{"id":1241,"date":"2008-07-05T11:08:06","date_gmt":"2008-07-05T11:08:06","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.wordpress.com\/2008\/07\/05\/i-believe\/"},"modified":"2012-01-24T23:50:11","modified_gmt":"2012-01-24T22:50:11","slug":"i-believe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=1241","title":{"rendered":"I believe."},"content":{"rendered":"

\"Photobucket\"<\/a><\/p>\n

Het was een heftig jaar voor Michelle.<\/p>\n

Door een impulsieve actie van haar anders zo degelijke moeder, moest ze twee keer verhuizen in \u00e9\u00e9n jaar tijd.<\/p>\n

Dat betekende een overstap van de nieuwe school in Amsterdam naar een nieuwe school in Breda. Toen Michelle daar haar draai niet kon vinden, kon ze gelukkig terecht op haar oude school. Resultaat: drie keer wisselen van school in \u00e9\u00e9n schooljaar.<\/p>\n

We waren verbijsterd door de verschillen in leerstof en lesmethodes. Hoe is het mogelijk dat al die leerlingen straks hetzelfde landelijke examen moeten maken? De inhaalslag die Michelle (twee keer!) moest leveren, leek onoverkomelijk.<\/p>\n

Als bonus had Michelle ook nog eens een knieblessure die een heel turnseizoen duurde, waardoor ze amper kon trainen. En dat terwijl turnen haar lust en haar leven is \u00e9n haar uitlaapklepje als het leven even tegen zit. En of het tegen zat\u2026<\/p>\n

Maar Michelle zou Michelle niet zijn, als ze niet alles op alles zette om het t\u00f3ch te halen.<\/p>\n

De koppigheid en het doorzettingsvermogen, waarmee ze me soms knettergek maakte toen ze twee was, staken ook nu weer in volle hevigheid de kop op.<\/p>\n

Ze haatte haar fysiotherapie, maar ze ging trouw. Twee keer per week, na school, een heel schooljaar lang.<\/p>\n

Ze trainde voor zover mogelijk en deed mee aan wedstrijden. Ze wist er zelfs drie toestelfinales uit te slepen!<\/p>\n

En de rest van de tijd zat Michelle maar met haar neus in de boeken.<\/p>\n

Ze schreef verslagen tijdens de turntraining en leerde woordjes bij Oma op visite. Overal sleepte ze haar schoolboeken mee naar toe. Je wist tenslotte maar nooit of je nog een half uurtje over zou hebben om te leren\u2026.<\/p>\n

Afgelopen week kwam het lang verwachte eindrapport!<\/p>\n

Niet \u00e9\u00e9n onvoldoende. Hoogste cijfer een 8,6. Laagste cijfer een 6,4! Prachtige cijfers!<\/p>\n

Michelle gaat, met vlag en wimpel, over naar Atheneum 5!<\/p>\n

Ik wist het! Ik wist het!
\nIk heb er nooit aan getwijfeld.<\/p>\n

En in mijn rotsvaste overtuiging dat het allemaal wel goed zou komen, heb ik haar maandenlang vakantieplannen laten maken. Haar ijver en doorzettingsvermogen mochten best beloond worden, vond ik, dus ging ik akkoord met alle wilde plannen.<\/p>\n

Madam heeft een heerlijke zomer voor de boeg.<\/p>\n

Een feestelijk afsluitingsweekend met haar turnmaatjes.<\/p>\n

Een helemaal-te-gek-gave vakantie van twee weken met haar grote vriendin en turntrainster Chantal in Itali\u00eb.<\/p>\n

En als afsluiting nog een week alleen kamperen op Texel, samen met Anne en Mark.<\/p>\n

Drie pubers. Op vakantie. Alleen. Slik.<\/p>\n

Terwijl voor Michelle het leren er voorlopig even op zit, moet ik weer verder met de cursus Ouderschap.<\/p>\n

Ineens ben ik beland bij het hoofdstuk \u201cLoslaten; hoe doe je dat?\u201d<\/p>\n

Ik ben al druk aan het oefenen.<\/p>\n

Adem in – adem uit. Adem in – adem uit.<\/p>\n

En ondertussen spreek ik voor mezelf mijn heilige mantra uit:<\/p>\n

Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong>Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong>Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong>Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong>Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong>Ze loopt heus niet in zeven sloten tegelijk\u2026<\/strong><\/p>\n