{"id":6489,"date":"2018-11-21T16:16:18","date_gmt":"2018-11-21T15:16:18","guid":{"rendered":"http:\/\/nicky0607.nl\/?p=6489"},"modified":"2018-11-23T16:39:13","modified_gmt":"2018-11-23T15:39:13","slug":"die-komt-er-wel","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/nicky0607.nl\/?p=6489","title":{"rendered":"Die komt er wel."},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Het leuke aan het groter groeien van kinderen is dat je er soms ineens eigenschappen in terug ziet, waarvan je zou willen dat je ze zelf had. Zo ontdekte ik dat dochterlief ontzettend daadkrachtig kan zijn. Als iets moet, dan moet het. En dan doet ze het gewoon. Niks geen gemaar, geen gezeur. Gewoon doen.<\/p>\n

De eerste keer dat die eigenschap aan het licht kwam, was toen ze – zo rond haar zesde – begon te wisselen. Een enorme mijlpaal natuurlijk, die vooraf gegaan werd door een \u2018wiebeltand\u2019; een voortandje dat steeds losser ging zitten. En in de haast om te wisselen en het melktandje onder haar kussen te kunnen leggen in afwachting van de Tandenfee, kon Michelle niet wachten tot die wiebeltand er uit was.<\/p>\n

Er werd gewrikt, gedraaid, gewiebeld. Ze at appels bij de vleet maar haar voortand bleef zitten waar hij zat. Teleurstelling alom. Tot haar tante op de koffie kwam en mij er aan herinnerde dat we zo\u2019n losse tand er vroeger uittrokken door er een touwtje aan te binden. Het andere eind van het touwtje werd aan de deurklink gebonden. En dan was het zaak om de deur keihard dicht te smijten, zodat de losse tand er uitgetrokken werd.<\/p>\n

\u2018Jaaaa,\u2019 riep Mich enthousiast. \u2018Dat wil ik!\u2019 \u2018Weet je het zeker?\u2019 vroeg ik een keer of drie. Maar ze wist het zeker. Die tand m\u00f3est er uit. Nu. Met een touwtje. Dus zocht ik een touwtje, bond het ene eind om de wiebeltand van mijn dochter en het andere eind om de deurklink van de openstaande deur naar de hal. Daarna zette ik Mich op juiste afstand van de deur en telde af tot drie om de deur dicht te gooien.<\/p>\n

\u2018Een! Twee!… \u2018 telde ik. Met haar armpjes strak langs haar lichaam, haar mond wijd open en haar ogen stijf dicht geknepen, stond mijn kind op haar plekje bij de deur. \u2018Drie!\u2019 riep ik. Maar op een of andere manier weigerde mijn lijf dienst. In mijn hoofd maakte ik me klaar om de deur dicht te gooien en zo de tand van mijn kind er uit te rukken. Maar ik kon het niet voor elkaar krijgen om de deur ook daadwerkelijk dicht te smijten. Het lukte me gewoon niet.<\/p>\n

Aan tafel kreeg mijn zus de slappe lach. Mich deed voorzichtig \u00e9\u00e9n oog open en keek me aan. Haar mond wagenwijd open, het touwtje in een slappe lus tussen haar tand en de deurklink. Ik kuchte eens. \u2018Ok\u00e9!\u2019 riep ik vrolijk. \u2018Dat was om te oefenen. Nu doen we het \u00e9cht!\u2019 Michelle kneep haar ogen weer dicht en ik telde opnieuw. \u2018\u00c9en! Twee!… Drie!\u2019 Maar w\u00e9\u00e9r weigerden mijn spieren dienst. Ik k\u00f3n het gewoon niet.<\/p>\n

En terwijl mijn zus opnieuw in een lachstuip schoot en ik zenuwachtig giechelde, tilde Michelle haar kleuterbeentje op. Met een welgemikte karatetrap stampte ze de deur keihard dicht. \u2018BAM!\u2019 deed de deur. \u2018Toooiiing\u2019 deed het touwtje.<\/p>\n

Verbijsterd keken mijn zus en ik naar het touwtje dat zwaaiend aan de deurklink hing. Met aan het einde ervan het melktandje van Michelle. Die keek ons trots aan. Met een brede grijns. En een heus fietsenrek. En toen wist ik het. Dat kind van mij… die komt er wel.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het leuke aan het groter groeien van kinderen is dat je er soms ineens eigenschappen in terug ziet, waarvan je zou willen dat je ze zelf had. Zo ontdekte ik dat dochterlief ontzettend daadkrachtig kan zijn. Als iets moet, dan moet het. En dan doet ze het gewoon. Niks geen gemaar, geen gezeur. Gewoon doen. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6,13,29,18],"tags":[],"class_list":["post-6489","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-dochterlief","category-me-myself-and-i","category-oma","category-terug-in-de-tijd"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6489","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6489"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6489\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6494,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6489\/revisions\/6494"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6489"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6489"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nicky0607.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6489"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}