Het eind van 2023.

Het zit er bijna op. 2023 is bijna voorbij. Dat komt mooi uit want ik ben er wel klaar mee. Ik vond 2023 nogal vermoeiend en ik ga er ook niet te veel woorden vuil maken. Het was niet echt een leuk jaar met een hoop werkstress en te veel uitvaarten.

Vanavond ruim ik de kerstboom op. Morgen begint er een nieuw jaar. Ik laat de ellende achter in 2023 en neem alleen mijn mooie herinneringen mee. Want die heb ik gelukkig ook meer dan genoeg.

 

✨💫 Ik wens jullie een gezond en gelukkig 2024 en doe een beetje voorzichtig vanavond! 💫✨

PS: voor de trouwe lezers: ivm kinderen die wel erg groot geworden zijn en echte banen hebben en zo, heb ik besloten mijn jaaroverzicht niet meer zomaar online te zetten. Wil je toch kijken? Stuur me je emailadres dan stuur ik je een linkje.  

 

Kerst 2023.

De vraag ‘Wat doen we met Mam?’ was niet meer aan de orde dit jaar. Het was gek om geen ritje naar Brabant te maken om daar over te stappen op een rolstoeltaxi om mijn moeder bij een van haar kinderen aan de Kerstdis te schuiven.

Maar ergens was het ook wel heel relaxt dat ik niet zoveel hoefde. Ik nodigde dochter en schoonzoon uit op eerste Kerstdag en stelde voor dat we ouderwets zouden gaan gourmetten. Lekker makkelijk. En voor deze ene keer dekte ik de Kersttafel met het foeilelijke goede servies van mijn moeder dat toevallig nog hier stond. Zo was mijn moeder er toch een beetje bij.

Tweede Kerstdag was ik bij de liefste ex die mocht kiezen wat hij wilde eten. Het werd pizza en chocolademousse. Ook al zo lekker makkelijk. Met een bakje chocolademousse reed ik naar hem toe en liet bij de plaatselijke pizzaboer twee pizza’s aanrukken. We aten onze pizza’s met de doos op schoot op de bank terwijl we tv keken. De chocolademousse na maakte het helemaal af.

Toen ik thuiskwam was de vaatwasser klaar. Het foeilelijke goede servies van mijn moeder blonk me tegemoet. Het herinnerde me aan al die Kerstdiners, vroeger thuis. Toen we nog compleet waren, mijn vader en moeder, mijn broers en zussen en ik. En hoe ik als jongste altijd vakkundig mijn snor drukte als er afgewassen moest worden.

De warme maaltijd op zondag als al mijn inmiddels uitwonende broers en zussen naar huis kwamen. De groentesoep met California soepgroente en de soepballetjes die mijn vader draaide. Dampende aardappelen zoals alleen mijn moeder ze kon koken. Karbonaadjes die mijn vader tot het laatst bewaarde en pas na het toetje op at. Sperzieboontjes met spek. En de grote schaal pudding met koekjes na.

En hoewel het op de nominatie stond om weggegooid te worden, heb ik het servies in de kast gezet. Nu ook mijn moeder er niet meer is, lijkt haar servies ineens een stuk minder lelijk. Ik denk dat ik het houd. Al is het alleen maar voor Kerst. Om de herinneringen levend te houden. Dat had mijn moeder mooi gevonden.

Gouda 2023

De jaarlijkse citytrip met dochterlief werd dit jaar anders dan anders. We gingen pas laat in het jaar en schoonzoon wilde ook mee deze keer. Dat vonden wij prima natuurlijk. Dan hoefde Mich haar vriendje niet te missen en hadden we meteen iemand om onze tassen te dragen tijdens het shoppen. Win-win! We reden apart naar Gouda en ontmoetten elkaar daar, parkeerden ergens in een buitenwijk en wandelden naar het centrum. Robby droeg mijn tas. Maar jongens, wat was het koud dat weekend!

Het eerste wat we zagen was De Lichtfabriek. ‘Oh! Dat is een leuk tentje!’ riep ik alsof ik Gouda ken als mijn broekzak. Dat is uiteraard niet zo. Maar ik was getipt door een lieve webloglezeres, waarvoor dank. Wij doken er verkleumd binnen, bewonderden het interieur en we genoten van een heerlijke lunch.

