{"id":4577,"date":"2014-02-06T22:15:13","date_gmt":"2014-02-06T21:15:13","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=4577"},"modified":"2014-02-06T22:15:13","modified_gmt":"2014-02-06T21:15:13","slug":"schorriemorrie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=4577","title":{"rendered":"Schorriemorrie."},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

Toen ik afgelopen week uit mijn werk kwam, stonden er twee jongetjes van een jaar of tien, elf, te klieren bij het hek van de parkeergarage. Er was schijnbaar net iemand in of uit gereden en doordat zij voor het hek stonden, ging het hek niet meer dicht. Toen ik naar binnen keek, zag ik dat twee vriendjes van het heerschap al in de parkeergarage stonden. Met stokken en een groot stuk hout.<\/p>\n

Het was koud die dag. Ze hadden allemaal hun capuchons op en hun dassen voor hun monden en neuzen gebonden. Ik kon niet zien of het kinderen uit ons flatgebouw waren. Maar dan nog, ook die hebben niets te zoeken op de helling naar de parkeergarage.<\/p>\n

Ik besloot aardig te blijven. “Jongens, ga eens weg daar. Da’s gevaarlijk. Als er een auto naar buiten komt, liggen jullie er onder.” Een van de jongetjes snauwde me toe “Bemoei je er niet mee, joh!” Ik vroeg hem vriendelijk op welk huisnummer hij woont en hij vroeg waarom. “Dan bellen we samen bij je moeder aan om te zeggen dat je in de garage aan het spelen bent.” Een paar donkere kinderoogjes keken me kwaad aan vanuit de spleet tussen zijn das en zijn capuchon. <\/p>\n

“Ik ga jou niet zeggen waar ik woon, man!” gromde hij. Inmiddels stonden de vier jochies bij elkaar. Totaal niet onder de indruk van een volwassene die hen aansprak op hun gedrag. “Heb je soms een spychi…. een spych… een spychisch probleem, man?” riep jongetje nummer twee. Hoewel ik het dapper vond dat hij met een stotterprobleem zo’n moeilijk woord probeerde, kon ik het niet nalaten om te zeggen “Ik niet. Jij wel, zo te horen!” Jongetje drie moest daar toch wel een beetje om lachen. Stiekem dan. Want lachen was niet cool natuurlijk.<\/p>\n

Echt cool waren ze ook niet. Wel heel onbeschoft. Alle vier beschuldigden ze mij van het uitoefenen van het oudste beroep ter wereld \u00e9n van het hebben van diverse vreselijke ziekten. Inmiddels begon mijn bloed langzaam te koken. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat kinderen uit groep zeven of acht zich zo gedragen? <\/p>\n

Ik bleef bij het hek van de parkeergarage staan. Zij ook. Een patstelling. Voor het eerste jongetje was dat meer dan hij kon verdragen. Dreigend, met zijn stuk hout in de aanslag, kwam-ie op me aflopen. Ik was te kwaad om verbaasd te zijn en bleef staan waar ik stond. No way dat een jochie van twee turven hoog mij te lijf gaat met een stuk hout. “Dat zou ik niet proberen als ik jou was!” siste ik hem toe “Misschien is je moeder bang voor je maar \u00edk niet!”<\/p>\n

De volgende patstelling. Hij stond klaar om uit te halen met het stuk hout en ik weigerde bang weg te rennen. Uiteindelijk gaf-ie het op. Hij gooide het stuk hout neer en liep weg. Gevolgd door zijn vriendjes. Alle vier scheldend, tierend en trappend tegen geparkeerde fietsen. Diep in mijn hart vond ik het jammer dat hij geen poging gewaagd heeft om me daadwerkelijk te slaan. Het zou een mooie gelegenheid geweest zijn om te proberen of zijn koppie tussen de spijlen van het hek paste. En geloof me, ik was inmiddels zo kwaad dat dat met gemak gepast zou hebben. <\/p>\n

Aangezien ik in Amsterdam-Nieuw-West woon, vraagt iedereen die het verhaal hoort hetzelfde. “Marokkaantjes zeker?” Maar ik kan ze geruststellen. Ik weet zeker dat het Nederlandse jongetjes waren. Hier geboren en getogen. Maar wel met een Noord-Afrikaans uiterlijk en, vreemd genoeg, een overduidelijk Marokkaans accent. De derde generatie of zo. Een generatie waarvan het met een groot gedeelte nooit meer goed komt. En nu de woede gezakt is, word ik daar eigenlijk een beetje verdrietig van.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Toen ik afgelopen week uit mijn werk kwam, stonden er twee jongetjes van een jaar of tien, elf, te klieren bij het hek van de parkeergarage. Er was schijnbaar net iemand in of uit gereden en doordat zij voor het hek stonden, ging het hek niet meer dicht. Toen ik naar binnen keek, zag ik […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,7,13],"tags":[],"class_list":["post-4577","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-amsterdam","category-ergernissen","category-me-myself-and-i"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4577","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4577"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4577\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4583,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/4577\/revisions\/4583"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4577"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=4577"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=4577"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}