De keukenvloer update.

Weten jullie nog? Kerst 2022? Toen ik zo graag een nieuwe keukenvloer wilde? Hoogste tijd voor een update. Want geloof het of niet; die keukenvloer kwam niet want mijn vloer bleef nat. Er kwam nóg een leger klusmannen over de vloer tot er uiteindelijk eentje tot de conclusie kwam dat de rookgasafvoer van mijn cv-ketel lekte in de loze ruimte achter mijn muur. Ik geloofde hem. Het was inmiddels voorjaar 2023 geworden en het euvel werd gerepareerd. Nu hoefde ik alleen maar te wachten tot mijn keukenvloer opgedroogd was. Regelmatig liep de ‘locatiemanager’ formerly know as huismeester binnen om het vochtgehalte van de vloer te meten. Maar echt drogen deed het niet.

Ik dacht dat ik dat wel begreep. Wie weet hoeveel water er achter mijn muur gelopen was? En in mijn keuken kan geen raam open (ja, dat is raar) dus echt luchten deed het ook niet. En, eigenwijs als ik ben, had ik een keukenkastje weer op zijn originele plaats gezet naast de natte plek waardoor het ook niet lekker door kon luchten. Dus ik snapte het wel. En ik wachtte geduldig af. Alles went, zelfs een keuken zonder keukenvloer dus ik zag het amper meer. Pas als ik weer eens bijna mijn nek brak over een los stuk laminaat, belde ik de locatiemanager weer, die dan weer eens kwam meten en mistroostig zijn hoofd schudde.

En toen werd het november 2023 en vond ik een nieuwe baan. Eentje waarbij ik – na de inwerkperiode – weer lekker thuis kon werken. Vol goede moed begon ik mijn werkkamer weer in orde te maken. Ik had de ruimte onder mijn bureau de afgelopen periode vooral gebruikt als opslag ruimte. Dus ik begon op te ruimen en weg te gooien. En ik ontdekte tot mijn grote schrik dat de muur onder mijn bureau vol schimmel zat. Schuimbekkend belde ik de verhuurder en het hele spelletje begon opnieuw. Wachten tot het bedrijf dat de verhuurder inschakelde, contact met mij opnam. Wachten tot zij langs kwamen voor wéér een lekdetectie en hun bevindingen teruggekoppeld hadden aan de verhuurder. Wachten tot die vervolgens een offerte ontvangen én goedgekeurd had en wachten op de uiteindelijke reparatie.

Eind 2023 was mijn geduld op. Maar dan ook echt op! Ik schreef een aangetekende brief aan de directeur van de toko waar ik mijn huis van huur. Eindelijk kwam er wat actie. De locatiemanager belde me lachend op. Dat mijn brief het hele bedrijf doorging en dat er nu wel snel iets zou gebeuren. Uiteindelijk ging er nog bijna twee maanden voorbij. Waarbij ik nóg een aangetekende brief aan de directeur stuurde en vervolgens de telefonistes begon te stalken. Ik belde elke dag, soms zelfs twee keer per dag. Ik mailde me suf en uiteindelijk na veel kastjes en muren kwamen er weer klusmannen die constateerden dat de standpijp lekte (de afvoerpijp die van de bovenburen naar het riool loopt). Zij hakten een gat in de muur en zetten heel efficiënt een bakblik dat toevallig in mijn washok stond in het gat. Er zou weer een ander bedrijf komen om de standpijp te repareren.

Die meneer kwam, keek eens en constateerde vervolgens dat de lekkage niet van die standpijp kwam. Hij beweerde dat er bij de bovenburen iets lekte. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt en mijn bovenburen kregen net zo’n mooi gat in de muur als ik had. De monteur maakte een foto door het gat in de muur. Van boven naar beneden. In de diepte zie je mijn bakblik staan. En er loopt een duidelijk lekspoor van mijn bovenburen naar mij. Het lek was eindelijk boven water! Als het goed is – en ik herhaal: als het goed is – is de lekkage eindelijk verholpen. Ik ga ervan uit dat als Mariah weer zingt, ik een keukenvloer heb.

Druk, druk, druk.

Nee, ik liep niet constant buiten met mijn camera. Maar ik had het wel druk. Zo druk dat ik niet eens tijd had om een blogje te schrijven. Nou ja, die tijd had ik kunnen nemen. Maar er waren te veel leuke dingen die me bezig hielden. En dat is goed. Het druk hebben met goede dingen is altijd goed. Wat deed ik dan zoal?

Ik ging pannenkoeken eten met de liefste ex in Hillegom. Nou ja, hij dan. Want ik houd niet van pannenkoeken. Ik koos een Hillegomse lunch. Twee sneetjes brood met twee kroketten. Allebei een kopje koffie erbij. Blijft schokkend hoe duur de horeca eigenlijk is. Ik moest € 33,- afrekenen. Maar ach, het was een lunch ter ere van mijn moeder, betaald van haar erfenis. “Och, je moedertje” zei Frank. Dat vond ik lief. Want hij noemde haar altijd zo.

