Categoriearchief: Film

Jankfilm.

Al voor mijn vakantie zagen Michelle en ik voorstukjes voorbij komen van de bioscoopfilm ‘The fault in our stars’. Een liefdesverhaal over twee tieners die elkaar ontmoeten bij een praatgroep voor kankerpatienten en verliefd worden. Een regelrechte tranentrekker dus. Daar wilden we allebei wel heen. Wanneer maakte Michelle niet uit. Mij wel.

Al ruim twintig jaar, dus zo ongeveer sinds Michelle’s geboorte, ben ik een emotioneel wrak als het op film kijken aan komt. Ik huil overal om. ‘Haar naam was Sarah’ maakte me aan het huilen en ik geloof dat ik bij de eerste keer ‘Titanic’ ook een traantje wegpinkte. En bij ‘Safe house’ huilde ik tranen met tuiten. Op zich niet zo vreemd. Maar dat je mij zelfs na een scene uit de tekenfilm De Kleine Zeemeermin (waar Ariel afscheid neemt van haar vader, snif) op kunt vegen, maakt het een afwijking.

Toen ik twintig jaar geleden die symptonen begon te ontwikkelen, was er nog niets aan de hand. Ik keek een film, jankte vrolijk mijn ogen uit mijn hoofd en stond de dag er op vrolijk weer op. Maar inmiddels ben ik 45 en staat een ienie-mienie huilbuitje al garant voor dikke ogen die drie dagen dik blijven. Dus is het zaak om het kijken van een zielige film nauwkeurig te plannen. In mijn vakantie bijvoorbeeld.

Tijdens mijn vakantie kwam het er niet van om ‘The fault in our stars’ te kijken. Maar we hoorden wel de verhalen over het beroemde Amsterdamse bankje uit de film. En over al die Amerikanen die hartverscheurend huilend in de bioscoop zaten.

Tjonge, dat moest wat zijn, die film!

Inmiddels heb ik hem gezien. Op vrijdagavond, zodat mijn wallen nog twee dagen weg konden trekken. Ik nam een familiepak zakdoeken mee, haalde mijn mascara alvast van mijn wimpers en zette me schrap.

Maar er gebeurde niks. Oké, ik pinkte twee traantjes weg toen er iemand dood ging in de film maar dat was het. Verder gebeurde er helemaal niks. De film was best aardig, soms zelfs grappig en soms een tikkie Amerikaans overdreven. Want, geloof me, je medetoeristen gaan écht niet staan klappen voor je in het Anne Frank-huis. Dus ja, ik heb betere films gezien.

Ik begrijp alle heisa niet. Of zoals Michelle zei: “Als ik tien minuten fiets, kan ik op het bankje uit de film gaan zitten. Maar die behoefte heb ik niet. Terwijl hordes Amerikanen een complete oceaan overvliegen om dat wel te doen.” Wij vinden dat toch een tikkeltje bizar.

Kortom, als ik weer eens een avondje ouderwets wil janken, zet ik ‘De Kleine Zeemeermin‘ wel op.

Ladiesnight.

Het begrip ‘Ladiesnight’ is Michelle en mij niet onbekend.
Wij houden vaak Ladiesnight.
Met z’n tweetjes uit eten of naar de film.
Of ik ga bij Mich logeren om samen uren te kletsen op de bank.
Wij zijn best goed in Ladiesnight.

Laatst zagen we in de bioscoop een trailer
van een film die we allebei wel wilden zien.
En die bleek vertoond te worden
tijdens een officiële Ladiesnight in Pathé Arena.

Ladiesnight? Daar moesten we bij zijn natuurlijk!
Want je kreeg een welkomstdrankje,
een hapje en een drankje tijdens de film
en een heuse goodiebag!
En ik heb nog nooit een goodiebag gekregen! Wauw!

Afgelopen week was het zo ver.
Vol verwachting togen wij naar Pathé Arena.
Beetje jammer dat het welkomstdrankje een bier-achtig drankje bleek te zijn
dat Michelle en ik niet te drinken vonden.

