In de tijd dat Michelle haar turntraining nog hier in de wijk kreeg en ik haar op de fiets wegbracht, keek ik vol leedvermaak naar de ouders langs het voetbalveld. Vaak regende het en stonden de ouders, gewapend met paraplu\u2019s en regenpakken, langs de kant van een verzopen voetbalveld hun kroost aan te moedigen. Ik daarentegen, fietste naar de gymzaal, dumpte mijn kind en vertrok weer naar huis, waar ik lekker warm en droog nog een kopje koffie voor mezelf zette.<\/p>\n
De laatste jaren valt het me steeds vaker op dat de wedstrijden op turngebied vaak vallen op prachtige lentedagen. Zo ook dit jaar.<\/p>\n
22 april 2007, de dag dat het zulk stralend weer was\u2026
Terwijl de ouders van allerlei voetbalsterretjes relaxed naast het voetbalveld van de zon zaten te genieten, zat ik de hele middag opgesloten in een sporthal om dochterlief (vijf hele minuten lang) aan te moedigen tijdens haar turnactiviteiten.<\/p>\n
Vol goede moed, weliswaar, want Michelle had deze keer zowaar geen blessures opgelopen vlak v\u00f3\u00f3r de wedstrijd. We kwamen net terug uit Amsterdam, ze was niet onder een tram gelopen, ze had geen gekneusde duimen, geen gekneusde teen en ook haar springscheen hield zich rustig.<\/p>\n
Dus turnde Michelle voor het eerst sinds lange tijd een beetje normale wedstrijd. Ze begon op balk. Ging prima, al moest ze (in turntermen), \u2018\u00e9\u00e9n keer het toestel verlaten\u2019 (lees: ze viel van de balk).<\/p>\n
Sprong ging prima. Die zit er wel in. De vloeroefening was een beetje behelpen. Uit tijdnood werden de vrije oefeningen niet met muziek op vloer geturnd maar gewoon op de lange mat. Daardoor kon Michelle geen arabier-flik-flak springen en was het even puzzelen om de oefening om te toveren tot iets wat in baantjes uitgevoerd kon worden. Ze vergat dan ook spontaan de pirouette, hoewel dat mij niet opgevallen was.<\/p>\n
Daarna brug. Slik\u2026
De vorige keren ging dat behoorlijk de mist in. Hoewel ophurken niet lukte, zag ik wel een zolendraai en een kip voorbijkomen. En Michelle maar zuchten: \u201cMama, dat heet \u2018kIEp\u2019!\u201d Who cares? Ze deed \u2019m en mama was trots! Eindresultaat: een prachtige vierde plaats!
Een mooie afsluiting, want gezien onze verhuizing naar Amsterdam waren dit de laatste Bredase Kampioenschappen. Volgend jaar proberen we het boven de sloot!<\/p>\n
(Note 2 self; bij de volgende wedstrijd de dosis Valium verhogen en de camera stilhouden!)<\/p>\n