik er tijdens zwemles achter kom dat ik al een half uur het verkeerde kind in de gaten houd. Man, met nat haar leken ze allemaal op elkaar.

Nu blijkt dat kinderen ook allemaal op elkaar lijken als ze ondersteboven hangen.

Pas toen ik de laptop ondersteboven hield, zag ik dat het Michelle niet is.

En ik maar denken dat ik mijn kind goed ken.

* @Yvette: mail me dat tissu-filmpje nou eens!

En oh ja, klik op de foto voor een grotere versie.