Categoriearchief: Bezoek.

Audiotour.

Gisteren kwam een goede vriend uit Breda op visite. Onze vriendschap dateert zo ongeveer uit de tijd dat Doe Maar op nummer 1 in de top 40 stond, ik mijn haar toupeerde en pastelkleuren en plastic oorbellen droeg. De laatste jaren verwaterde ons contact maar onlangs hebben we onze vriendschap weer nieuw leven ingeblazen.

Om die hernieuwde vriendschap te vieren besloot ik hem uit te nodigen voor de tentoonstelling over de Titanic in de Amsterdam Expo. Tenslotte ben ik met hem destijds (in 1997) naar de film Titanic geweest. Het was de eerste film die ik zag op groot scherm in de mega-bioscoop in Antwerpen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik blij was dat die boot eindelijk begon te zinken want het eerste stuk van de film vond ik nogal saai. Maar toen het eenmaal fout ging, vond ik dat behoorlijk indrukwekkend.

Net zo indrukwekkend als de tentoonstelling. Indrukwekkend om de spulletjes te zien die de passagiers bij zich hadden. Met zorg in gepakt voor hun reis die zo gruwelijk eindigde. Bizar om de gebruiksvoorwerpen te zien die zoveel jaren diep in de doodstille zee gelegen hebben. Het serviesgoed, het geld, de kleding en het voetstuk van de cherubijn die ooit de wacht hield bij die prachtige trap. Vergane glorie in de ruimste zin van het woord.

Er waren twee kleine minpuntjes. Aan het begin van de tentoonstelling liepen we door een gang die na gemaakt was naar het voorbeeld van de Titanic. Zo’n gang waar je Rose (Kate Winslet) door heen ziet rennen in de film. Zo was het dus. Zo zag het er uit. In het echt.

En wat doe je dan? Dan maak je een foto natuurlijk. Waarop er meteen een dame naar me toe kwam rennen. Alsof ik een doodzonde beging. “Mevrouw! Mevrouw! U mag hier géén foto’s maken!” Oh sorry, hoor. Dat je in een zaal met authentieke voorwerpen niet mag fotograferen kan ik me voorstellen. Maar in zo’n nagemaakt gangetje? Kom op, zeg! Maar ach, het leed was al geschied; ik had mijn foto al*!

Tweede minpunt was de audiotour. Tegenwoordig is dat heel normaal. Bij elke tentoonstelling krijg je zo’n kastje mee met een koptelefoon. Kun je bij elk tafereel luisteren naar het verhaal wat er bij hoort. Meestal moet je ervoor betalen dus weiger ik sowieso. Maar deze keer was de audiotour gratis. Wat dan toch weer een pluspunt is, mocht je een audiotour willen.

Ik vind het verschrikkelijk. Zo ongezellig, zo eenzaam. Dan loop je door die tentoonstelling met je koptelefoontje. Je moet kijken, luisteren en lezen tegelijk. Terwijl je daarmee bezig bent, verlies je je gezelschap uit het oog. Halverwege zoek je elkaar weer op. ‘Jeetje! Ben jij daar al? Ik ben pas bij 17!’ Waarna je weer verder loopt met het geluid van een vreemdeling in je oor.

Als zombies lopen de bezoekers rond. In hun eentje. Met een koptelefoontje op hun hoofd. In hun eigen wereld. Toen ik zag dat er een kok aan boord was uit Groningen die ‘Bolhuis’ heette, wilde ik vertellen dat ik een collega heb die ook zo heet. Én uit Groningen komt. Maar ja, iedereen had zijn koptelefoon op. Halverwege ben ik gestopt met luisteren.

Ik wilde wijzen. En ‘Oh’ en ‘Ah’ zeggen. En vragen ‘Wist jij dat?’ Gelukkig aten we samen nog een broodje na afloop en kon ik alsnog vertellen over mijn collega en ‘Oh’ en ‘Ah’ roepen. Maar toch: wat haat ik audiotours!

Afgezien daarvan; ik vond het een prachtige tentoonstelling. Een aanrader. En of je naar zo’n audiotour luistert moet je natuurlijk helemaal zelf weten.
Het is gelukkig niet verplicht!