We zochten onze B&B op, een prachtig grachtenpand dat we helemaal voor onszelf hadden en warmden weer op. We verzamelden moed, trokken onze jassen en dassen weer aan en we keken wat rond in Gouda. Wat een mooi stadje is het! Het deed ons een beetje aan Deventer denken. Leuke straatjes, mooie geveltjes en een prachtig stadhuis. We ging ‘s avonds eten bij een Vietnamees restaurant, deden een drankje in een ander restaurant/bar en hielden het toen voor gezien. We hadden alle drie zulke drukke weken achter de rug dat we om half elf in bed lagen. Een unicum!

Wat ook een unicum was dat ik sliep als een roosje! Meestal lig ik tijdens de stedentrips met Michelle nachtenlang te woelen en te draaien in een vreemd bed. Maar deze nacht sliep ik. Dat was maar goed ook want een stedentrip met Mich betekent lopen. Veel lopen. Dus een nachtje goed slapen is dan zeer welkom.

De volgende dag bekeken we Gouda nogmaals en we winkelden tot we een ons wogen. Michelle liet haar oude schoenen achter en liep op haar nieuwe schoenen verder en Robby wisselde van jas. We liepen boetiekje in en boetiekje uit en kochten cadeautjes. Ondertussen aan een stuk door kletsend over alles wat ons bezig had gehouden de afgelopen weken.
We aten ‘s avonds bij een mooi restaurant. Het was niet helemaal mijn soort restaurant omdat ik een moeilijke eten ben. Als er geen frietjes en saté op het menu staan, ben ik reddeloos verloren. Maar ik heb lekker gegeten en elk gerecht werd prachtig opgediend.

Waar Mich en ik het meestal houden bij ‘s avonds chillen op onze kamer, doken we nu met z’n drieën een kroeg in. En ik ontdekte dat ik behalve rode wijn ook Aperol Spritz lust. Het was in elk geval een stuk minder koud toen we terug liepen naar ons tijdelijke onderkomen. Robby maakte onderweg een tussenstop en kocht een complete bittergarnituur to go die we mee namen. Nog zo’n mooie aanvulling van mijn schoonzoon die ik er in ga houden tijdens volgende stedentrips. Die man heeft me verpest voor het leven.

En oh, wonder! Ook die tweede nacht sliep ik weer als een roosje. Ik denk dat het te maken had met de hele dag in gezelschap zijn van mijn favoriete mensen. Zien hoe fijn ze het samen hebben en daar heerlijk van meegenieten.  Het heerlijk zomaar wat kletsen maar ook goede gesprekken voeren. En lachen! Veel lachen. Maar misschien was het gewoon de geruststellende gedachte dat mijn schoonzoon erbij was en ik deze keer niet eens op mijn kind hoefde te passen omdat ze zo in goede handen is bij hem.

De volgende morgen sliepen we een beetje uit, pakten onze zooi in en vertrokken. Met meer tassen dan waarmee we kwamen. We lunchten nog een keer bij De Lichtfabriek en reden ieder apart naar huis. Weer een heerlijke citytrip voor in de boeken. Gouda is prachtig en mijn gezelschap geweldig. Volgende keer nemen we Robby gewoon weer mee. Dan slaap ik tenminste. Of zou het toch die Aperol Spritz geweest zijn?

Achterstallig.


Door de drukte van de afgelopen weken zijn er wat dingen achterstallig. Mijn huis is een puinhoop. Mijn auto ook. Ik loop achter met mijn administratie en er staan nog een stuk of zestien e-mails in mijn inbox die ik hoognodig moet beantwoorden.

Mijn wasmanden zijn vol. Ik moet nog vijf afspraken verzetten en die ene bloes die gestreken moet worden laat ik lekker liggen. Ik moet hoognodig wat mensen bellen en belangrijke formulieren tekenen. Soms streep ik iets af bovenaan mijn to do-lijst en schrijf ik er aan de onderkant weer twee dingen bij.

Het is wat het is. Ik wist niet dat ik het in me had maar ik maak me niet druk. Totaal zen laat ik de rotzooi lekker liggen en spreek af met vrienden en familie. Het eerste ritje naar Brabant is een feit. Het was gek om geen tas met schone was voor mijn moeder mee te slepen. En het was raar om rechtdoor te rijden bij de afslag Zevenbergschenhoek. Maar het is goed zo.

Het nieuwe jaar begint bijna. Tegen die tijd heb ik alles vast weer op orde. Of niet. Gisterenavond heb ik een kop koffie gepakt, mijn favoriete kerstfilm opgezet en de kerstboom opgetuigd. First things first. De boom staat! Die kan van mijn to do-lijst.