Ik bezocht de liefste ex-schoonzus. Zij heeft een nieuwe hobby: kaarsen maken! En de planning was dat we samen kaarsen zouden maken. Maar we lunchten eerst samen, kletsten vijf kwartier in een uur en maakten samen uiteindelijk maar één enkele kaars. Maar dat mocht de pret niet drukken; het was gezellig. En die ene kaars was werkelijk fantastisch goed gelukt.

Michelle en Robby kwamen op bezoek. Ik wilde hen mee uit eten nemen, ook uit naam van mijn moeder. Aangezien ik dat niet van te voren gezegd had was Michelle in haar ‘hang-op-de-bank-pak’. Tenslotte kun je zo prima bij je moeder aankomen. Maar ze wilde absoluut niet in ‘hang-op-de-bank-pak’ in een restaurant gezien worden. Niet zo’n probleem. We lieten maaltijden thuisbezorgen en aten die op zoals het hoort als je in je ‘hang-op-de-bank-pak’ bent; op de bank voor de tv. Het smaakte er niet minder door.

Ik had een etentje met mijn ex-collega’s van het bedrijf waar ik zolang werkte. We waren directe collega’s en een verdraaid goed team, al zeg ik het zelf. Aan ons heeft het niet gelegen dat de toko nu echt officieel failliet is. Het deed toch een beetje pijn om het zwart op wit te zien staan. We spaken af bij de ene ex-collega en de andere was zo lief mij op te halen op station Sloterdijk. Ik kon het niet laten; ik liep naar het oude kantoor en gluurde door het raam. Mijn bureau stond er nog. Alsof ik morgen gewoon weer in zou kunnen loggen. Zo gek! Maar het was fijn om even bij te kletsen met mijn mede-secretaresses. Het gaat goed met ons. En dat is het belangrijkste.

Ik deed iets wat ik al heel lang van plan was. Ik kijk graag voetbal op tv en ik riep al heel lang dat ik ooit eens een wedstrijd in het echt wilde zien. Nou lijkt een ‘echt’ stadion best indrukwekkend voor de eerste keer dus ik besloot klein te beginnen. Ik keek een wedstrijd van Jong Ajax in De Toekomst. Lekker klein, lekker overzichtelijk. En ik vond het hartstikke leuk! En hoe het ook zou lopen; ze speelden tegen NAC uit mijn hometown dus voor mij was elke uitkomst goed. NAC won met 0-1.

Mijn beste vriendin en haar man kwamen op visite. Ik dook weer eens de keuken in. En hoewel ik al een tijdje niet meer zelf kook, bleek ik het nog wel te kunnen. Ik maakte bami met foe young hai. En als ik de gasten moet geloven, smaakte het prima. We maakten er een gezellige avond van. Hoewel we elkaar heel vaak spreken via beeldbellen is het toch extra fijn om gewoon samen aan tafel te zitten.

Tussendoor waren er nog heel veel avondjes waarin ik uren aan de telefoon hing om bij te kletsen met familie en vrienden. En oh ja! Ik keek ook nog een film. Daarnaast ging ik heel af en toe al voorzichtig op pad om foto’s voor jullie te verzamelen. Dus even geduld nog; er wordt aan gewerkt! Ik zal wel moeten, trouwens. Want als ik zo zie wat ik allemaal opgegeten heb, mag ik wel weer eens aan de wandel.

Waar is Uncle Bob eigenlijk gebleven?

Uncle Bob, je weet wel. Zo wordt – door professionele fotografen – de oom, tante, broer, buurman of wie dan ook genoemd die met een spiegelreflexcamera, en niet gehinderd door enige kennis van zaken, een evenement vast legt. En daarbij de ‘echte fotograaf’ hinderlijk in de weg loopt. Die Uncle Bob is op het moment in geen velden of wegen te bekennen.

‘Warmste februari ooit!’ schreeuwen de krantenkoppen. Ga toch weg! Misschien kan ik er steeds slechter tegen maar ‘warm’ vond ik februari zeker niet. De afgelopen januari en december ook niet, trouwens. Als het niet regende, stond er een ijskoude wind en bleef ik liever binnen. Ik ben dit jaar nog niet een keer naar het strand geweest en mijn fiets staat al sinds mijn laatste ritje naar mijn vorige werk onaangeroerd in de berging.

En dat maakt dat mijn camera ook weer staat te verstoffen. En dat ik er veel te weinig op uit ga. Voor mijn stedenstripje naar Gouda, begin december 2023, maakt ik mijn camera leeg en laadde ik optimistisch de batterij op. Ik maakte wel geteld één foto.  En die was – waarschijnlijk doordat ik bibberde van de kou – niet eens scherp. Daarna hield ik het voor gezien en hield ik mijn handen in mijn zakken. Sindsdien heb ik niet meer gefotografeerd. En dat terwijl ik wéét dat ik fotograferen leuk vind. Als ik de moed op kan brengen om naar buiten te gaan.

