Niet gezegend met de groene vingers van mijn vader, wilde ik toch graag een huisje-met-een-tuintje. \u2019t Leek me zo leuk voor Michelle om in een tuin te kunnen spelen\u2026 <\/p>\n
In de praktijk bleek dat ze maar heel even in de tuin speelde. Daarna lokte de grote, wijde wereld en werd er op straat gespeeld. Fietsen, knikkeren, stoepkrijten, rolschaatsen, badmintonnen en stoepranden. Ons tuintje was al snel niet groot genoeg meer en madam trok de wijde wereld in <\/p>\n
\u2018De tuin\u2019 werd een onderdeel van het lijstje met dingen die ik nog moest doen. Gras maaien, onkruid wieden, de stoep schuren. Er was altijd wel iets dat moest gebeuren. <\/p>\n
Hoewel tuinieren niet mijn hobby is, probeerde ik er toch iets van te maken. Elk jaar haalde ik plantjes om in de borders te zetten. Prachtig bloeiende bloemenzee\u00ebn in potten sierden het terras. Maar, zoals ik al eerder<\/a> beschreef, in de tuin zitten was niet echt een feest. Je moet een echte nachtbraker zijn, wil je hier \u2019s zomers een beetje rustig kunnen zitten. <\/p>\n Mijn grasmaaier heb ik al weggegeven en ik verheug me erop om binnenkort \u2018tuinloos\u2019 te zijn. Als het straks zomer wordt, zit ik met een boek op ons terras. Op een steenworp afstand van de snelweg, maar toch heerlijk rustig, dankzij een leuke binnentuin. En die vliegtuigen die incidenteel voorbij komen als de wind verkeerd staat, neem ik voor lief! Ons Amsterdamse terrasje is toch een stuk rustiger dan mijn tuintje in het Brabantse Land! <\/p>\n