* En ja, hoor! De verboden foto prijkt pontificaal boven aan dit logje. Als iemand er bezwaar tegen heeft, hoor ik het wel!

Pasen 2013 – Over dingen die anders liepen.

Dochterlief, die kwam logeren (hoewel ze om de hoek woont)
arriveerde zo vroeg dat ik nog geen eitjes verstopt had.

Frank en Tijl besloten een dimmer te monteren, terwijl ik cupcakes maakte.
Stroom aan, stroom uit, stroom aan, stroom uit.
Dat mixt niet handig en de oven koelde ook steeds af.

Spike kon niet op het logeerbed slapen
want daar sliepen Michelle en Boef.
Hij zat verbijsterd voor de deur.
‘Wat doen jullie in mijn kamer?’

Eerste Paasdag gingen we op de koffie bij mijn moeder.
Met twaalf cupcakes, waarvan zes versierd.
Verder waren we niet gekomen.

Michelle’s vrienden in Breda maakten onverwacht allerlei gezellige plannen.
Aangezien Mich haar pyjama, tandenborstel en hond nog bij zich had,
bleef ze achter in Breda. En moest ik zelf terug rijden naar Amsterdam.

De Fyra, waarmee mijn zus de volgende dag naar Amsterdam zou komen,
reed niet. Ze kwam een trein later en was pas om half twaalf hier.
Toen stond ik al een half uur te vernikkelen op station Lelylaan.
En bij Amsterdamse Poort, waar we wilden gaan winkelen,
bleken alle winkels vanwege 2e Paasdag gesloten te zijn.
Hoezo, Big City?

Maar ach…
We aten lekker tapas met Michelle en Tijl.
Frank, Mich en Tijl speelden gezellig ‘Buzz’.
De logeerpartij van Michelle was super-gezellig.
Wat ontzettend leuk om Mich en Boef een nachtje hier te hebben!

We kletsten heerlijk bij met mijn moeder, mijn zussen, een van mijn broers,
mijn neefje, mijn nichtje en hun aanhang.
Ik boekte de logeerkamer bij mijn broer voor 17 mei aanstaande.
En de cupcakes gingen schoon op.

Michelle ging onverwachts gourmetten bij de ouders van Daan
en hield de volgende dag spelletjesmiddag met haar Bredase vrienden.

Ik doorkruiste heel Amsterdam in de metro met mijn zus
en we aten cheesecake bij Starbucks.
Ik nam haar mee naar het Paleis op de Dam.
Zo vlak voor de troonswisseling moest ze dat maar eens van binnen zien.
Stiekem controleerden we of het uitbundige interieur wel goed gestoft werd.
En verrek! Zelfs op de plintjes lag geen stof!

Conclusie: het was leuk!

Twee minpuntjes:
Jammer dat het kwik nog steeds niet boven de vijf graden uit kwam.
En jammer dat Bea niet thuis was.
We hadden wel een kopje thee gewild.

Voor grote foto’s: zie het foto-album rechts.

Tien chihuahua’s…


Tien chihuahua’s en een trommel en een fluit
en Michelle die is jarig dus de vlaggen hangen uit!

Er waren geen vlaggen, maar wél tien chihuahua’s.
Nou ja, elf eigenlijk. Want hij was er natuurlijk ook.
Én de tien chihuahua’s die ik geknutseld had van marsepein.

Mijn Jarige Jet heeft al haar zuurverdiende spaarcentjes uitgegeven aan een hondje. En ik weet dat ze erg zenuwachtig wordt van een lege spaarrekening. Dus leek het me een goed plan om met een goedgevulde envelop naar haar feestje te gaan.

Om niet helemaal met lege handen te komen, besloot ik cupcakes te maken. Met chihuahua’s van marsepein erop. Ik googlede en informeerde hier en daar en ging aan de slag. Woensdagavond zette ik vier mini-hondjes in elkaar.

Donderdagavond kwamen Michelle en Tijl film kijken, dus vielen mijn knutselplannen in het water. Erg genoeg kon ik mijn grote mond niet houden en liet ik de vier eerste exemplaren al aan Michelle zien. Gelukkig vond ze ze leuk!