Ik heb een stok nodig. Zo eentje voor achter de deur. Als jullie nou eens iets noemen waar jullie een foto van willen zien? Dan móet ik er wel op uit. Er zijn wel wat spelregels: ik wil geen entree betalen en het moet niet te moeilijk zijn. Een giraffe in zijn natuurlijke habitat; daar begin ik niet aan. De Eifeltoren evenmin. Maar ik beloof jullie dat ik mijn best ga doen om jullie verzoeknummers te fotograferen. Dus kom maar door…

Dag Suus!

Auto’s doen me niets. Ze moeten klein en zuinig zijn en het doen. Meer eisen heb ik eigenlijk niet. Nou ja, ik heb liever niet dat de klok achteruit loopt, dat er haar uit de uitlaat komt of dat de elektrische ramen dienst weigeren. Maar verder moet een auto vooral starten.

En dat deed mijn auto. Een grijze Suzuki Alto, die de liefste ex in 2012 voor ons kocht. Twaalf jaar oud inmiddels en met nu maar liefst 190.820 kilometers op de teller. En nog nooit heeft Suus, zoals ik ons karretje liefdevol noemde, ons in de steek gelaten. Ze startte altijd. Ik kende haar van haver tot gort, wist blindelings alle knopjes te bedienen en ik file parkeerde haar in de kleinste parkeerplekjes.

Maar Suus werd oud. En jarenlang geparkeerd staan in Amsterdam hebben hun sporen achtergelaten. Ze zat inmiddels vol krassen en butsen. Maar het was míjn Suus. Die me keer op keer naar familie in Brabant bracht. Naar de kinders in Almere. Naar vrienden in Zandvoort, Zaandam, Oosterhout, Breda, Vlijmen, Westzaan en Purmerend. Naar de
liefste ex in Hillegom. Geen wonder dat er zoveel kilometers op de teller staan. Suus loodste me warm en droog door ontelbare files heen en bracht me veilig naar mijn werk in Hilversum en Amsterdam. Ik hield van Suus.

Maar door een heel verdrietige gebeurtenis in de familie was er ineens een auto ‘over’. En die auto werd mij aangeboden. Voor een prikkie. Voor minder dan een prikkie. Voor bijna geen prikkie eigenlijk. En alles in mij schoot in verzet. Omdat ik geen auto wilde voor zo’n klein prikkie. Maar de eigenaresse van de auto bleef stug volhouden. Ze gunde mij de auto met heel haar hart. Een auto jonger dan de mijne en met veel minder kilometers op de teller. Heel veel minder.

Ik verzette me uit alle macht. Ik kraakte zelfs het witte dak van de auto af. Waarop de eigenaresse laconiek opmerkte ‘Dan laten we het dak overspuiten’. Het dreigement dat ze, als ik bleef weigeren, zélf een auto voor me zou kopen was de druppel. Ik kén haar. Ze is er toe in staat. Na een paar nachten angstdromen van een gifgroene Ford Ka voor de deur ging ik overstag. Om die angstdromen maar vooral ook omdat ik begrijp dat ze het zo fijn vindt dat de auto in de familie blijft.

Gisteren maakte ik het laatste ritje met mijn Suusje. En ik moest ineens denken aan de reden dat de liefste ex destijds een autootje wilde kopen. Als ik op bezoek ging bij mijn moeder nam ik de trein. En hij vond dat geen fijn idee. ‘Je moeder is op leeftijd’ zei hij destijds al. ‘Als er iets gebeurt, moet je snel bij haar kunnen zijn.’ Dat moment liet gelukkig twaalf jaar op zich wachten. Maar het kwam wel. Drie maanden geleden bracht Suus me veilig naar mijn moeder, zodat ik haar hand vast kon houden terwijl ze in slaap viel om nooit meer wakker te worden. Suus heeft haar taak volbracht.

Dus heb ik Suus gisteren bij de garage ingeleverd, nog even liefdevol over haar dashboard geaaid en haar bedankt voor de bewezen diensten. En toen reed ik naar huis in mijn nieuwe auto. En jongens, wat een feest is dat! Wat rijdt-ie lekker! En wat heeft-ie veel snufjes! Ik heb een echte boordcomputer, stoelverwarming, airco, navigatie en een heuse achteruitrijcamera. Op mijn 54ste heb ik voor het eerst een echte ‘grote mensen auto’. En dat dak? Dat laten we gewoon wit.

Lieve Jij-wiens-naam-ik-hier-niet-mag-noemen, ik weet dat je mee leest. Dank je wel! Ik zal heel zuinig zijn op de auto van jouw allessie. En zolang ik in zijn auto rijd, blijft zijn telefoon gewoon gekoppeld aan de boordcomputer.
Alsof er niks gebeurd is.