Daarna bekeken we de kraampjes.
Een beetje make up, wat kleding, handcreme.
En een authentiek Tupperware-kraampje,
knus tegenover het kraampje met erotische artikelen.
Een ‘orgasmebal’ vond ik niet echt een geschikt cadeautje
dus kocht ik voor Mich een ring bij het sieradenkraampje.

Een vrolijk meisje, in een glitterend Coca Cola Light-jasje,
vroeg of we op de foto wilden voor een scherm met mooie mannen.
Wij bedankten vriendelijk en ze danste weg op muziek van een dj
die vreemd genoeg Cherry Coke dronk.

Eindelijk mochten we de zaal in.
Met een Coca Cola Light en een zakje popcorn
namen we plaats op onze stoelen
waar de felbegeerde goodiebag al op ons stond te wachten.
Met plaatsvervangende schaamde bekeken we de overige dames
die opgewonden gillend op hun goodiebags afstormden.

Dat gegil bleek redelijk overdreven.
In de tas zat weer zo’n welkomstdrankje, twee vrouwenbladen,
wat Kellog’s ontbijtbende, een pakje Modifast-repen, olie voor in je haar,
veel reclame, lipgloss, snoepjes én (ja écht) een tube mosterdsaus.
Wij gingen er niet echt van uit ons dak.

Eigenlijk waren wij er toen al helemaal klaar mee.
We wilden de film zien! En snel!

Maar eerst was er nog De Loterij.
Een meneer die sprekend leek op de zanger van Milli Vanilli
deelde met een vreselijk accent de prijzen uit.
‘Die folgende preiz ies een opberkbakje van Tuuperware!
Oh nai, het ies een zeef!’

Gelukkig wonnen we niks, ook geen erotisch verwenpakket,
en begon eindelijk de film.
En eerlijk is eerlijk: die was het waard!
We hebben vreselijk gelachen.

Al vond ik het behoorlijk beangstigend dat die hele zaal vol vrouwen
enthousiast begon te klappen toen de bad guy in de film
in zijn edele delen geschoten werd.

Kortom: de film is een aanrader.
Maar die Ladiesnight, die vonden we he-le-maal niks.
De volgende Ladiesnight organiseren we gewoon weer lekker zelf!

Klik hier voor de trailer van The Heat.

Op ‘t witte doek.

klik voor groter

Dat Amsterdam het heeft, wisten wij natuurlijk allang.
En dat we een leuk mini-huisje hebben in Amsterdam wisten wij ook al.
En dat werd nog eens bevestigd door de brief die we in de bus kregen.

Er zou een reclemespotje voor CZ Verzekeringen opgenomen in ónze karakteristieke straat. En er moesten ook opnames gemaakt worden ín een woning. Of ze even binnen mochten kijken om te zien of ons huisje in aanmerking kwam. Vergoeding: 250 euro!

“Ketjing! Samen delen?” zeiden Mich en ik tegen elkaar.
In gedachten gaven we ieder al 125 euro uit.
En het leek ons ook wel leuk om ons eigen huis in een reclamespotje te zien.
Dus kwam er een meneer rondkijken en foto’s maken.

Er zou een stelletje gefilmd worden, zittend op de rand van het bed.
De meneer die foto’s kwam maken was erg gecharmeerd van onze ‘walk-through-badkamer’ waardoor je vanuit de woonkamer in de slaapkamer kunt kijken.

Maar onze witte muren waren een beetje een probleem.
Die schijnen niet goed over te komen op film.
“Of daar iets aan gedaan mocht worden?” vroeg de foto-maak-meneer. “Tuurlijk!” antwoorde Mich “mijn moeder is niet zo moeilijk”
Ben ik ook niet. Doe maar, jongens!
Voor die 125 euro én mijn huis op tv wil ik best een geverfde muur.

Na een tijdje bleek dat onze woning het toch niet geworden was.
Door de witte muren en ook doordat wij op vier hoog wonen en je dus vanuit het raam geen andere woningen ziet. Jammer.