Vrijdagavond maakte ik de overige zes hondjes. Toen was mijn knutselinspiratie op. En bakinspiratie had ik ook al niet. Wel haast.

Dus zaterdagmorgen plakte ik mijn chihuahua’s op kant-en-klare cakejes van AH. Ook goed!

‘s Middag vierden we een bescheiden feestje. Tijl en Daan hingen slingers op. Michelle pakte cadeautjes uit en las kaarten. Wij dronken koffie, aten taart (én cupcakes!) en Oma en Tante Tina maakten kennis met Boefje. Die daarna, nog moe van zijn puppycursus die morgen, in zijn mandje kroop om een tukkie te doen.

Inmiddels hebben wij oudjes het veld geruimd en plaats gemaakt voor de jeugd die vanavond keihard feest aan het vieren is, ter ere van Michelle’s negentiende verjaardag.

Negen-tien! Ik moet er een beetje aan wennen…

Lieve Michelle,
Van harte gefeliciteerd met je 19e verjaardag!

Liefs,
Mama xxx


Yes, she can!

 

Photobucket

Al sinds wij ons eigen huisje in Amsterdam hebben, riep mijn moeder dat ze zo graag een keer wilde komen kijken. Bezorgd wezen we haar op de acht trappen die ze op zou moeten. Ze woont zelf al anderhalf jaar gelijkvloers en is het afgelopen jaar flink ziek geweest.

Maar eigenwijs als ze is, wilde ze persé zelf komen kijken. En als mijn moeder iets wil, gebeurt het ook!

Dus pakte ik de laatste verhuisdozen uit en regelden we een reisje naar Amsterdam voor de halve familie. ”Kom je met de Fyra, Mam?” vroeg ik nog.  “Nee,” antwoordde mijn moeder “We komen niet met z’n vieren. Zus, Esther en ik komen.” Op het laatste moment besloot ook mijn zus Han mee te gaan. Waren ze toch met z’n vieren! En ja, ze kwamen inderdaad met de snelle trein.

We haalden het hele gezelschap op op Schiphol en namen de trein naar Lelylaan. Tijl hielp (O)ma galant in en uit de trein en we wandelden naar ons nieuwe huisje. Daar begonnen we aan de grote klim. Vier verdiepingen, acht trappen, geen lift. Maar ze deed ‘t. Mijn oude moedertje klom zonder problemen en in een verbazingwekkend rap tempo naar de voordeur op de vierde verdieping.

Ons huisje werd door ‘t hele gezelschap unaniem ‘goedgekeurd’ en na koffie en taart konden we er weer tegen. We daalden de acht trappen weer af, maakten een wandeling naar de tramhalte (weer twee trappen op!) en namen de tram naar het centrum om een rondvaart te maken.

We plantten (O)ma in de tram op een stoeltje en deden zelf een waanzinnig soort stoelendans. Steeds als er een plaats dichter bij de uitgang vrij kwam, ging iemand van ons daar zitten om die plaats bezet te houden. En zodra de tram even stopte, zetten we (O)ma op het vrijgekomen plaatsje neer. Zo verplaatsten we (O)ma strategisch richting uitgang, zodat ze op plaats van bestemming vlot uit kon stappen.

En dankzij de onvolprezen hulp van Tijl, was ook de instap in de rondvaartboot geen probleem. Terwijl ze Amsterdam vanaf het water bekeek, rustte (O)ma lekker uit. Na afloop aten we een broodje in de stad en voerden dezelfde stoelendans op in de tram richting Frank’s huis om daar nog een bak koffie te drinken. Ook op vier hoog, maar hier gelukkig met lift!

De reis naar huis was, dankzij de snelle Fyra, een fluitje van een cent. Even was ik nog bezorgd om mijn moeder. Ik had verwacht dat ze de volgende dag wel last zou hebben van haar spieren na zoveel inspanning.

Maar de volgende dag sprong ze vlot uit bed, klaar voor een nieuwe drukke dag. Want de vloer van de keuken moet natuurlijk gedweild worden, de wc moet schoongemaakt worden en haar bed moet verschoond worden. En ze moet ook de uitnodigingen nog versturen voor haar verjaardag over twee maanden.
Haar tachtigste, wel te verstaan!