{"id":5378,"date":"2015-06-21T02:18:11","date_gmt":"2015-06-21T01:18:11","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=5378"},"modified":"2018-11-23T22:12:28","modified_gmt":"2018-11-23T21:12:28","slug":"het-kistje-in-de-gang-vaderdag-2015","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=5378","title":{"rendered":"Het kistje in de gang – Vaderdag 2015"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Mijn vader en Michelle – 1993*<\/small><\/em><\/p>\n

Mijn vader had niet zoveel met feestdagen. Niet met verjaardagen, niet met Oud en Nieuw en niet met Kerst. En ook niet met Moederdag en Vaderdag. We waren gewoon niet zo’n feest-familie. Ik kan me geen uitbundige feesten herinneren. Hooguit koffie-met-gebak. En Oud en Nieuw-vieringen waarbij we elkaar een ferme handdruk gaven. “Gelukkig Nieuwjaar, Prullie!” bromde mijn vader dan. Maar zijn warme handdruk, met mijn hand in zijn grote hand, zei duizend keer meer dan de drie standaard zoenen.<\/p>\n

Zoals hij een hekel had aan feestdagen, had hij ook een hekel aan cadeau’s. “Houd je geld maar in je zak, Prullie!” bromde hij, als ik vroeg wat hij voor Vaderdag of voor zijn verjaardag wilde hebben. Ik geloof niet ik ooit het perfecte cadeau voor mijn vader heb kunnen vinden. Hij had maar weinig nodig om gelukkig te zijn. Zijn boeken van de bieb, zijn visspullen, wat bloemenzaadjes en de droge worsten die hij stiekem in het winkelwagentje gooide, tijdens het boodschappen doen, als mijn moeder even de andere kant op keek. Meer had hij niet nodig.<\/p>\n

Om het steeds terug kerende probleem van ‘het cadeau’ te omzeilen, bedacht hij een oplossing. Op een middag kwam hij binnen met een houten kistje, dat hij van restjes hout in elkaar geknutseld had in de schuur. In de bovenkant zat een gleuf. Het was een houten spaarpot.<\/p>\n

Als hij jarig was, of met Vaderdag, zette hij het kistje op het kastje in de gang, vlak achter de voordeur. En iedereen die hem wat wilde geven, kon zijn bijdrage in het kistje stoppen. “Of niet”, zei mijn vader. “Als je het niet kunt missen of niets wilt geven, dan geef je niets. Er is niemand die het ziet.”<\/p>\n

Ik was nog klein, hooguit tien, en ik versierde het houten kistje met een zwarte watervaste stift. “Voor Papa” schreef ik er op. En ik tekende er hartjes en bloemetjes bij. ’s Avonds zat ik, vol spanning, bij hem aan de grote tafel als hij het kistje open maakte. Samen telden we zijn geld. Tot ik te groot werd en hij het kistje in zijn eentje open maakte. In de schuur, zonder pottenkijkers. Waarschijnlijk kocht hij dobbers van de opbrengst. Of bloemenzaadjes en droge worsten. Ik heb geen idee.<\/p>\n

Jarenlang stond het kistje op het kastje in de gang. Met zijn verjaardag. Met Vaderdag. Soms deed ik er geld in. Soms ook niet, omdat ik het niet kon missen. “Sorry, Pap!” mompelde ik dan tegen het kistje in de gang. En er was niemand die dat wist. Precies zoals mijn vader het wilde. Hij was een wijs man. Geen van zijn zes kinderen wist of de anderen iets gegeven hadden. Of hoeveel de anderen gegeven hadden. Geen aftroeverij, geen schuine blikken. Zelfs de opbrengst hield mijn vader geheim.<\/p>\n

Mijn vader is er niet meer. En ik heb geen idee waar het kistje in de gang gebleven is. Maar vandaag moest ik er ineens aan denken. Want het is Vaderdag. En in gedachten zie ik het staan. Het kistje, op het kastje in de gang van mijn ouderlijk huis.<\/p>\n

Ik zou mijn complete jaarsalaris in dat kistje willen stoppen. Ik zou mijn hele hebben en houden willen verkopen en de opbrengst daarvan in het kistje willen proppen. Ik zou duizenden bloemenzaadjes willen kopen of een complete bibliotheek. Een complete collectie dobbers. Of een winkelwagen vol met droge worsten. Gewoon om nog \u00e9\u00e9n keer koffie met hem te drinken.<\/p>\n

Maar in gedachten hoor ik hem zeggen “Houd je geld maar in je zak, Prullie!”
\nIk weet ’t. Je hebt geen biebboeken, geen bloemenzaadjes en geen droge worsten meer nodig. Maar toch…<\/p>\n

Fijne Vaderdag, Pap. Ik mis je.<\/p>\n

* Kijk nou, hoe lief! Dat baby-handje van Mich en die kolenschoppen van mijn vader!<\/small><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mijn vader en Michelle – 1993* Mijn vader had niet zoveel met feestdagen. Niet met verjaardagen, niet met Oud en Nieuw en niet met Kerst. En ook niet met Moederdag en Vaderdag. We waren gewoon niet zo’n feest-familie. Ik kan me geen uitbundige feesten herinneren. Hooguit koffie-met-gebak. En Oud en Nieuw-vieringen waarbij we elkaar een […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6,13,29,18],"tags":[],"class_list":["post-5378","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dochterlief","category-me-myself-and-i","category-oma","category-terug-in-de-tijd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5378","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5378"}],"version-history":[{"count":16,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5378\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6506,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5378\/revisions\/6506"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5378"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5378"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5378"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}