Op de dag van de opnames hebben we even staan kijken.
Er stonden wat kindertjes op de trap, belicht door een reflecterend scherm aan de overkant van de straat. Een meisje op een fiets, kreeg een soort van fietsles, van een jongen met donkere krullen.

Ik maakte een foto van de activiteiten en vond vooral dat het lang duurde. Hoeveel keer moet zo’n simpele scene over? We gaven het op en gingen naar binnen. Tenslotte werden wij niet betaald.

Afgelopen week kwam ineens de reclamespot voorbij.
Vol verwachting zaten we te kijken. Oh, kijk!
Daar was het meisje op de fiets in ónze straat.
En -flits- was dat nou die slaapkamer-scene?
Ik had ‘t even gemist.

De volgende keer dat de reclame voorbij kwam, lette ik extra goed op.
Ah, daar was het stelletje op het bed, het meisje huilt.
En voorbij was het alweer.

De keer daarop lette ik vooral op de achtergrond.
Daar had je ze weer! Het stelletje op bed!
Met op de achtergrond… Een radiator!
Met nét zo’n warmtemetertje er op als wij hebben!
En een witte muur. En geen uitzicht uit een raam.

Duh. Hadden ze net zo goed bij ons kunnen filmen.
Dan was ónze radiotor op tv gekomen.
En hadden wij 250 euro gehad.

Maar écht zielig is het pas voor de jongen met de donkere krullen, die zo vol overgave fietsles gaf aan een meisje op een koude november-ochtend.
Keer op keer. Hij heeft wel twintig keer door onze straat gerend.

In de commercial is die arme jongen compleet verdwenen.
Er loopt ineens iemand anders naast de fiets.
Gelukkig hebben we de foto nog.

Misschien wil hij hem wel kopen.
Ook daar doe ik niet moeilijk over.
Voor 250 euro mag-ie ‘m hebben.

Update: het reclamefilmpje staat hier.
En nu ik eens goed keek, zag ik dat de jongen met de donkere krullen nog wél in het filmpje zit. Goed kijken!

It giet oan.

Eens in de zoveel tijd is het moeder-dochter-avond.
Dan gaan Michelle en ik een hapje eten en naar de film.

Vanavond was ‘t weer zover.
We namen de tram naar ‘t centrum en aten een hapje bij de Italiaan.

En natuurlijk namen we een kijkje op de bevroren grachten.
Volgende week gaat het dooien, dus het kon nog net.

We klommen van een steigertje bij de Prinsengracht en stonden zowaar óp de gracht in plaats van ernaast. Toch best bijzonder!

We namen een kijkje bij de Keizersrace op de Keizersgracht.
Want in tegenstelling tot de Elfstedentocht ‘giet die wél oan’.

Verkleumd kochten we kaartjes bij de bioscoop en zagen een meisje haar portomonnai verliezen. Braaf holden we achter haar aan om hem aan haar terug te geven. Tevreden over onze eigen goedheid namen we plaats in de zaal waar Michelle ontdekte dat de meneer voor ons zijn telefoon verloren was. Hij lag onder zijn stoel. Ook dat verloren voorwerp hebben we herenigd met de rechtmatige eigenaar.

Daarna hebben we ons stierlijk verveeld tijdens een draak van een film, The Descendants. Oké, ik kijk graag naar George Clooney, maar zelfs hij wordt na ruim anderhalf uur slechte film vervelend.

Maar al met al was het een geweldige avond.
Arm in arm met mijn dochter, in de vrieskou, lopend over het Leidseplein. Tevreden  geeft ze een rukje aan mijn arm.
“Amsterdam! We hebben het toch maar mooi voor elkaar, mam!”

En zo is ‘t!
Zelfs het feit dat Ajax ondertussen NAC inmaakte, kon de pret niet drukken.
Amsterdam heeft ‘t.
Nog steeds.

Foto’s van vanavond staan in het foto-album aan de linkerkant rechterkant.